Showing posts with label London. Show all posts
Showing posts with label London. Show all posts

Tuesday, December 18, 2018

Hands in Poems: João Pedro Mésseder (III)


No metro

No metro davam as mãos
e apenas olhos tinham
para os olhos do outro.

De coisas pueris falavam
que  não da pressão dos dedos.

Aos quinze
a rosa
tem a justa forma da mão.

Friday, October 26, 2018

Words in Poems: Helder Moura Pereira (II)



Quebram na janela exposta folhas vivas
e três ou quatro ouriços de castanheiros.
O mundo desenrola-se sobre a azinhaga
que conduz a umas casas vagas, cascas
de nozes, barcos na poça de água, o silêncio
de inexistentes crianças, apenas os nossos nomes
musicais se assemelham, nuns gritos,
ao bulício que podia fazer disto uma terra
viva. Partes pedra. Amarela e riscada
de linhas prateadas, paralelas, mais perto
da rocha que do pó, pedra de delimitar
caminhos, pedra forte. Já te mostrei este poema
e a tarde foi-se, hei-de um dia esperar por ti
como quem espera pelas palavras, ou seja,
sem esperar delas absolutamente nada.

Thursday, May 10, 2018

Hands in Poems: Pablo del Águila



Acabo de volver y estoy mirando
si es posible cambiar una esperanza, un antebrazo roto,
por un hombre.

Porque sucede a veces que uno sale a la tarde
y alguien pasa en silencio,
o te pregunta algo,
o te coge las manos y no pregunta nada.

Y uno quisiera entonces
decirle que si el pan estaba tierno o si podía
tomar un trago aún y hablar de su familia,
o hablar de que las calles
ya no tienen más piedras.

Thursday, May 3, 2018

Hands in Poems: Trinidad Gan



LA DEUDA

Todavía busco el adjetivo exacto
para nombrar aquel enero,
su madrugada escrita con dos tintas:
trazos cortantes como árboles
en las líneas aún nuevas de mi mano.

Pero escribo "sobrevivir", un verbo
que no oculta, padre, tu sombra.
Y en cascada, los años llegan
para afirmar la voz de este silencio,
el eco de tus ojos que me abre
en cada cuarto y cada biblioteca
las páginas marcadas por tus dedos.

Si me acorrala el desconcierto, el caos,
vuelvo a mi única patria: tu memoria.
Y pongo mi equipaje, la palabra,
que aprendí sin mordaza de tus labios,
abierta en sus andenes.

Cóbrame esta deuda de amor y de linaje
si hoy llego y la malgasto.

Friday, April 6, 2018

The Heart in Poems: María do Cebreiro (III)



G. (3)

Non esquezas a terra mollada no fondo do pozo. Un día irás dereito á súa procura, farás con ela a casinha de lava que tu tanto querias. Alí nace a ferida da que vén a túa escrita.

Deixa que o sangue lave a ferida e te bautice.

Despois busca un escudo. O teu rostro (o rostro dun animal invisible) labrado na madeira. Es nobre e a túa carne precisa protección.

Na métrica procuras o que eu procuro no que non ten medida. Un corazón femenino, sen compás.

A túa idea da métrica vén cadrar, paso a paso, coa miña propia idea do infinito.

Os paxaros e os peixes apréndenos que aínda nós non sabemos nin voar nin nadar.

O poema non é un avión nin un barco. O poema protesta para que a carne deixe de ser carne. É unha protesta inútil.

(A túa pel, tan branca como un vaso de leite.)

Non esquezas que somos animais.



Friday, March 23, 2018

Words in Poems: Ida Vitale



Fortuna

Por años, disfrutar del error
y de su enmienda,
haber podido hablar, caminar libre,
no existir mutilada,
no entrar o sí en iglesias,
leer, oír la música querida,
ser en la noche un ser como en el día.

No ser casada en un negocio,
medida en cabras,
sufrir gobierno de parientes
o legal lapidación.

No desfilar ya nunca
y no admitir palabras
que pongan en la sangre
limaduras de hierro.

Descubrir por ti misma
otro ser no previsto
en el puente de la mirada.

Ser humano y mujer, ni más ni menos.