A iniciativa comezou este mes de febreiro coa idea de que máis xente se anime a participar nas redes sociais cos luns sonoros para abrir a semana e con escrita poética en todas as linguas para pechala, cos venres de versos (#VenresDeVersos#DivendresDeVersos#BertsoakOstiralean#ViernesDeVersos).
Entre as dúas ideas (complementarias), tanto ela coma min acabamos recuperando os nosos blogs Hora veintisevene eu este de Palabras da man ao corazón, o que nos permite facer un exercicio escrito de maneira regular coa motivación de que hai polo menos outra persoa facendo o mesmo de par túa.
Francisco X. Fernández Naval leva pintadas nas mans as caricias do mar. En Mar de Lira (2005), entérraas na orela, no límite entre o seco e o mollado, unha posición privilexiada desde a que crear os versos dun espazo a un tempo intimamente persoal e vastamente universal.
"O mar de Lira é ancho
ocupa a vista toda que se abrangue ante os ollos,
(...)
No mar de Lira hai penas afogadas
mágoas secas, memorias que esqueceron
a sucesión das ondas e hoxe dormen
na sombra azul das Cabaleiras"
(p.11)
Rapsodo experto, con precisión tensa, traza co índice as liñas dinásticas de pescadores, estirpes de homemar con nomes propios: Ignacio, María, André, Lestón, Bernaldo, Diego ou Xoanciño.
No puño recolle presadas de area enchoupadas da auga que lambe o perímetro das Lobeiras, de Forcados e do tómbolo de Fisterra.
"o mar nunca é un final,
só un rumor sen tregua"
(p.13)
"mar que só lle da sal
e calendarios enxoitos de espera"
(p.15)
Estende a man e convídanos a unha singradura emocional, a "navegar sobre a nada / (...) sobre o gume dun eco" (p.19). Unha viaxe sensorial de bucinas e faros; de andoriñas, gaivotas e golfiños - "Presencias transparentes que axiña se ausentan" (p.105) -. O aire tanto sobra como falta e o sol non sempre axuda a curar a nostalxia nin os "días de ferro ou de tristura" (p.31). A ausencia, os silencios, a nostalxia, a soidade e a morte pican coma o salitre na pel.
"Por fóra dos petóns
ninguén agarda,
só a brétema
que ás veces rebenta nos corazóns
coma unha saudade
entre horas"
(p.25)
Nesta viaxe afectiva o poeta combina a súa voz cos sons do mar - a "vaca" de Fisterra, os ecos da borraxeira- e a rapsodia de tristura fainos devecer por enterrar de novo os pés na area. O poeta sábeo e amasa as vogais e a densidade das consoantes para darlle a calidez do abrazo, das olladas, o amor e os soños.
Porén, a estabilidade, a constancia da terra firme non é tal.
"No aparador garda a mágoa dos días navegados"
(p.77)
"... no insomnio
deste bosque que se incendia ou nese curro de estrelas
que se apaga"
(p.81)
Rómpese a dicotomía terra-mar. A terra é variabilidade, o mar constancia e esperanza, e os nosos pés, coma os de Jorge, lévannos camiño do mar, do mar de Lira.
Para saber máis:
Autobiografía de Francisco X. Fernández Naval na AELG
Entrada en A noite branca, páxina persoal do escritor Francisco X. Fernández Naval
"Tear-stained letter" is probably one of the lesser-known songs (at least in Spain) by master Johnny Cash, and, in my view, totally underrated. It was the opening track in his 1983 album Hand of Kindnessand it is about that letter (a song, really) that constitutes the last shot, the last chance to save a relationship.
Silvia Pérez Cruz es una artista sublime, que encandila con su magia, y aún así, lleva la fama con ligereza. Como en el anterior concierto (que os conté aquí), nos deslumbró de nuevo el 21 de octubre en el Auditorio de Galicia. Lo que me fascina de esta mujer es su capacidad de personificar la elegancia musical de las divas clásicas como Edith Piaf, Celia Cruz o Amália Rodrigues combinándola con un acercamiento contemporáneo a temas eternos.
