Showing posts with label A Coruña. Show all posts
Showing posts with label A Coruña. Show all posts

Friday, June 9, 2023

Hands in Poems: Daniel Faria




Homens que são como lugares mal situados
Homens que são como casas saqueadas
Que são como sítios fora dos mapas
Como pedras fora do chão
Como crianças órfãs
Homens sem fuso horário
Homens agitados sem bússola onde repousem


Homens que são como fronteiras invadidas
Que são como caminhos barricados
Homens que querem passar pelos atalhos sufocados
Homens sulfatados por todos os destinos
Desempregados das suas vidas


Homens que são como a negação das estratégias
Que são como os esconderijos dos contrabandistas
Homens encarcerados abrindo-se com facas


Homens que são como danos irreparáveis
Homens que são sobreviventes vivos
Homens que são sítios desviados
Do lugar


Homens que são como projectos de casas
Em suas varandas inclinadas para o mundo
Homens nas varandas voltados para a velhice
Muito danificados pelas intempéries


Homens cheios de vasilhas esperando a chuva
Parados à espera
De um companheiro possível para o diálogo interior


Homens muito voltados para um modo de ver
Um olhar fixo como quem vem caminhando ao encontro
De si mesmo
Homens tão impreparados tão desprevenidos
Para se receber


Homens à chuva com as mãos nos olhos
Imaginando relâmpagos
Homens abrindo lume
Para enxugar o rosto para fechar os olhos
Tão impreparados tão desprevenidos
Tão confusos à espera de um sistema solar
Onde seja possível uma sombra maior


Homens que trabalham sob a lâmpada
Da morte
Que escavam nessa luz para ver quem ilumina
A fonte dos seus dias


Homens muito dobrados pelo pensamento
Que vêm devagar como quem corre
As persianas
Para ver no escuro a primeira nascente


Homens que escavam dia após dia o pensamento
Que trabalham na sombra da copa cerebral
Que podam a pedra da loucura quando esmagam as pupilas
Homens todos brancos que abrem a cabeça
À procura dessa pedra definida


Homens de cabeça aberta exposta ao pensamento
Livre. Que vêm devagar abrir
Um lugar onde amanheça.
Homens que se sentam para ver uma manhã
Que escavam um lugar
Para a saída.

Não levantemos os homens que se sentam à saída
Porque se movem em seus carreiros interiores
Equilibram com dificuldade uma ideia
Qualquer coisa muito nítida, semelhante
A uma folha vazia
E põem ninhos nas árvores para se libertarem
Da gaiola terrível, invisível muitas vezes
De tão dura
Não nos aproximemos dos homens que põem as mãos nas grades

Que encostam a cabeça aos ferros
Sem outras mãos onde agarrar as mãos
Sem outra cabeça onde encostar o coração
Não lhes toquemos senão com os materiais secretos
Do amor.

Não lhes peçamos para entrar
Porque a sua força é para fora e a sua espera
É fé inabalável no mistério que inclina
Os homens para dentro

Não os levantemos
Nem nos sentemos ao lado deles. Sentemo-nos
No lado oposto, onde eles podem vir para erguer-nos
A qualquer instante.

Friday, April 21, 2023

Words in Poems: Ben Clark (II)




RETRATO DEL POETA ADOLESCENTE

Me duele el corazón y un pesado letargo
aflige a mis sentidos

John Keats

Un poema que no hable de tu infancia,
que no mencione nunca a aquel amigo
que un día, de repente, fue un recuerdo.

Un poema que no tenga palabras
que convoquen los sábados de otoño
cuando nadie llamaba para el cine.

Un poema sin años de instituto
y sin amores huérfanos
exageradamente exagerados.

Esto estoy escribiendo.

Un poema

sin referencia alguna a tu dolor,

a la cueva que hiciste con tus libros
mientras ellos quedaban en la playa.
No voy a recordarte aquellos años.

Este poema puede ser distinto.
Tienes tiempo, conoces
los atajos, los trucos y los golpes

de efecto que funcionan casi siempre.
Ponte a ello pues, escribe cosas nuevas:
construye una alegría en este verso.

Pero hay algo detrás que te lo impide.
Detrás de este poema está el poema
del que llevas huyendo desde entonces.

El poema que no,
el poema que nada,
el poema que nunca.

