William Faulkner's Letter of Resignation

Presentamos en una entrada previa la página de Cultura Inquieta, y hoy de nuevo os traemos uno de sus artículos, donde se habla de una carta de renuncia ruda, directa y tajante escrita por William Faulkner. Reproduzco a continuación el artículo en su totalidad.

Fuente: http://www.nobelprize.org

Hacia 1921, William Faulkner, entonces con 24 años, comenzó a trabajar en la oficina postal de la Universidad de Mississippi como administrador de correos, puesto en el que continuamente era sorprendido leyendo, escribiendo, ignorando, perdiendo o francamente desechando las cartas que llegaban a sus manos, desdeñando a compañeros y clientes por igual, jugando bridge en horarios laborales, llegando tarde y yéndose temprano y algunas otras conductas con las que parecía empeñado en llegar al muro del antihonor de los empleados postales.

Sorprendentemente, el joven Faulkner se mantuvo en este trabajo durante 3 años, hasta septiembre de 1924 (cerca del día de su cumpleaños 27, pero lejos todavía de Soldiers' Pay, su primera novela, publicada en 1926), hasta que después de una inspección se vio forzado a renunciar.

Pero, antes de irse, el futuro nobel dejó a sus superiores una singular misiva que, como los adjetivos que caracterizan su estilo literario, parece la puntilla que penetra en el hueco exacto de una situación que de otra forma quedaría ambigua y sin fijar. Aquí la traducción del documento, del cual, en vista de su brevedad, ofrecemos también el original en inglés, tomado del portal Letters of Note.

Octubre, 1924

Mientras viva en el sistema capitalista sé que mi vida estará influenciada por las demandas de la gente adinerada. Pero maldito sea si me pongo a las órdenes y la disposición del primer hijo de puta itinerante con dos centavos para invertir en una estampilla postal.

Esta, señor, es mi renuncia

(Rúbrica)

[Texto original]

October, 1924

As long as I live under the capitalistic system, I expect to have my life influenced by the demands of moneyed people. But I will be damned if I propose to be at the beck and call of every itinerant scoundrel who has two cents to invest in a postage stamp.

This, sir, is my resignation.

(Signed)

The Heart in Books: Galería de saldos

Nos sete anos de andadura do noso club de lectura en Ribeira temos lido novela, poesía, teatro e relato curto. Non deixou de chamarme a atención que os libros de relatos curtos, que tanta relevancia teñen na literatura en lingua inglesa de ambos lados do océano, sempre fosen os peor valorados, especialmente polo público masculino. 

Das diferentes coleccións que lemos (unha escolla propia dos "clásicos" do século XX americanos; Summer Lies; Pieces for the Left Hand; The ASBO Fairy Tales e Tales of the Unexpected) só esta última recibiu valoracións positivas. E eu que son gran amante deste xénero porque me parece de gran mestría condensar nunha pílula literaria argumento, personaxes e contexto, cun efecto dramático ou reflexivo e un tratamento completo ou satisfactorio do tema, pregúntome por que seguimos considerando o relato curto de segunda división no campo de xogo da literatura universal.

Paréceme raro porque, ademais, o relato curto vén da tradición oral, especialmente abundante en Galicia, e con marabillosos expoñentes tamén na escrita (Castelao, Otero Pedrayo, Neira Vilas,  Manuel Rivas, Séchu Sende). Alén disto, existen numerosos certames e premios de relato curto que  indican o interese por este tipo de textos. Daquela, que pasa cos lectores? Será que asociamos relato curto a conto? E que o conto tamén segue un pouco menosprezado e enclaustrado nun nicho de lectores específico? 

En todo caso, alégrame atopar coleccións de relatos curtos en galego coma a que hoxe presentamos, Galería de saldos (2016) de Diego Giráldez, ilustrados por Iago Sánchez Losada. Era para min o primeiro texto deste autor e fascinoume desde o inicio, ese dobre epígrafe gin-tonic que presenta o binomio arte-mentira/verdade sazonado coas especias da retranca.

Replandece a lingua, moi Paul Auster, cun coidado traballo de xastrería no padrón das frases, os hilváns das oracións e os parágrafos, e o rematado da estrutura narrativa da colección de relatos. Este capeado postmodernista de elementos, cun coidado e organización case compulsivo, é crucial na fiada de temas de cada historia así como na estrutura global do libro.

A escrita e a súa experimentación formal non pasan desapercibidas, chaman a atención sobre si mesmas, e alértannos tanto da historia como do xeito en que se conta. Así sorprende atopar na lectura adxectivos con guións, ao estilo da lingua inglesa ("auriculares-brancos-Apple" (p. 14); "un tampax de por-se-acaso" (p. 36); "a tribu adolescente deixo-de-estudar-para-facer-un-módulo" (p. 40)) ou palabras-xogo ("As pílulas antidepresivas eran as fieis mascotas grazas ás cales sobremorría"  (p. 52)).

