Thursday, September 19, 2019

The Heart in Poems: Boris Vian (II)



QUAND J'AURAI DU VENT DANS MON CRANE

Quand j'aurai du vent dans mon crâne
Quand j'aurai du vert sur mes oses
P'tête qu'on croira que je ricane
Mais ça sera une impression fosse
Car il me manquera
Mon élément plastique
Plastique tique tique
Qu'auront bouffé les rats
Ma paire de bidules
Mes mollets mes rotules
Mes cuisses et mon cule
Sur quoi je m'asseyois
Mes cheveux mes fistules
Mes jolis yeux cérules
Mes couvre-mandibules
Dont je vous pourléchois
Mon nez considérable
Mon coeur mon foi mon râble
Tous ces riens admirables
Qui m'ont fait apprécier
Des ducs et des duchesses
Des papes des papesses
Des abbés des ânesses
Et des gens du métier
Et puis je n'aurai plus
Ce phosphore un peu mou
Cerveau qui me servit
A me prévoir sans vie
Les oses tout verts, le crâne venteux
Ah comme j'ai mal de devenir vieux.

Dans Je voudrais pas crever (1962) 

Wednesday, September 18, 2019

The Heart in Poems: Francisco X. Fernández Naval



ESTIRPE DE HOMEMAR


A estirpe do homemar
sabe ben que o salitre non fecunda,
seca,
que o argazo non afoga,
expira,
que o mar nunca é un final,
só un rumor sen tregua.
O bisavó
rompeu escumas en quilla de xeiteira
agatuñou por cons e lobos de balea
e roubou das pucharcas
a cor secreta das anémonas.


O avó
fixo patria do mar
e navegou sen confín ata as fronteiras de xeo
onde xermola o vento
e onde os homes esquecen
todo canto perdieron.

O pai
mirouse congro. A cada madrugada,
armou palangres, trasmallos, betas,
trallas de corazón
coas que burlar as ondas,
engalanou de encaixes as beiradas
e vestiu os Forcados con colares de chumbo.
Logo enxordou 
por non ceder
ó bico da serea
que cantaba o seu nome
dende o pazo afundido das Lobeiras.

María é do sangue
das que calan,
das que anticipan destinos de tesoiras
e aires de peneira.
Foi ela e non o mar quen pariu fillo,
entón odiou o fluxo das mareas
e renegou da alborada de nácara.
Nesta primeira hora
María sente os pasos furtivos no faiado,
amortiguados pés que descenden os chanzos
dun tempo irremediable,
o se calzar das botas e do traxe de augas
e sabe que el vai beber nos peitos do develo,
mar que só lle dá sal
e calendarios enxoitos de espera.
(...)

En  Mar de Lira (2005)

Monday, September 16, 2019

Libraries (V): Bibliothèque Nationale de France


No paseo literario por París mencionei a Bibliothèque Nationale de France pero, como indiquei, merecía a súa propia entrada, pois é a biblioteca nacional da República Francesa e unha das institucións culturais francesas máis antigas. Chamada BnF desde 1994 (previamente Biblioteca da Nación e Biblioteca Nacional), é herdeira das coleccións reais constituídas desde finais da Idade Media.

No seu momento, o presidente da República, François Mitterrand, que dá nome á BnF, quixo que se deseñase e construíse a "biblioteca máis moderna do mundo". Unha biblioteca enorme que cubrise todos os campos do coñecemento, fose accesible a todo o mundo, empregase as tecnoloxías máis modernas de transmisión de datos, puidese recibir consultas a distancia e colaborase con outras bibliotecas europeas - eses eran os obxectivos.

O lugar elixido foi o distrito XIII, na ribeira do Sena. Escolleuse o proxecto do arquitecto Dominique Perrault, deseñador tamén doutros espazos da bisbarra. A estrutura é cando menos orixinal, con 4 torres darredor dun xardín central máis baixo, o que permite que os/as lectores/as saian á terraza e poidan sentar nas cadeiras e hamacas no que constitúe unha fermosa experiencia sensorial. O equipo de xardineiros ten orde de non intervir máis que para retirar lixo ou reparar ramas rotas co cal a vista é a dun bosque mesto e a banda sonora a dos rechouchíos dos paxaros que aniñan nas árbores. 

Paga a pena facer a visita guiada (3€) coas mediadoras, grandes coñecedoras da historia, as instalacións e os servizos que se ofrecen, ademais de poder acceder a espazos aos que non poderiamos chegar como visitantes ordinarios. Así mesmo, tamén é recomendable facer unha parada na libraría, cun fondo certamente singular.









Sunday, September 15, 2019

The Heart in Poems: Susan Coolidge


From New Every Morning
by Susan Coolidge

Every day is a fresh beginning;
Listen, my soul, to the glad refrain,
And, spite of old sorrow and older sinning,
And puzzles forecasted and possible pain, 
Take heart with the day, and begin again.

From The Poetry Pharmacy by William Sieghart

Saturday, September 14, 2019

Hands in Poems: Rosario Castellanos (II)


AMOR
Sólo la voz, la piel, la superficie
pulida de las cosas.

Basta. No quiere más la oreja, que su cuenco
rebasaría y la mano ya no alcanza
a tocar más allá.

Distraída, resbala, acariciando
y lentamente sabe del contorno.
Se retira saciada,
sin advertir el ulular inútil
de la cautividad de las entrañas
ni el ímpetu del cuajo de la sangre
que embiste la compuerta del borbotón, ni el nudo
ya para siempre ciego del sollozo.

El que se va se lleva su memoria,
su modo de ser río, de ser aire,
de ser adiós y nunca.

Hasta que un día otro lo para, lo detiene
y lo reduce a voz, a piel, a superficie
ofrecida, entregada, mientras dentro de sí
la oculta soledad aguarda y tiembla.

Tuesday, September 10, 2019

Hands in Poems: Billy Collins (II)



EMBRACE

You know the parlor trick.
Wrap your arms around your own body
and from the back it looks like
someone is embracing you,
her hands grasping your shirt,
her fingernails teasing your neck.

From the front it is another story.
You never looked so alone,
you crossed your elbows and screwy grin.
You could be waiting for a tailor
to fit you for a straitjacket,
one that would hold you really tight.

In Taking Off Emily Dickinson's Clothes (2000)


Monday, September 2, 2019

Hands in Poems: Mario Benedetti (VIII)


Decir que no

Ya lo sabemos
es difícil
decir que no
decir no quiero

ver que el dinero forma un cerco
alrededor de tu esperanza
sentir que otros
los peores
entran a saco por tu sueño

ya lo sabemos
es difícil
decir que no
decir no quiero

no obstante
cómo desalienta
verte bajar de tu esperanza
saberte lejos de ti mismo

oírte
primero despacito
decir que sí
decir sí quiero
comunicarlo luego al mundo
con un orgullo enajenado

y ver que un día
pobre diablo
ya para siempre pordiosero
poquito a poco
abres la mano

y nunca más
puedes
                                         cerrarla.