Por la variedad de público asistente al concierto, se ve que múltiples generaciones sienten su magnetismo. El suyo y el de un increíble quinteto de cuerda que la acompaña y que colabora en las versiones tan especiales y únicas que hace de clásicos que amamos como La lambadao Hallelujah. Este equipo llenó la sala con un romanticismo personal e íntimo que paró el tiempo durante un par de horas.
Pero esto no es todo, porque en cada concierto hay una sorpresa, algo que te llevas a casa, además del alma removida y desordenada. En este caso, fue esta preciosa joya de la que os dejo un fragmento grabado en vídeo. Se trata de Mañana, una canción que utiliza como letra un poema de Ana María Moix que desconocía.
Preciosa, profunda, nostálgica. Y por supuesto, quería descubrir a la escritora detrás de esos versos. Difícil porqueNo time for flowers y otras historias es un libro editado en 1971 que ya está fuera de circulación. Aún así, descubrí el Almacén de los Libros Olvidados y allí estaba un ejemplar, uno solo, precioso, pequeñito, que llegó a mis manos dos días más tarde. No os puedo describir la alegría de tenerlo por fin, como un pequeño tesoro; supongo que es ese principio de la escasez que nos persuade de que algo es importante precisamente porque es casi inaccesible.
El librito es un compendio de versos violentos sobre el amor, la muerte y las decisiones. Versos que son océano y rompen el hacha que tenemos dentro. Nos colman de nada mientras la muerte entra y toma el candelero, llenando el hueco y abriendo la puerta a la ansiedad. Para que se vaya. Versos con abrigo tecnicolor que son válvula y presumen de su hostilidad y sus elipsis estratégicas que desordenan el cerebro.
"Cómo hiere la belleza cómo hería tu mirada destrozaba" (p.27)
"Fueron aquellos los pasos más vacilantes de una vida Tus dedos modelaban en el barro hasta conseguir una figura de mujer No tuviste rostro ni voz a dónde fue tu cuerpo a dónde fue el amor a dónde tu sonrisa de cristal" (p.28)
"Y una voz le dijo toma mi corazón mi rostro que empieza a ser enjuto toma mis uñas roídas por las horas, en mis ojos de ser enamorado habita un pájaro que busca el árbol del ahorcado" (p.29)
"El ensueño y la nada cómo se parecen a altas horas de la noche" (p.32)
"Antes se lo dijo a aquel joven de ojos de cristal podrías componer un poema con mis pestañas quemadas una historia de la herida que hay en mi mirada podrías escribir un poema con mis frases inconexas, con mi risa de estúpida alocada, de monigote escarnecido perfectamente colocado en las aceras de las calles, en la cola de los cines, a la entrada de los bares, cuanto falta para la cita, como si no supiera que esta noche no vendrá" (p.32)
"Porque la belleza cómo mata jugando de verdad a las controversias" (p.34)
IV
When I am dead, my dearest,
Sing no sad songs for me.
Christina Georgina Rossetti
"Cuando yo muera amado mío no cantes para mí canciones tristes, olvida falsedades del pasado, recuerda que fueron sólo sueños que tuviste.
Hubo un palacio de quimeras en mi rostro. Eso fui Mi epitafio preferido sería que mañana, cuando la tierra cubra ese cuerpo dolorido que es el mío, tú anduvieras desangrándote por calles y plazuelas, diciendo mi nombre, no en voz baja, que se apaga tan sólo con el ruido de unos pasos, no con palabras encendidas, ya dijimos que se venden, no con ojos enrojecidos por las lágrimas, que quizá no serían para mí.