A maior habilidade formal, ao meu parecer, radica nas descricións. Coma no Hemingway de "A Clean, Well-Lighted Place" ou "Hills Like White Elephants", a prosa de Giráldez é aparentemente simple, directa, sen adornos. Quizais como no caso do americano, sexa herdanza do estilo xornalístico e da continua revisión para deixar só o imprescindible, o que marca. Ambos evitan o sentimentalismo barato, pero usan un estilo directo e persoal, rico en imaxes vigorosas con textura terrosa, con palabras lustradas e relocentes. Vaian algunhas mostras:

"Cori ten os dentes contaminados polos excesos e os ósos podres; as pálpebras mornas e os peitos tristes" (p. 23)

"Era un home astuto, suramericano de pel, con pelo de fregona usada e pupilas mecánicas" (p. 29)

"É unha mosca transparente con ás de papel cebola. A súa inxenuidade é toda de vidro" (p. 36)

"Agora xa ten corenta e sete anos - menos un verán- e unha sensación que restarlle ás plantas dos pés" (p. 45)

"Señoras que, grazas a un simple aceno sacramental, soportan a presión dos plenilunios do escaparate de Loewe para non se converter en lobas" (p. 116)

"Rebeca botábase tanto de menos que tan só era quen de soñarse sorrindo nunha praza de Lisboa..." (p. 122)

"Porque a cama da Otero era un poliedro no que cabalgaban señoritos e xente do común, sotanas e bastóns de mando, policías e ladróns, pistolas e flores" (p. 153)

Tamén chaman a atención os aforismos-case-greguerías que pintan imaxes tan vívidas coma as das obras de arte que ilustran cada relato:

"As cidades non teñen por que chorar por ti. Nin sequera están obrigadas a saber que sofres. Elas só coñecen a coreografía da habitualidade. E bailan" (p. 40)

"Vivir a infancia no sea dunha familia que non te escoita é almorzar cada mañá nun estado de sitio axeográfico" (p. 46)

"A sinceridade é coma unha escopeta cargada en mans dun chimpancé" (p. 57)

"Non hai coma ter unha nai en  nómina traballando na cadea dos sorrisos que non esperas" (p. 92)

"Pasarei a noite nesta pompa de xabón de cianuro" (p. 110)

"Ninguén saberá endexamais se é de xustiza que unha muller viva nun parto eterno, que non deixe nunca de empurrar para subministrar vida" (p. 116)

As descricións sucintas e a narrativa directa con puntadas líricas son as que nos invitan precisamente a ir deshilvanando cada un dos personaxes de Galería de saldos. E ao contemplalos vemos que están en crise, sós, á deriva ou nunha situación de desequilibrio,  tanto que se achegan ao límite do que poden aguantar ou mesmo o traspasan -moi Austeriano tamén. A busca da identidade e a incerteza, relatividade, inacessibilidade e elusividade resultantes lévaos á reflexión e ás veces á condena, no seu esforzo imposible por agarrar ese eu intanxible.

Os límites do eu tamén se difuminan ou multiplican,  o individuo amalgámase coa sociedade, nunha interdependencia faulkneriana do home co seu ambiente social. Coma Faulkner, Giráldez recréase na creación de retratos despiadados, "xente de carne e óso que é quen de erguerse e proxectar unha sombra".  Explora a sociedade do mesmo xeito que o fai o narrador de "The Man of the Crowd" (Edgar Allan Poe), espiando inicialmente a multitude para despois zoomear no individuo en particular, destripando a anatomía da sociedade, criticando os roles asignados, buscando a identidade (ou ausencia ou fragmentación dela) do individuo e retratando a fuxida da soidade. A realidade imponse, e esta dialéctica adoita rematar co individuo absorbido pola sociedade -"Ce grand malheur de ne pouvoir être seul". Malia todo, ata os ciclos do corazón poden resultar daniños:

"Acadaba o acougo cando, con dous dedos, atopaba o corazón no pescozo e se convencía de que todo era mentira" (p. 24)

"Gloria é imbécil máis sigo con ela, por amor. Gasta corazón de látex e bicos de cloroformo" (p. 36)

"Escribían con fume corazóns de fotonovela cando un compañeiro do músico, un percusionista sen tacto, abriu a porta do bar para avisar do comezo do ensaio" (p. 140)

Nin sequera a arte dá unha vía de escape na Galería de saldos, máis ben, é un xeito de "atopar orde no caos, de enfrontarse á vida" (Robert Hayden), e así aparece totalmente mercantilizada: no líquido desatoador, nun bolso, nunha almofada, un calendario, un edredón ou unha tatuaxe entre outros.

