Monday, February 13, 2023

Luns musicais (I): Oniria

Luns musicais (#DillunsMusicals #LunsMusicais #AstelehenMusikalak #LunesMusicales) é unha proposta que parte da amiga Sonia Vecino para comezar a semana con bo pé compartindo músicas de interese e entrelazando a letra cun texto propio.

A iniciativa comezou este mes de febreiro coa idea de que máis xente se anime a participar nas redes sociais cos  luns sonoros para abrir a semana e con escrita poética en todas as linguas para pechala, cos venres de versos (#VenresDeVersos #DivendresDeVersos #BertsoakOstiralean #ViernesDeVersos).

Entre as dúas ideas (complementarias), tanto ela coma min acabamos recuperando os nosos blogs Hora veintiseven e  eu este de Palabras da man ao corazón, o que nos permite facer un exercicio escrito de maneira regular coa motivación de que hai polo menos outra persoa facendo o mesmo de par túa.


Lontreira

ONIRIA



Ás veces, para soportar a vida, sóñome subindo polas escadas de Oniria, por ver se así, 
naufragando no sono, sinto en min o mesmo vento que corre levando os restos pretos que morren. 

O zunido é forte e apreto a orella contra a almofada de ruínas. 

Camiño cara o horizonte de fracasos e, por fin, poño a durmir a alma,
baixando polas escadas de Oniria, sabendo ben o que non debía saber.

Tanto vivir na luz, pero sen a esencia da escuridade... a ver quen durme.

(Grazas, Nacho Rodiño, pola descuberta!)


Friday, February 10, 2023

Words in Poems: Isabel Gutiérrez Novo



Isabel Gutiérrez Novo

 ABISMU

Mio güela tien ochenta y seis años

y casi todos los vistíos rotos.

Espurre la so probe pensión

y lo poco que-y queda, guárdalo.

"Pa cuando faiga falta", diz.


Dacuando intentamos convencela

de que merque un vistíu nuevu

y míranos como si faláremos n'otro idioma,

nuna llingua estraña ya inintelixible.


Ella nun sabe que tolo que nun sea agora ye una 

[mentira.

Yo nun conozo'l posu de mieu que dexa la fame na

[pallabra mañana.

En Grana de crisantemu (2021)


Moi agradecida á querida Bea pola feliz descuberta.




Friday, February 3, 2023

The Heart in Poems: Los fugitivos



Názik Al-Malaika 

(1923-2007)

Los fugitivos 


¿Por qué vagamos por remotas tierras?

El espejismo nos arrasa,

la llanura nos entrega a otra llanura,

y la curva nos engaña.


¿A qué vinimos? Nos pregunta el mar: ¿Qué queremos?

Y los faetones del viento nos persiguen 

y repiten la pregunta.

La única respuesta en nuestras silenciosas caras

son las líneas del tedio en las noches largas.

Nosotros humos, y ellas siguen persiguiéndonos.


Y el horizonte nos pregunta, ¿adónde viajamos?, ¿adónde vamos?

¿De qué huimos?, ¿y por qué?, ¿y a qué destino?


Y en nuestro silencio hay corazones que laten.

Y las huellas de esperanza en nuestro pesimismo

son alegría que no soportamos,

por eso buscamos una pequeña herida de tristeza.


En nuestra andadura oímos que la noche se burla de nuestro secreto,

nos persigue por la oscuridad y trae el viento hacia nosotros.

Nos dice el camino

por qué recorremos esta remota existencia.

Nuestro ayer nos sigue con cara amistosa.

¿Hasta cuándo huiremos de nuestra sombra?


En nuestro camino por la oscuridad, percibimos la burla de la luna,

nos enoja en sus entrañas el frío,

y algunos árboles impiden el paso.

Y se burla de nosotros el ocaso,

profetiza que vamos a la nada,

que somos, pese a nosotros, humanos.


Y alguna noche, oímos a la orilla de los caminos

el susurro del eco diciendo en la oscuridad

que somos cobardes... Tememos el ocaso

y abandonamos una larga lucha

para huir de nosotros mismos, no por deseo de partir,

sino por seguir siendo extraños.


Y aquí seguimos, donde empezamos, vagando inmersos en esta oscuridad.

