Tuesday, October 9, 2018

Words in Poems: Bárbara Sánchez Barroso



PATRIARCADO

Si pegas la oreja a la almohada se escucha:

Siempre juntos, siempre juntos.
si viniera una mujer,
si viniera una mujer al mundo, hoy,
sólo habría de balbucear
palabras sumergidas,
palabras
como las de mi abuela
cuando recuerda el horror,
mi abuelo
el horror

siempre juntos, siempre juntos.

Monday, October 8, 2018

Letters in Poems: Erri De Luca (XIII)

Izet Sarajlic, nato nel'30, assente dal 2002

Il tuo nome diventerà una piazza
intanto dall'elenco l'hanno tolto, non c'è
tra gli abitanti di Azima Ferhatovica.
Sta con me nelle lettere spedite a firma: Izet.
Per gli amici eri Ido, diminutivo, io no,
niente di te volevo diminuire,
nemmeno il soprammobile di un nome,
fratello Grimm, come di noi dicevi,
tu Johàn e io Jakòb.
Di maggio a Sarajevo pioveva sulle lacrime
degli amici appoggiati alla betulla, quella di dopoguerra
messa al posto dell'altra finita nella stufa
insieme ai libri di uno degli inverni
dell'ultima guerra durata degli anni,
oggi dicono che le fanno in qualche settimana.

Nei passi che vanno a lasciarti in collina
le donne so' cchiù belle assaie
e ci sta pure Ešo, tuo fratello, uscito per la prima volta
dalla tua poesia: "Nati nel'23 fucilati nel'42".

Dopo la prima morte, ha scritto Dylan Thomas,
non ce n'è un'altra. È giusto,
dopo di questa nessun'altra ti porterà lontano
dalla sedia lasciata mentre eravamo ancora a gola calda
e l'oste non aveva sparecchiato.

En Solo andata (2005)

Sunday, October 7, 2018

The Heart in Poems: Robert L. Stevenson



(traducción de Txaro Santoro y José María Álvarez)

LOVE - what is love? A great and aching heart;
Wrung hands; and silence; and a long despair. 
Life - what is life? Upon a moorland bare 
To see love coming and see love depart

AMOR - ¿Qué es el amor? Un gran corazón doliente,
Nerviosas manos; y silencio; larga desesperanza. 
¿La vida, qué es la vida? Una helada llanura
Donde llega el amor y el amor se pierde

Saturday, October 6, 2018

Words in Poems: Eduardo Galeano (VII)



Letras

Oriol Vall
Que se ocupa de los recién nacidos 
En un hospital de Barcelona
Dice que el primer gesto humano es el abrazo
Después de salir al mundo
Al principio de sus días
Los bebés manotean
Como buscando a alguien
Otros médicos
Que se ocupan de los ya vividos
Dicen que los viejos
Al fin de sus días
Mueren queriendo alzar los brazos
Y así es la cosa
Por muchas vueltas que le demos al asunto
Por muchas palabras que le pongamos


A eso, así de simple
Se reduce todo
Entre dos aleteos
Sin más explicación
Transcurre el viaje

Friday, October 5, 2018

Words in Poems: Joan Brossa



Molt diré
calling en aquest poema.
Que el silenci s'emporti la paraua
a la profunditat.

Mucho diré 
callando en este poema.
Que el silencio arrastre las palabras a la profundidad.

Thursday, October 4, 2018

Books in Poems: Konstantino Kavafis (III)





CXV

ÉL VINO PARA LEER
(1924)

Vino para leer. Abiertos están
dos o tres libros; historiadores poetas.
Pero apenas ha leído diez minutos
cuando los deja a un lado. Sobre un diván
duerme ahora. Ama mucho los libros
-pero tiene veintitrés años, y es hermoso;
y esta tarde el amor atravesó
su carne maravillosa, su boca.
A través de la total belleza
de su cuerpo pasó la fiebre de la voluptuosidad
sin remordimientos ridículos por la forma de ese placer...

En Poesías completas (2007)

Wednesday, October 3, 2018

Epitaphs (XXIII): Posthumous Letters in Noia








Dinnos os maiores que na vida cómpre saber casar tempo e coñecemento. 

O coñecemento como activo imprescindible que ir sedimentando aos poucos ou en atracóns. Que chegue o momento e o poidas sacar a relocer. O dato exacto no momento xusto. A habilidade practicada durante moito tempo posta en acción no intre necesario. A visión da experiencia propia ou allea para resolver o problema inmediato. O bendito savoir faire elusivo que quizais só alcanzaremos cando sexa tarde e nos falten as forzas para levalo á práctica. 

E vés ti, Manuel, dicirnos que tampouco sabemos morrer. Home, permíteme rotar a perspectiva, pásame as xeonlleiras e déixame tentalo.

















Homes de ferro en barcos de madeira








Los hombres no saben morirse

Los hombres no saben morirse…
Unos mueren no queriendo la muerte;

otros
la encuentran en un beso, pero sin estatura…

otros
saben que cuando cantan no le verán la cara.

Los hombres no se mueren completos,
no saben irse enteros…
Unos reparten en el viaje sus retazos de muerte;

otros
dejan el odio para cuando vuelvan…

Otros se van tocando el cuerpo
para saber si salen de la trampa…


Los hombres no saben morirse…
Unos van dejando su yo sin comprenderlo;
van dejando basura para esciba esotérica;

otros
se vuelven hacia adentro ante el vacío…

Pero todos,
con el cadáver de su tiempo al hombro,

todos,
todos son el Uno,

el Uno
que sólo por amor vuelve a la tierra.

Para saber máis:
  • Artigo en La Voz de Galicia (03/11/2015)