Este sueño este sueño que tuviste y que fue tuyo. Mira, no vayas a la playa, mañana, a esa hora tan privilegiada, tan justamente pretendida, cuando mi sangre ya esté helada y mis uñas que comía por no verte y que sólo pintaba de vez en cuando para ti, ya no serán rosadas ni moradas negro refugio de gusanos hambrientos. Si fueran, como dijiste un día para conquistarme, de seda. Pero no habrá capullos bajo tierra. ¿Por qué deshicimos el mundo soplando sobre él como antaño sobre un pastel? El tiempo nos perdió, no el que vivimos, ni el que soñamos, se nos contagió. Soplará el viento, caerá la lluvia, pesará la nieve, primero sobre la tierra después sobre mi cuerpo. Entonces, a esa hora, cuando en ningún bar de la ciudad puedas encontrarte mi mirada ¿cómo no iba a recordártelo a cada instante? Construimos un castillo en la otra orilla
Mataste un pájaro en el monte en primavera para hacer de sus plumas torreones y cortamos miles de rosas para con sus pétalos edificar la fachada principal. ¿Recuerdas? Qué problema planteaba el puente levadizo, un hada nos sopló al oído que fuera lirios
Y yo, que siempre fui tan tonta, pregunté cómo asusta el silencio de mañana si no sufriría frío el duende del castillo No pusiste cristales en las ventanas. Me enseñaste que en los castillos medievales las ventanas los cristales. Pero me los concediste y afirmaste que la fuerza de mis ojos guardaría el duende de morir a causa de los fríos invernales. Cuando yo muera, mañana, habrá cesado el miedo de pensar que ya siempre estaré sola, entonces no vagues por las calles, no entres a tomar copas por las calles, (...) Qué falsa invulnerabilidad la felicidad Dónde estará ahora Dónde estaré mañana No me mandes flores a casa No pongas rosas sobre el mármol de mi fosa No vagues por las calles, no escribas cartas sentimentales que sólo serían para ti. Ese sueño ese sueño que tuviste, extraño paraíso de ilusiones, lo supiste, antes que nadie, cómo muere poco a poco un corazón, cómo atrae la llamada de un recuerdo aunque falso cómo guía nuestros pasos..." (pp.37-39)
Dolly Parton is probably one of the best-known country singers all over the world. She launched her career on a country-music television show in the late 1960s and went on to become a celebrity, especially after the release of her hit single "Jolene" in 1973. The song has only 200 words - and a lot of those are repeated- but Parton says that very simplicity, along with the song's haunting melody, is what makes the character of "Jolene" memorable.
This song, "Letter to Heaven", is a testament to Dolly's strong spiritual family foundation (well, the whole album is). She grew up singing in church, and her grandfather was a Pentecostal preacher, thus the religious content of the tune. A letter sent to a mighty character.
"Letter to Heaven"
An old man was sitting at his table one day
Writing a letter to pass time away
His little granddaughter climbed up on his knee
Saying won't you please write a letter for me
Oh what must I say in this letter I pray
Tell mommy I miss her since she went away
I coming to see her real soon I hope
He choked back a big lump that rose in his throat
He sealed it and wrote on that big envelope
To God up in heaven you'll get it I hope
He stamped it and handed it to her to mail
Her big eyes were shining her little face pale
She was crossing the street to the box o'er the way
And when she stepped out never looked either way
A big auto hit her and sped away fast
The little girls prayers had been answered at last
La música española no sería la misma sin las aportaciones de Miguel Bosé. Considerado uno de los iconos de la música pop de nuestro país (aunque nació en Panamá), ¿quién no ha escuchado "Amante bandido", "Te amaré" o "Los chicos no lloran"?
Hoy, sin embargo, os dejo una canción de un cariz menos alegre, "Partisano", que escribió inspirado por la muerte de un amigo en la guerra de Angola.
Franco Trincale(1967), cantastorie italiano che ha ottenuto la concessione del vitalizio della Legge Bacchelli
per aver "saputo utilizzare significativi elementi di cultura popolare
legando il proprio lavoro artistico con la storia di movimenti sociali". Infatti, il 7 dicembre 2008 il comune di Milano le conferisce la Medaglia d'Oro
di Benemerenza Civica come uno degli ultimi rappresentanti della
tradizione siciliana di Cantastorie, ma anche di quello che lui stesso
definisce il giornalismo cantato.
Questa canzone, "Lettera al papà lontano", è un testo contro la guerra, e la canta con sua figlia Mariella.