Un poema de piel de ruiseñor
que desea el deseo
y que no quiere ser distinto, raro,

que querría dejar de ser poema
para ser cuerpo, culpa, su secreto
guardado en un diario rosa palo

(o algo igualmente cursi, da lo mismo).
Lo que quiero decir es que no puedes
escribir el poema que hay detrás,

pero tampoco puedes
conjugar las palabras de otro modo.
Por eso esto no es nada, es un poema

que no, que niega toda relación
con tu pasado triste de medusas
cazadas en la orilla

cuando ellos se reían bajo el sol
y cuando ellos se amaban bajo el sol
y tu escribías versos en el agua.

En Demonios (2022)

Thursday, August 8, 2019

Realm of Books (VI): Re-Read



A descuberta da franquicia de librarías de segunda man Re-Read débolla en dobre partida a Nacho Rodiño e Mar Vaamonde. Neste establecemento tes a posibilidade de  mercar e vender porque, como indican no escaparate, sempre hai libros lidos e por ler.

Os prezos son fixos: un libro custa 3€, dous 5€ e cinco 10€. A estrutura dos locais é organizada  e a estética nítida, o cal facilita a labor de atopar libros do teu centro de interese. Ademais, os detalles están moi coidados, como a decoración e os marcadores, pasaportes e postais. Encántame tamén o seu proxecto solidario "Deja que tus libros vuelen" que organizan xunto coa Fundación Comparte. A través desta iniciativa, podes escoller un libro de literatura infantil/xuvenil e un destino (Ecuador, Chile ou Honduras); logo só tes que metelo nun sobre Re-Give Books e envialo por correo. Despois, pasará a formar parte dos fondos dun bibliobus que percorrerá as rúas deses países para achegar os libros aos máis pequenos.

Temos Re-Read en Galicia tanto n'A Coruña como en Santiago, aínda que as fotos que vos deixo son da primeira.













Monday, January 7, 2019

Hands in Photographs: Graciela Iturbide

Ata o 27 de xaneiro podedes visitar na Fundación Barrié (A Coruña) a exposición sobre a artista mexicana Graciela Iturbide, considerada unha das fotógrafas máis destacadas e influentes de América Latina.


A mostra consta de 186 fotografías que propoñen unha viaxe transversal pola súa obra, partindo das súas imaxes máis antigas ata as máis recentes. Un conxunto de instantáneas intensas que se moven entre o grotesco e o curioso, o teatral e o cotiá. Un despliegue poético de mulleres anxo, mulleres iguana, mulleres peixe, xitanas e indíxenas que se moven entre o mito, a traxedia, o erotismo e a morte.

A ambos lados da estrada, sombras, paxaros ominosos, desertos e sacrificios violentos.  Unha viaxe onírica por Oaxaca, Los Angeles, Almería, Juchitán e Sonora para revelar a fraxilidade da existencia, a fractura, o estigma da identidade e o carácter etéreo da comunidade. 

No campo mexicano atopei unhas persoas que levaban un anxiño ao cemiterio. Pedín permiso para fotografar, eles consentiron e mesmo posou toda a familia, abriron o ataúde e tamén fotografei o anxiño. E permitíronme seguilos ata o cemiterio de Dolores, en Hidalgo. Durante o traxecto, o señor vira cara a min cos ollos conturbados, aterrados, porque no camiño había un corpo, metade caveira, metade home. Os paxaros xa comezaran a comelo. [...] Para min foi como se a morte me estivese a dicir "Queres fotografarme, aquí me tes" [...] Aí principia a miña serie de paxaros. No cemiterio comezaron a sobrevoar todos os voitres, e moitas das miñas fotos de paxaros veñen de aí, porque o ceo estaba cheo de paxaros [...] Na vida todo está enleado: a túa dor e a túa imaxinación que quizais te sirva para esquencer a realidade. É unha maneira de amosar como liga o que vives co que soñas co que fas e fica no papel [...] As obsesións provocan aparicións. Ou dito doutro xeito, fomentan un estado mental que che fai ver o que estás a buscar
Graciela Iturbide
A vida non pode ser captada nin polo realismo ni polo naturalismo, senón soamente polo soño, o símbolo ou a imaxinación
Brassai 

















Friday, February 23, 2018

Word Buffs (III): Sira González


Sira González descríbese así: Bibliotecaria. Coordinadora de clubs de lectura. Lectora de literatura infantil e xuvenil grazas ao meu fillo. Lectora de cómics dende hai anos. Lectora omnívora. Lectora ansiosa. Lectora feliz. 



Comezou a gustarche ler... De nena


Ti como nena ou adolescente lectora 

De nena lía o que tiña ao meu alcance. Non era moito na miña casa (os meus libros que xa tiña máis que lidos e relidos e a colección completa de Asterix da miña nai), pero sí desfrutaba das coleccións de contos que tiñan as miñas primas e os meus primos, parecíanme un luxo. Cando durmía nas súas casas, devoraba o que alí tiñan. Pero non fun á biblioteca pública ata a miña adolescencia e para facer os típicos traballos do cole... 