Só dúas cousas nos salvan de embarrancar no pesimismo: inspirar as reviviscentes burbullas da intertextualidade (música (Palito Ortega, Marisol, Adriana Varela, Luis Eduardo Aute, The Eagles, Magín Blanco, ...), literatura (Anne Sexton, Baudelaire, Iolanda Zúñiga, Jane Goodall,...), cine (Roger Corman,  Ben-Hur, Sunset Boulevard,...) e por suposto esculturas e pinturas); e por outra banda, elixir a imaxe que nos permita alentar, e unha das vantaxes dos relatos curtos é que nesta galería hai moito onde escoller. Persoalmente, quédome con dúas: o zapato cheo de puntos de cores en papel charón e os poemas horribles dos que se aman mentres tragan a neurodexeneración.

Writing in Books: Mala letra

I love short stories. I think it's probably an acquired taste, and I must thank my American literature teacher, Patricia Fra, for introducing me to the genre and for getting us acquainted with the short stories of William Faulkner, Tennessee Williams, Raymond Carver, Flannery O'Connor or Mark Twain among others. I am a very forgetful person, but the details of  "Barn Burning", "A Good Man is Hard to Find" or "A Rose for Emily" have never escaped my mind.

A short story is so brief that, as the Encyclopaedia Britannica says, "the form encourages economy of setting, concise narrative, and the omission of a complex plot; character is disclosed in action and dramatic encounter but is seldom fully developed. Despite its relatively limited scope, though, a short story is often judged by its ability to provide a “complete” or satisfying treatment of its characters and subject." As a genre, it has received little critical attention, and in fact, in the 19th century there was a prevalence of two words, "sketch" and "tale", which establish the polarities of the milieu out of which the modern short story grew.

However, I share William Boyd's view in this article from The Telegraph where he claims that story-telling is hard-wired into our human discourse and that the short form is more natural to us than longer forms, since the stories we tell to each other are short and there is an unconscious predisposition in our minds for the short narrative.

The last collection of short stories I read was Mala letra (2016), by Sara Mesa. As soon as I saw it, it caught my attention because of its cover, which I am sure most of us are familiar with, thanks to the "Cuadernos de caligrafía Rubio" that were an essential part of our school education.

The stories are a real delight, exploring subjects such as guilt, lack of freedom, prejudices, fear or childhood. Personally, my favorites are "Apenas unos milímetros", "Papá es de goma" and "Mármol". We will focus on the last one in this entry: "Mármol", which is also the story that gives its title to the book.

The story made me recall the movie Monsieur Lazhar, since I think both have the purpose of presenting us with a situation (a suicide at a school, a  student's in the book, a teacher's in the movie), exploring the feelings of the people involved and showing us how they deal with their deep hurts while suffusing the story with sadness as well as humor.

On top of that interesting storyline, the subplot of the story focuses on the act of writing itself, which is the reason why I am posting the entry. The narrator is traumatized by her science teacher, who was obssessed with the way she grabbed the pencil, "Parece que tuvieras un muñón, me decía, se te van a hacer callos en los dedos, así sólo te sale mala letra, vas a escribir bien cueste lo que cueste, ¡vas a escribir bien cueste lo que cueste!, repetía, y me mostraba el reverso del cuadernillo con sus dos dibujitos de las manos - está bien claro, ¿no?-, una cogiendo el lápiz bien, la otra cogiendo el lápiz mal, el secreto para una escritura armoniosa y delicada es tomar bien la pluma, sin apretarla, y escribir siempre despacio, no como yo, bruta, cabezota, terca como una mula, te empeñas en hacerlo mal queriendo" (p.23).


However, and as Banu Mushtaq once said, "Writing is an act of rebellion", and the girl goes on writing, first love letters that she then destroys, because the pleasure really resulted from writing them, "en la libre salida de la mala letra de mi lápiz cogido libremente" (p.26); and then becoming a writer ("more or less a writer" as she says) who still resents that science teacher, "Cuánto me gustaría ahora - si es que aún vive- decirle a aquel maestro que a pesar de coger mal el lápiz, y con mi mala letra incluso, acabé por hacerme escritora" (p.23).

In any case, the story makes us aware of the importance of "creative writing", which neurolinguistics has shown to be really good for your brain, since it combines handwriting and cognitive writing proccesses, memory, information processing and integration and verbal thinking. But beyond these benefits, it can be therapeutic, an enjoyable process, a way out.

“I like nonsense, it wakes up the brain cells.

Fantasy is a necessary ingredient in living.” 

(Dr. Seus)