"Lettera al papà lontano"
Bambino: Caro papà ti scrivo questa lettera, sono 4 anni che non ci vediamo. Senza di te la casa sembra vuota, insieme con la mamma ti aspettiamo. Scusami papà se faccio errori, questa è la prima lettera che scrivo. Ho messo quello che mi detta il cuore, ti prego, papa mio, di ritornare. Se torni tu, papà, risplende il sole, la casa non sarà più triste e buia. La mamma sta soffrendo mille pene, ma ancora più di prima ti vuol bene. Ritorna a casa, caro paparino, abbraccia e bacia il tuo caro pulcino.
Padre: O piccolo pulcino del mio cuore, come sei bello, come sei cresciuto. Senza di te io non potrei campare, piccolo mio, per questo son tornato. Ho letto la tua cara letterina, il tuo papà vuol bene alla mammmina. Da oggi non esiste più il passato, il sole nel cielo azzurro è ritornato. E stringiti al mio cuore pupo biondo, io, quando abbraccio te, abbraccio il mondo. Io e la mamma, vedi, non piangiamo, e forte, forte al cuore ti stringiamo. Nessuno ci potrà più separare, o piccolo pulcino del mio cuore.
Señores e señoras, mozos/as e anciá(n)s, lectores/as e non lectores/as:
Vaise achegando o remate do verán. E que, ho? Non é motivo de tristura, pois achégase o bendito outono e a súa cálida decrepitude.
Case todos nós, aforrichas das últimas raiolas de sol, apuraremos o café nas terrazas con vistas ou sen elas xa correndo na roda da rutina. E saben que? Non hai mellor momento cá este, si este mesmiño, para ler o poemario Terraza (2017) do escritor Fran Alonso.
É un libro para nós, para unha nación de curiosos, para seareiros do señor Hitchcock e de Rear Window. O concepto de sentar e mirar. Non para relaxarse, senón para, de xeito case cinematográfico, indagar nas vidas dunha comunidade enteira. Fascinante. Temos a poderosa impresión de somerxernos na atmosfera da cidade: ruidosa, apurada, intoxicante, imparable. Metémonos tamén nas vidas privadas dos/das que nos rodean, un zoo de rinocerontes, serpes, iguanas, pelicanos, avestruces e caimáns onde procuramos a voz da cordura.
Ficamos traspostos polo voyeurismo e no ameno exercicio de disección antropolóxica e sociolóxica onde se suceden unha serie de tipos (as adolescentes, os parados, o camareiro, as mulleres de mediana idade, a xitana, o que fala só) e temas (as redes sociais, o paro, a crise, o paso do tempo e o ritmo acelerado de vida, e mesmo a morte). Verso tras verso, ao tempo que nos arrefría o café, sentimos como nos imos acompasando ás constantes vitais da cidade, inspirando o romanticismo das cores do mar e do ceo, expirando o fume dos cigarros e a feluxe das emisións das motos, latexando coa chegada regular dos autobuses e capelexando ao ritmo da música das teclas do móbil.
Aí fica a recompensa da lectura: esa visión multi-canle, panorámica aberta dunha bisbarra sesgada polo ollo que grava, que escribe, obsesionado co paso do tempo e que busca casar cos seus estadios e posibilidades sen renunciar ao nomadismo.
"...
Dentro dun mes, as voces
perderán ese fulgor
que as fai parecer novas;
soarán afónicas, afectadas,
humedecidas
polas primeiras chuvias
de arroz
que a vida
deita sobre os días
detrás de cada reincorporación
estival.
Ese sabor lánguido
e cíclico da vida" (p.12)
"...
Van e veñen,
volven,
as motos;
pérdense montadas por traseiros
que se amarran aos seus lombos
coa seguridade de sentir o universo
baixo as nádegas,
con esa arrogancia impresa
da velocidade" (p.17)
"...
Hoxe o ceo está ateigado de fragmentos
de papel hixiénico e alguén
manchou de gris o anaco mínimo
de mar que permiten ver os edificios" (p.24)
"...
Pero intúo que o verán tamén
camiña en cadeira de rodas e quen
o empurra é o outono, entenrecido,
solidario e condescendente
coa estación que engrosará as listas
do paro temporal" (p.27)
"...
a escrita non deixa de ser
un exercicio exótico
nunha sociedade que muda
de pel e está en carne viva.