Muere el invierno, y las preguntas, cuyas respuestas la primavera no dará.

Los ojos ciegos,

y el mañana nos pregunta: ¿quién seréis?

Y nuestro ayer nos deja en la niebla de los siglos.

¡Oh mar!, ¡oh noche!,

¿dónde nos perdemos?


Grazas, querida Celeste Seoane, por este fermoso volume

Diván de poetisas árabes contemporáneas (2016, edición e tradución de Jaafar Al Aluni)



Friday, April 23, 2021

Books in Poems: Estíbaliz Espinosa



Boa noite, libros que se len sendo unha persoa
e se relén para caer na conta de que xa somos outra.

En Curiosidade (2017)

Friday, January 1, 2021

Letters in Poems: José Emilio Pacheco



José Emilio Pacheco

 CARTA

En la era de Internet esperar una carta

que no viene por fax tampoco.

La trae el viejo correo

(se diría) a lomo de mula,

por los llanos y tundras y espesuras.

Atraviesa los ríos en balsa

y en piragua los mares.


Debe de haber lugares misteriosos 

donde añejan las cartas como los vinos.

Para qué subirlas a un yet

o un camión al menos.

Mejor que espere la desesperanza.

Al fin y al cabo algún día 

llegará la carta anunciada

- y será muy triste leerla.


En El silencio de la luna. Poesía V (1990-2000)


Monday, December 14, 2020

The Heart in Poems: Margaret Atwood (II)



Margaret Atwood

STRING TAIL

I used to have helpfulness tacked onto me

like a fake string tail on a mangled dog.

Wag, wag, wag went my nerveless appendage:

If I give you something, will you like me?


Watch me make you happy!

Here's a dry stick for you!

I fetched it off the ash heap.

Here's a dead bird. 

There! Aren't I good?


Here's a gnawed bone,

it's my own,

I took it out of my arm.

Here's my heart, in a little pile of vomit.


Was it my fault you were angered

by the world news? That you bad-mouthed God

and banking, and in addition the weather?

That you sulked all day and were vicious

to your mirror, and also

to the girls at checkout counters?

That you thought sex was a mess?


I did my best. Wag, wag

went my tail of string.

Have some drool and mud!

Admire my goodwill! It clings

to the soles of your boots

like soft pink melting jelly.

Here, take it with you!

Take everything, and then I'm free;

I can run away. I'm blameless.

You can have the string tail, too.


EL RABO DE CUERDA

(traducido por  María Pilar Somacarrera Íñigo)

Solía llevar mi generosidad pinchada

como el rabo de cuerda falso de un perro mutilado.

El apéndice sin nervios se menea y menea:

¿Si te doy algo, te gustaré entonces?


¡Mira cómo te hago feliz!

¡Aquí hay un palo para ti!

Lo cogí del montón de ceniza.

Aquí hay un pájaro muerto.

¡Lo ves!, ¿a que me porto bien?


Aquí hay un hueso roído,

es mío,

lo saqué de mi brazo.

Aquí, mi corazón, en un montoncito de vómito.


¿Fue culpa mía que te enfadaras

a causa del telediario? ¿Que echaras pestes de Dios

y los banqueros y, además, del tiempo?

¿Que estuvieras de mal humor todo el día y fueras cruel

con el espejo y también

con las muchachas de los mostradores?

¿Que pensaras que el sexo era un caos?


Lo he hecho lo mejor que he podido. Mi rabo de cuerda

seguía moviéndose y moviéndose.

¡Puedes babear, revolcarte en el lodo,

admirar mi buena voluntad! Se pega

a las suelas de tus botas

como gelatina rosa que se deshace.

¡Toma, llévatela!

Llévate todo y así seré libre,

podré escapar. No tengo culpa.

También puedes llevarte el rabo de cuerda.

 

En La puerta (2009)

Wednesday, December 2, 2020

Words in Poems: María Sánchez (II)


BIOGRAFÍA: 


una palabra

como el fantasma que asusta

y huye resbaladizo 

- a veces se ríe como el niño que sabe que sus padres

lo buscan y no consiguen encontrarlo-


una montaña

que crece y crece

se hace forastera

hermana y enemiga

infinita


un halo del uz

o el simple destello


que surge de una mano que comienza a escribir


 En Cuaderno de campo (2017)