Wednesday, October 31, 2018

The Heart in Poems: Jaime Sabines (VI)



De la ilusión

Escribiste en la tabla de mi corazón: 
desea.
Y yo anduve días y días
loco y aromado y triste.

Friday, October 26, 2018

Words in Poems: Helder Moura Pereira (II)



Quebram na janela exposta folhas vivas
e três ou quatro ouriços de castanheiros.
O mundo desenrola-se sobre a azinhaga
que conduz a umas casas vagas, cascas
de nozes, barcos na poça de água, o silêncio
de inexistentes crianças, apenas os nossos nomes
musicais se assemelham, nuns gritos,
ao bulício que podia fazer disto uma terra
viva. Partes pedra. Amarela e riscada
de linhas prateadas, paralelas, mais perto
da rocha que do pó, pedra de delimitar
caminhos, pedra forte. Já te mostrei este poema
e a tarde foi-se, hei-de um dia esperar por ti
como quem espera pelas palavras, ou seja,
sem esperar delas absolutamente nada.

Thursday, October 25, 2018

The Heart in Poems: Alfonsina Storni (IX)



FRENTE AL MAR

Oh mar, enorme mar, corazón fiero
De ritmo desigual, corazón malo,
Yo soy más blanda que ese pobre palo
Que se pudre en tus ondas prisionero.

Oh mar, dame tu cólera tremenda,
Yo me pasé la vida perdonando,
Porque entendía, mar, yo me fui dando:
"Piedad, piedad para el que más ofenda".

Vulgaridad, vulgaridad me acosa.
Ah, me han comprado la ciudad y el hombre.
Hazme tener tu cólera sin nombre:
Ya me fatiga esta misión de rosa.

¿Ves al vulgar? Ese vulgar me apena,
Me falta el aire y donde falta quedo,
Quisiera no entender, pero no puedo:
Es la vulgaridad que me envenena.

Me empobrecí porque entender abruma,
Me empobrecí porque entender sofoca,
¡Bendecida la fuerza de la roca!
Yo tengo el corazón como la espuma.

Mar yo soñaba ser como tú eres,
Allá en las tardes que la vida mía
Bajo las horas cálidas se abría...
Ah yo soñaba ser como tú eres.

Mírame aquí, pequeña, miserable,
Todo dolor me vence, todo sueño;
Mar, dame, dame el inefable empeño
De tornarme soberbia, inalcanzable.

Dame tu sal, tu yodo, tu fiereza,
¡Aire de mar!... ¡Oh tempestad, Oh enojo!
Desdichada de mí, soy un abrojo,
Y muero, mar, sucumbo en mi pobreza.

Y el alma mía es como el mar, es eso,
Ah, la ciudad la pudre y la equivoca;
Pequeña vida que dolor provoca,
¡Que pueda libertarme de su peso!

Vuele mi empeño, mi esperanza vuele...
La vida mía debió ser horrible,
Debió ser una arteria incontenible
Y apenas es cicatriz que siempre duele.

En Irremediablemente (2005)

Tuesday, October 23, 2018

Words in Poems: Francia Perales



Revestimiento negro

En lo subterráneo de mi revestimiento femenino, cada evocación
queda desentrañada y en una nube gris aparece mi pasado.
Cargo a mí misma, hallada en un campo de cosidos serpentinos.

Cada instante sobrevivo y me designo con mi vestido negro.
Me oculto bajo la montaña de las vestiduras de la suFrida y la Sor Juana.
Me reflejo en el espejo segundario perdiéndome entre gritos [ellas].

Cruzo ríos y saco espinas de lo profundo de mi coraza.
Cada instante sobrevivo al caminar, soy la clave del tejido que llevo dentro.
Cada milímetro que se teje en mi piel se percibe de mis ausencias solitarias
que crecen para que siga aquí y dentro de mí, desarticulando
Palabras mortíferas bordadas a mi espalda.

Desde la raíz de mi hemisferio cruzaré la montaña
deconstruyendo la membrana, siempre con mi vestido negro.
Confluencia de manos que me arrastran al lodo sedado del recuerdo.

//Me visto de negro como pájaro desolado bajo la lluvia incauta.

Monday, October 22, 2018

Words in Books: Aplicación instantánea



Aplicación instantánea (2018) é un mapa das rúas perdidas da adolescencia. Un roteiro intelixente cun punto cómico que retrata a ferida da moza social e illada, incómoda coa súa pel e narcisista, todo ao mesmo tempo. Unha voz minimalista que imita o estilo cita-de-Mister-Wonderful mesturándoo co enxeño das greguerías de don Ramón. Carlos Negro sabe como conseguir re-gramms e rechouchíos. Ao fío de "cicloxéneses expresivas" (p.72), "enchufes prohibidos" (p.13), "seseo(s) en forma de sorriso" (p.20) ou "arma(s) de introspección masiva" (p.36) engánchanos á rede de palabras 4G (a dos avatares) e o dedo escorrega pola pantalla buscando máis.

Tranquilos todos os puristas, a civilización occidental non morreu sacrificada no altar das redes sociais. É hora de que o asumamos: evolucionamos. Agora a vida pode resumirse nun chío cunha palabra, dous parénteses e tres puntos; os selfies pódense facer entre as silveiras dos versos; o golpe irónico de gracia aséstase cun cancelo e os graffitis veñen con instrucións de uso.

Espabilade, @rupiKaur, @makeblackoutpoetry, @miguelgane e demais poetas das redes. @aplicacion_instantanea ten altas probabilidades de convertirse en viral e deixarvos k.o. neste round para colleitar seguidores e *gústames.

E ante os desconfiados coma Rebeca Watts, que criticaba a "honestidade" e "accesibilidade" deses poetas modernos e populistas, Carlos Negro responde con dous versiños letais:

(Contra) academia

Se ser poeta é virar solemne,
case mellor volverse unha maceta 
(p.59)

Saturday, October 20, 2018

Words in Poems: Susana Sánchez Aríns (III)



oferenda

e nas ruínas da minha intimidade
cinzenta e derrubada
estupidamente continuo
a edificar palavras
que acolham na cova das maos
esse espaço
tam branco e tam calmo
que te quero destinado

En [de] construçom (2009)

Monday, October 15, 2018

Hands in Poems: José Ángel Valente (III)


Con las manos se forman las palabras,
con las manos y en su concavidad
se forman corporales las palabras 
que no podíamos decir