Por iso o poema
que escribo
me delata
tan perigosamente" (p.31)
"...
Ao rapaz que fala co vento
marchoulle a última palabra
da boca. Agora atravesa o parque
e desaparece.
Como o pardal" (p.61)
"...
eu só penso nese día, probablemente
moi próximo, en que as derradeiras
melodías desaparezan tamén
desta terraza.
E eu con elas" (p.65)
"...
Neste tempo, as persoas
entretémonos deixando pegadas
nas redes sociais a xeito
de Polgariño" (p.70)
É unha lectura de pre-outono (chiscadela, chiscadela, Mariló Vélez), un "guiñapo de la realidad", como diría Pedro Guerra, que merecerá unha relectura atenta, pois é unha obra mestra da suxestión e a elipse.
Antonio Ríos (1954), conocido también como «el Toni» o «el Maestro», es un músico argentino de cumbia que he descubierto recientemente porque hace poco anunció su candidatura a diputado nacional por la provincia de Buenos Aires dentro del Frente Unión Federal. Su presentación consistía en una canción en la que invitaba a los lectores, parafraseando uno de sus hits: "Nunca me faltes, amigo mío". Podéis leer la noticia completa aquí.
Os dejo su canción "Cartero", donde expresa su desconsuelo ante una traición amorosa y desea que el cartero le devuelva una carta que ha enviado a la traidora en cuestión.
Widinson es uno de los artistas más reconocidos del Ecuador, que busca, en sus propias palabras, ofrecer a sus seguidores música "siempre romántica,
sentimental y alegre, como los ecuatorianos". Os dejo una de sus canciones, "El cartero" que mantiene ese espíritu.
"El cartero"
El cartero ha llegado y trajo una carta,
he leído y me dices, olvídate de mi mi vida se extingue leyendo tu adios en esa carta está el fin que tu diste a mi amor Ay cartero ay cartero llevate esta carta y en ella le digo no te olvidaré tus recuerdos los llevo muy dentro de mi si no vienes yo siento que voy a morir.
CORO Cartero por favor, entrégale esta carta Cartero por favor, y dile que la quiero Cartero por favor, entrégale esta carta Cartero por favor, y dile que la recuerdo.
II El cartero ha llegado y trajo una carta, he leído y me dices, olvídate de mi mi vida se extingue leyendo tu adios en esa carta está el fin que tu diste a mi amor Ay cartero ay cartero llevate esta carta y en ella le digo no te olvidaré tus recuerdos los llevo muy dentro de mi si no vienes yo siento que voy a morir.
CORO Cartero por favor, entrégale esta carta Cartero por favor, y dile que la quiero Cartero por favor, entrégale esta carta Cartero por favor, y dile que la recuerdo.
Sabedes eses artistas que vos gustan non porque lles teñades unha querencia especial pero si vos transportan a determinado momento da vosa vida ou asociades a determinadas persoas? É o caso de Ricardo Arjona, que sempre me recorda á miña nai.
Matt Cardle is a Southampton-born, Essex-raised singer, songwriter and musician. This song, "Letters" (which he included in his Letters Tour) is, in my opinion, a wish for letters to be "set in stone", to last forever.
"Letters"
Send a message, to my heart
Tell it everything, from the start
Make it honest, make it true
It’s the only way, we’ll see it through
Send them all, the letters
Fit them all, together
Set in stone, forever
Make it whole, and never
Tell a soul, endeavour
To be told
Send a message, to my heart
Send a message to my heart
With every beat I hear it speaking loud and clear
Send a message to my heart
Break it gently, or break me down
Don’t say anything, don’t make a sound
Actions, although they hurt
It’s the feelings, that really burn
Send them all, the letters
Fit them all, together
Set in stone, forever
Make it whole, and never
Tell a soul, endeavour
To be told
Send a message, to my heart
Send a message to my heart
With every beat I hear it speaking loud and clear
Send a message to my heart
Send them all, the letters
Fit them all, together
Set in stone, forever
Make it whole, and never
Tell a soul, endeavour
To be told
Send a message to my heart
Send a message to my heart
Send a message to my heart
Oí hablar por primera vez de Agustín Lara, el "Schubert Jarocho", el 4 de mayo, después del concierto de Pedro Guerra en Santiago de Compostela, uno de esos eventos que serpentean por las venas y que te siguen dando incluso cuando ya han concluido y las conversaciones borbotean al hilo de las canciones. Tras las palabras, los mensajes, los enlaces a vídeos y las lecturas para intentar reconstruir una figura desde la estela de su música y sus letras.