Un libro ou varios ao mesmo tempo? Varios ao mesmo tempo, sempre!


Mercar os libros ou lelos prestados? Pois esto de traballar nunha biblioteca pública... xa podes imaxinar que da para ler libros prestados a moreas ;-) Pero tamén merco, así que metade e metade.

Gardalos ou deixalos ir? 
Gústame formar a miña biblioteca familiar, coa intención de que os libros pasen por todas as mans de quen entra no meu fogar. Agora mesmo estou desexando rematar a novela que estou lendo, entre outros motivos, porque quero prestarlla a unha amiga moi amiga á que lle vai encantar!


Lugares para ler 
No meu sofá sobre todo, na cama, nas cafeterías, no coche, en calquera sala de espera... sempre levo lectura na mochila por se... 

A lectura – en solitario? 
Non é necesario, se estou metida na lectura, pouco me entero do que pasa ao meu redor... Por outra banda, son coordinadora de clubs de lectura, e levamos xa 7 anos compartindo lecturas, así que non, realmente en solitario nunca é. Ademáis están as redes sociais, nas que compartimos o que lemos. Definitivamente non podo considerala una actividade solitaria, por moitas horas que pase enfrascada nas páxinas dos libros.

Rituais lectores
Café e libro (os nosos clubs de lectura chámanse “Café con libros”, por algo será hehe). Á noitiña, se pode ser con fillo durmindo, sofá e manta xa estou o meu paraíso diario (ese tempiño para min é unha delicia).

Que estás lendo agora?
VyV Violación y Venganza de Pilar Bellver (remátoo esta noite!). Teño xa comezados: Paradero desconocido de Kathrine Kressmann Taylor (temos tertulia del o próximo luns), Léxico familiar de Natalia Gizburg, Como ser muller de Caitlin Moran, El desconcierto de Begoña Huertas... E ao lado da cama teño unha pila de cómics novos aínda por comezar.

Que lerás despois? 
Todo isto do que falei na pregunta anterior! Cómics son El club del divorcio, Mort Cinder, La encrucijada, Aya de Yopougon (reler a edición integral) e Idiotizadas. E todo o que programemos para os clubs de lectura nas vindeiras semanas. 

En que momento decides deixar de ler un libro? Das segundas oportunidades? 
Preocúpome tanto de seleccionar o que leo, que rara vez o teño que deixar porque non me guste. Se son lecturas de club ou cómics, remato sempre a súa lectura. Tamén é certo que ao traballar nunha biblioteca, comezo tantos libros que se os deixo a medias é máis por falta de tempo que de ganas de lelos. Segundas oportunidades normalmente non dou por iso do tempo que comentabamos. Non nos da a vida para ler todo o que quixeramos...

Que libros están na lista de "reler"? 
De momento non teño tempo de reler... Pero sí gustaríame dedicarlle tempo a ler clásicos que debería ter lido no seu día: ler a Jane Austen ou a Tolstói, por exemplo. Tamén estou desexando ler máis literatura infantil e xuvenil, acompañando ao meu neno nas súas lecturas. No seu día relerei o Pippi Mediaslongas de Astrid Lindgren, agora que o temos en galego da man de Kalandraka! – Estou relendo o que acabo de escribir e vaia mentira máis gorda acabo de escribir: por unha banda paso os días relendo todos os contos e cómics que o meu pequeno pídeme; e pola outra banda, sí releo os meus cómics de tanto en tanto. 

Se só puideses rescatar un libro da túa estantería, sería... Que difícil! Seguramente serían aqueles dos que conseguín unha dedicatoria das súas autoras e autores, polo encontro e a conversa que supuxeron no seu día. Non son moi fetichista das sinaturas polas sinaturas, pero sí disfruto dos encontros literarios polo que aprendo neles. 

Un libro que se che resistiu  Resístenseme aínda moitos cómics por exemplo, eu inténtoo pero aínda non fun quen de ler Watchmen. Seguireino intentando...

O libro que máis regalaches Mmmm hai moitos que regalo varias veces (ás miñas sobriñas téñoas fritas) pero creo recordar que do que máis copias levo mercado para agasallar é do cómic Un océano de amor de Wilfrid Lupano e Gregory Panaccione.


Unha cita/un verso: Non son moi de citas eu...


