Showing posts with label Chema Madoz. Show all posts
Showing posts with label Chema Madoz. Show all posts

Thursday, June 23, 2016

Letters in Photography: Chema Madoz

En entradas anteriores os presentábamos a Chema Madoz en sus fotografías de manos primeramente, luego en otras centradas en las palabras, y  de nuevo lo recuperamos hoy. Madoz a veces se basa en alusiones literarias o en desplazamientos literales de un objeto, o quizás simplemente modifica su contexto de uso. Esto es lo que sucede cuando transforma un mapamundi en un sobre; o una hoja o la sombra de una ventana en la pared en cuartilla de papel que registra un texto. Esta práctica del absurdo aparente nos lleva, más allá de la primera sonrisa o de la carcajada inmediata, a reflexionar sobre las evidencias y sobre aquello en lo que se basan.

Su particular querencia por las cerillas lo lleva a equipar con fósforos medio consumidos un enchufe o reemplazar la mina de un lápiz con una cerilla nueva (indispensable para esos textos que echan chispas) o la muy gráfica última imagen que os dejamos de la hoguera de lápices.






Monday, May 16, 2016

Words in Photography: Chema Madoz

Avevamo parlato in un altro post della fotografia di Chema Madoz,  con i suoi scatti in bianco e nero e la sua abilità che fa trasparire la sua straordinaria capacità di raccontare con grandezza la semplicità. O meglio la capacità di rendere leggibile la complessità del mondo. 

Se nell'altro post parlavamo delle mani, con queste fotografie di parole vi parliamo del loro potere evocatore e quasi magico. Immagini che circondano e penetrano. Commozione senza retorica. 

















Sunday, May 8, 2016

From Hand to Heart: As mans na fotografía de Chema Madoz

Do 14 de marzo ao 24 de xuño de 2012 houbo unha exposición das fotografías de Chema Madoz (1958), "Ars transitoria" no Auditorio de Galicia en Santiago. Nesta mostra había 70 fotografías ou poesías visuais onde xogaba co que el denomina "trampantojo", unha trampa ou serie de trampas para os ollos de de xeito que queremos ser enganados ao crer que o que vemos é "verdadeiro" e máis cando hai unha fotografía que o reproduce e dá fe da súa verdade.

Madoz respecta as convencións da "natureza morta" para fotografiar obxectos que encerran unha vida ou sentimentos que pertencen ao ámbito humano, o cal de por si xa é un gran paradoxo. Por outra banda, ao cultivar eses paradoxos cun humor exquisito, inventa e pon a punto un mundo delicado, que se burla sen acritude da nosa credulidade na fotografía.

Invítovos a entrar no universo de xogo de Madoz, a través desta primera entrada con fotografías de mans. Veremos se despois queredes saír del.