Un artículo (que recojo a continuación) hablaba de su vida sentimental tal y como se recoge en el libro Mi novia, la tristeza, aunque no parece haber acuerdo y si figura sigue conservando un halo de misterio e incertidumbre.
En la vida del compositor mexicano Agustín Lara (1887-1970)
hubo cientos de mujeres, asegura Pável Granados, pero sólo una fue la
más importante en su vida: Angelina Bruschetta.
De acuerdo con el escritor, estudioso de la vida y obra del llamado
“Flaco de Oro”, y autor del libro “Mi novia, la tristeza”, junto con
Guadalupe Loaeza, la relación sentimental de ambos duró 10 años, de 1928
a 1938. Empezó cuando él tenía 41 años.
“Agustín era un ser solitario y se enamoró profundamente de Angelina,
quien lo amó desinteresadamente cuando todas las mujeres lo buscaban
por la figura y personaje en el que se estaba convirtiendo”, explicó
Pável Granados en entrevista con Notimex.
El musicólogo supo de la existencia de Angelina cuando una de las
hermanas Águila (famosas exponentes románticas de la época) le platicó
que Agustín Lara tenía escondida en su casa a la musa de sus canciones,
pues nunca hizo vida pública con ella.
“En 1995 me fui a Puebla y encontré a su familia, pues ella ya había
muerto en 1985. Sus familiares me permitieron sacar copias de sus
fotografías y su archivo. Fastidiada de todo, ella lo abandonó en 1938.
Cuando él llegó a la casa de ambos, no la encontró más. Se llevó sus
cartas y sus fotos con él”, reveló.
Agustín Lara la buscó por mucho tiempo, incluso, le dedicaba
canciones a través de la XEW para que regresara con él, pero ella no
aceptó más.
“Para sobrevivir, Angelina trabajó como secretaria en Puebla y vivió
de una manera muy modesta. Aunque no regresó más a su lado, hasta el día
de su muerte lo amó y lo admiró. Siempre hablaba de él. Cuando las
visitas llegaban a verla les enseñaba sus fotos y si alguien le decía
que Agustín era feo, se ofendía y las guardaba”, platicó.
A la muerte del compositor de “Farolito” y “Granada”, el 6 de
noviembre de 1970, Angelina Bruschetta sobrevivió 15 años más. Escribió
el libro “Agustín y yo” y, según su familia, quedó muerta en vida cuando
él falleció.
“En la cama de un hospital, perdió la vida en 1985 y decía a sus
familiares que no se preocuparan porque se iba a reunir con Agustín.
Hasta el último día de su vida siempre desayunaba con una fotografía de
él y le platicaba.
“Fue una mujer conflictiva, era difícil acercársele y siempre se
mantuvo a la sombra de Agustín Lara, tanto que cuando ya no estuvo a su
lado, decidió quedar muerta en vida porque no se enamoró nunca más. Fue
una víctima de su tiempo y eso se me hace muy romántico, pero también
pavoroso”, subrayó Granados.
Enumerar cuántas fueron las mujeres en la vida del pianista es una
tarea imposible de descifrar, sostiene el especialista, “pues yo creo
que ni él supo con cuántas anduvo, ya que se cuentan novias, esposas y
varias prostitutas”.
“En nuestro libro destacamos a 10 mujeres, pero quizá se contaron por
cientos o miles. Angelina fue fundamental porque le ordenó su archivo y
a ella le escribió sus principales canciones, en realidad, casi toda su
producción.
“En 1917 Agustín Lara contrajo nupcias con una chica de Coyoacán. Por
celos, la prostituta Estrella, con la que anduvo, le hizo con una
navaja la cicatriz que cruzó su cara.