Autores/as favoritos/as? Difícil escolla. Vai dependendo do tempo. Agora estou lendo a moitas autoras, é o meu obxectivo, ler con máis conciencia á hora de seleccionar as lecturas. Tento ler todo o que sae de María Reimóndez por exemplo, por David Trueba sinto adoración, de nova lin todo o que tiña escrito Saramago... Agora mesmo non me canso de recomendar a Pilar Bellver. De cómic sempre digo que o meu favorito é Juan Berrio e que estou desexando que o traian á miña cidade... Tamén leo todo de Frederik Peeters e flipo coas autoras de cómic e toda a visibilidade que están conseguindo grazas ao seu traballazo: Carla Berrocal, Emma Ríos, Pénélope Bagieu, Catherine Meurisse, Xulia Vicente...

Ler en galego... Do que falaba de ler con máis conciencia, tento ler moitos máis títulos en galego dos que antes podían caer nas miñas mans. E se son das nosas escritoras, mellor que mellor ;-)

Completa como che pete:

· O cómic... é aínda ese gran descoñecido para un gran volume de público lector. No meu traballo diario intento facer novos lectores de cómic, rompendo prexuízos con respecto ao medio. Para isto, leo, leo e leo. Recomendo, recomendo e recomendo.

· O ensaio... é unha asignatura pendente, coa que me estou comezando a aplicar segundo os meus intereses actuais: ensaios da nosa #BibliotecaVerde, sobre feminismo e sobre cómic. 

· Os libros infantís e xuvenís... son marabillosos. Non me canso de facer cada día novas descubertas co meu pequeno. Segundo medra, imos abrindo xuntos novas portas lectoras para disfrutar e descubrir o mundo. 

· A novela... é a mellor maneira de poñerse na pel dos outros.

· A poesía... estamos comezando a lela xuntos, nos clubs de lectura. Dende logo témola abandonada, pero co firme propósito de que isto mude. 

· O teatro... lémolo unha vez ao ano, na propia tertulia, todas xuntas, e é unha das mellores tardes do curso. Debemos practicar con maior frecuencia a lectura en voz alta. É unha actividade moi pracenteira. Coa poesía pásanos o mesmo. Neste curso, cada luns lemos e (re)descubrimos un poeta. 

Un recordo ou anécdota relacionados coa lectura Dende hai 7 anos, cada luns e cada martes temos tertulia cos nosos clubs de lectura. Isto é un fito en sí mesmo. O número de anécdotas que proporcionan estos encontros, onde a lectura é a excusa para a todo o demáis, é un agasallo que me proporciona o meu traballo e do que sempre estarei agradecida. 

Stephen King falaba do "constant reader", ti es unha/un ou hai periodos nos que prefieres non ler? Eu son unha lectora omnívora e por momentos ansiosa pola falta de tempo de ler todo o que me gustaría. Dende logo, cando teño un bo ritmo de lecturas, o corpo pide máis e máis. En épocas de pouco tempo para dedicarlle á lectura, baixo o ritmo e logo cústame reengancharme. Menos mal que nesas épocas sempre están os cómics, que me requiren menos tempo e concentración, e podo manter así o enganche á lectura que desexo. 

Les porque... disfruto lendo. E leo porque son bibliotecaria e non hai cousa que máis me guste do meu traballo que recomendar libros. Que dar cos gustos e/ou necesidades lectoras da xente. A conversa é un ben tan valioso que trato de cultivalo a diario, e a lectura é un medio extraordinario do que conversar ;-)

Tuesday, February 13, 2018

Letters in Poems: Derek Walcott




Love After Love

The time will come 
when, with elation 
you will greet yourself arriving 
at your own door, in your own mirror 
and each will smile at the other's welcome, 

and say, sit here. Eat. 
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart 
to itself, to the stranger who has loved you 

all your life, whom you ignored 
for another, who knows you by heart. 
Take down the love letters from the bookshelf, 

the photographs, the desperate notes, 
peel your own image from the mirror. 
Sit. Feast on your life.

El amor después del amor

El tiempo vendrá
cuando, con gran alegría,
tú saludarás al tú mismo que llega
a tu puerta, en tu espejo,
y cada uno sonreirá a la bienvenida del otro,
y dirá, siéntate aquí. Come.
Seguirás amando al extraño que fue tú mismo.
Ofrece vino. Ofrece pan. Devuelve tu amor
a ti mismo, al extraño que te amó
toda tu vida, a quien no has conocido
para conocer a otro corazón,
que te conoce de memoria.
Recoge las cartas del escritorio,
las fotografías, las desesperadas líneas,
despega tu imagen del espejo.
Siéntate. Celebra tu vida.

Saturday, December 9, 2017

Hands in Art: "Testimonio"

Ata o 1 de abril de 2018 podes visitar Testimonio de Lita Cabellut (Huesca, 1961) no Museo de Arte Contemporánea (MAC) d'A Coruña. A exposición da pintora española máis cotizada está comisariada por Antón Castro e é un poema onde a imaxinación se desdobra en todas as direccións nunha performance virtuosa e heroica. Descubrirás a unha artista inqueda e esixente que con atención e exactitude vai representando a súa mirada, sen iluminación, artificio nin retoque. Seis actos dunha peza que vai debullando a emancipación da existencia, a soidade, a fugacidade da vida, a tolerancia, o silencio, a inocencia, o grito rebelde da xuventude e a confianza/desconfianza no futuro. Os títulos deses actos son un convite a romper a ilusión e ver a beleza da realidade: La mudez de la existencia, Las estrellas desnudas, Los acróbatas de la ciudad, El grito animal, El silencio blanco e La verdad.





“Para mí fue muy importante hacer una exposición recordando que en tiempos de crisis, todos los han pasado, pero el ser humano ha sido capaz de dejar testimonios muy fuertes”


La razón, El desafío, El temor, La justicia (2017) 

La poesía de la eternidad (2017)
Miffy (2014) 
Catastrophe of Heaven (2014)
Asociamos o retrato ao século XIX e hoxe en día pode parecer un pouco démodé. Pero na era das redes sociais e do voyeurismo descarado, igual non somos tan misántropos como finximos. Hai un certo deleite e satisfacción que se obtén de saber como é "o outro", aínda que non o coñezamos persoalmente. E nos retratos de Cabellut hai un ir alén das formas para, dun xeito case literario, reforzar a caracterización dos personaxes e o seu retrato emocional.

“Me ha elegido el retrato, y te diré por qué. Me ha elegido por el interés que yo tengo por el ser humano. Entonces, qué manera tan fácil y tan directa de poder acercarme a algo como es la ventana del alma, que es el retrato. Cómo pones las manos, cómo retrato esas manos, esos pies o esa posición del cuerpo (...) El retrato es psicología, es música, es matemáticas... Es mucho más que un retrato”

Ademais da función de reproducir o aspecto físico e psíquico, Cabellut recolle nos seus retratos a dimensión social, as características do noso ambiente cultural como unha pantalla onde proxectamos os medos e os desexos propios. 

Natasja (2017)
Katja (2017)

Magdalena (2017)
Gerard (2017)

Disturbance 07 (2015)
Petra 01 (2017)
Miriam (2017)
Merche (2017)
Norman (2017)
Disturbance 06 (2015)
Pintura poética, unha oda ao que se esconde tralo rostro, a beleza curiosa da ilusión óptica, un desfile de humanidade.

“La temática es un recorrido por la mente. Vamos a hacer un recorrido por mi mente y por mi corazón, cómo yo veo el mundo. Será en diferentes salas. Cada sala representa un grupo y un estado de ser. Son mis entrañas”

El cumpleaños de mi alma (2017)
Unfolding (2017)

Mi espejo (2017)
“Esta es la primera [exposición] donde voy a traer mis entrañas, voy a traer el taller. Va a ser la primera exposición con todos sus elementos. La primera donde voy a enseñar mi fotografía, mi escultura, voy a reproducir mi taller, donde vas a poder pasar y sentir donde yo pinto, mis mesas de trabajo las vamos a tener ahí presentes. Va a haber un videoarte... Es la primera donde yo me manifiesto como artista completa, con alguna poesía”



"¿Tú sabes el canto hondo? Te puede gustar o no te puede gustar, no sabes lo que es exactamente, pero viene de algo muy dentro, algo muy profundo. Es como vomitar la poesía... no sé lo que es. Eso yo no lo he encontrado, esa forma profunda pero casi animal de sacar belleza, en ninguna parte más en España fuera del arte gitano. Creo que sí, que yo pinto como escucho a Camarón. Cuando Camarón está cantando a mí me duele el estómago, lo siento, siento de dónde sale eso. Yo no pinto como Camarón, pero quisiera pintar como canta Camarón. Siempre digo que mi gran maestro ha sido él. Goya a la izquierda, Camarón a la derecha"

Uñas anónimas mías.
La distancia entre la yema de los dedos
y la materia dura... es fría.
No se besan,
indiferente al aliento de la tierra
que respira aire encogido.
En miles de semillas 
un relámpago 
entre mis dedos
y la vida.


As citas foron tomadas desta entrevista a Lita Cabellut en La Voz de Galicia e do catálogo da exposición, Testimonio (2017)