“También se le relacionó con la bailarina colombiana Carmen “La
Chata” Zozaya y tiempo después se casó con Rocío, la hija de la actriz
Chabela Durán”.
María Félix, la gran diva de México dijo, mantuvo una relación muy
cerebral, se querían y admiraban mucho. “Creo que se divirtieron mucho.
Agustín necesitaba una mujer del tamaño de ella, pues las anteriores
mujeres en su vida no tenían esa proyección ni éxito, pues él les
prestaba de su fama, mientras que María estaba a su nivel porque también
era una estrella.
“Sabían viajar juntos y tener a las mejores amistades. Fue un momento
de suma importancia para ellos. Fueron amigos de Frank Sinatra. Sí se
peleaban porque él era muy celoso, pero María lo quiso mucho, yo creo
que ella estaba más enamorada que él y no al revés”.
Más de 200 documentos entre cartas, servilletas con dedicatorias y
fotografías fue lo que Loaeza y Granados lograron reunir durante 10 años
de investigación para su libro “Mi novia, la tristeza”.
A lo largo de su investigación Pável Granados conoció a varias de sus
mujeres: Rocío Durán (actriz), Raquel Díaz de León (periodista), Clara
Martínez (bailarina), Vianey Lárraga (bailarina) y Yolanda Santacruz
Gasca “Yiyi”.
“La primera vez que Agustín se casó fue por la iglesia y por el
civil. Con Angelina por la iglesia, con Carmen por el civil, con Raquel
no, con María por el civil, con Gigi no se casó, pero fingió una boda
con actores.
Con Vianey no se casó tampoco con Irma Palencia. Roció Durán fue su
última esposa, con ella contrajo nupcias en 1965 en España y finalmente
murió en 1970”, concluyó.
Civil Twilight is a four-piece rock band from Cape Town, South Africa, consisting of the brothers Andrew and Steven McKeller, plus Richard Wouters, and Kevin Dailey.
They spent several years practicing in local church halls and garages before graduating to the local club scene, where they steadily became a well-respected act. Having finished their education, the bandmates then relocated to Los Angeles in August 2005; shortly thereafter, they signed with the indie label One October and co-produced their debut record, Human. Their musical influences, interests, and heroes range from Oasis to Wilco, The National to Grizzly Bear.
Civil Twilight’s debut single in 2010, "Letters from the Sky", reached #5 on the Alternative radio charts and remained in the Top 10 for 6 months of the year, with over 1000 spins throughout Texas, and from Philadelphia to Seattle, selling over 200,000 copies.
"Letters from the Sky"
One of these days the sky's gonna break And everything will escape, and I'll know One of these days the mountains are gonna fall Into the sea, and they'll know
That you and I were made for this I was made to taste your kiss We were made to never fall away Never fall away
One of these days letters are gonna fall From the sky telling us all to go free But until that day I'll find a way to let everybody know That you're coming back, you're coming back for me
'Cause even though you left me here I have nothing left to fear These are only walls that hold me here Hold me here Hold me here Hold me here The only walls that hold me here
One day soon I'll hold you like the sun holds the moon And we will hear those planes overhead And we won't have to be scared 'Cause we won't have to be, yeah Oh 'cause we won't have to be yeah, scared no oh
You're coming back for me You're coming back for me
You're coming back for me
You're coming back for me You're coming back for me
You're coming back for me
You're coming back for me You're coming back for me
You're coming back for me
You're coming back for me You're coming back to me
You're coming back for me, yeah
You're coming back for me You're coming back for me
Tiao Carreiro & Pardinhofoi uma dupla sertaneja brasileira, cuja carreira se estendeu por dois períodos (de 1954 a 1978 e 1981 a 1993).
"Carteiro"
Eu estava no portão, quando o carteiro passou Tirou da correspondência, uma carta e me entregou Abri a carta pra ler, os ares diferenciou Quando eu li o cabeçalho, os meus olhos se orvalhou ai, lagrimas no chão pingou
Dois amigos que passavam, me viu chorando e parou O que tinha acontecido, um deles me perguntou A causa dessa tristeza, meu amor me abandonou Amigos fiquem sabendo, primeira vez por amor ai, que este caboclo chorou
O amor que eu tinha nela, em ódio se transformou Por ser uma mulher falsa, não cumpriu o que jurou Não quero saber onde anda, nem ela onde eu estou Vai ser como o sol e a lua, quando um sai outro já entro ai, não quero ter mais amor
Das mulher que eu conheci, só uma que confirmou Um amor sincero e puro, que nunca me traiçoou Em minhas horas amargas o quanto me confortou Primeiros passos da vida, foi ela quem me ensinou ai, minha mãe que me criou
André Bourvil (1917-1970) a chanté l'histoire, la belle image de la France de toujours: le facteur au long de sa tournée. Ce brave homme avec sa sacoche de courrier "un personnage qu'on porte dans son coeur".
André Bourvil
"Tiens, voilà le facteur"
Dans chaque village, on connaît l'facteur
C'est un personnage qu'on porte dans son cœur
Recevoir une lettre, vous met en émoi
Chacun s'dit, peut-être y'en a une pour moi
Voilà pourquoi quoi quoi quoi quoi
Quand l'chien aboie boie boie boie boie
Tout le monde se dit avec joie
Tiens! voilà l'facteur
Son p'tit air est affranchi
Comme ses lettres et ses colis
Tiens! voilà l'facteur
Il apporte le journal
Et son bonjour matinal
L'été quand il fait beau, il vous dit il fait chaud
Mais quand on veut la pluie, il vous dit ça pleut
aujourd'hui
(Ah! Ah!...)
Tiens! voilà l'facteur
Pour garder son amitié, soyez complètement
(Ah! Ah!...)
Le printemps fait naître les lettres d'amour
Et pour les connaître, on attend toujours
Mais par la fenêtre, un jour le facteur
Vous remet une lettre
Zut, c'est l'percepteur
Voilà pourquoi quoi quoi quoi quoi
Quand l'chien aboie boie boie boie boie
Tout le monde se dit avec joie
Tiens! voilà facteur
A cheval sur son vélo
A côté quand ça monte trop
Tiens! Voilà l'facteur
Et pour les plis très urgents
En courant il prend son temps
Quand il roule rapidement ce n'est pas pour un urgent
Mais c'est tout simplement parce qu'il est poussé par le
vent
Tiens! Voilà l'facteur
Quand il roule un peu penché, c'est qu'il a une lettre
chargée
(Ah! Sacré facteur)
Et lorsque vous restez quelques jours sans courrier
Chez vous quand même il vient pour vous dire aujourd'hui
y'a rien
(Ah! Ah!...)
Tiens! Voilà l'facteur
Venez boire à ma santé, vous l'avez bien mérité
Kohndo (1975) de son vrai nom Kohndo Assogba est un rappeur français, d'origine béninoise. Il devient membre de La Cliqua avant de quitter le groupe en 1998 pour une carrière en solo. L'année suivante, en 1999, Kohndo publie son premier album solo intitulé Prélude à l’odyssée. Il suit d'un deuxième album solo, Deux pieds sur terre, en 2006.
When I hear the name ofElton John (1947), two songs come to my head. The first is "Candle in the Wind", which I am sure most of you also remember, that threnody song which was composed in 1973 in honour or Marilyn Monroe (who had died 11 years earlier) and which was rewritten as a tribute to Diana, Princess of Wales in 1997. The other one is "Sorry Seems to Be the Hardest Word", a mournful ballad about a romantic relationship which is falling apart, and which I absolutely love.
Today, however, I am leaving you with a song from a mother to her son. And aren't those of us whose mothers write to us incredibly lucky to have written tokens of motherly love? I certainly treasure them as a most prized possession.
"The Letter"
Dear Billy,
I must seem a distant memory
Which is probably a good thing
And it will have been a long, long time
And I will have missed you growing
And I'll have missed you crying
And I'll have missed you laugh
Missed your stamping and your shouting
I have missed telling you off
But please, Billy, know that I was always there
I was with you through everything
And please, Billy, know that I will always be
Proud to have known you
Proud that you were mine
Proud in everything
And you must promise me this, Billy
In everthing you do
Always be yourself, Billy
And you always will be true
Love you forever
Love you forever