Showing posts with label hands. Show all posts
Showing posts with label hands. Show all posts

Friday, June 9, 2023

Hands in Poems: Daniel Faria




Homens que são como lugares mal situados
Homens que são como casas saqueadas
Que são como sítios fora dos mapas
Como pedras fora do chão
Como crianças órfãs
Homens sem fuso horário
Homens agitados sem bússola onde repousem


Homens que são como fronteiras invadidas
Que são como caminhos barricados
Homens que querem passar pelos atalhos sufocados
Homens sulfatados por todos os destinos
Desempregados das suas vidas


Homens que são como a negação das estratégias
Que são como os esconderijos dos contrabandistas
Homens encarcerados abrindo-se com facas


Homens que são como danos irreparáveis
Homens que são sobreviventes vivos
Homens que são sítios desviados
Do lugar


Homens que são como projectos de casas
Em suas varandas inclinadas para o mundo
Homens nas varandas voltados para a velhice
Muito danificados pelas intempéries


Homens cheios de vasilhas esperando a chuva
Parados à espera
De um companheiro possível para o diálogo interior


Homens muito voltados para um modo de ver
Um olhar fixo como quem vem caminhando ao encontro
De si mesmo
Homens tão impreparados tão desprevenidos
Para se receber


Homens à chuva com as mãos nos olhos
Imaginando relâmpagos
Homens abrindo lume
Para enxugar o rosto para fechar os olhos
Tão impreparados tão desprevenidos
Tão confusos à espera de um sistema solar
Onde seja possível uma sombra maior


Homens que trabalham sob a lâmpada
Da morte
Que escavam nessa luz para ver quem ilumina
A fonte dos seus dias


Homens muito dobrados pelo pensamento
Que vêm devagar como quem corre
As persianas
Para ver no escuro a primeira nascente


Homens que escavam dia após dia o pensamento
Que trabalham na sombra da copa cerebral
Que podam a pedra da loucura quando esmagam as pupilas
Homens todos brancos que abrem a cabeça
À procura dessa pedra definida


Homens de cabeça aberta exposta ao pensamento
Livre. Que vêm devagar abrir
Um lugar onde amanheça.
Homens que se sentam para ver uma manhã
Que escavam um lugar
Para a saída.

Não levantemos os homens que se sentam à saída
Porque se movem em seus carreiros interiores
Equilibram com dificuldade uma ideia
Qualquer coisa muito nítida, semelhante
A uma folha vazia
E põem ninhos nas árvores para se libertarem
Da gaiola terrível, invisível muitas vezes
De tão dura
Não nos aproximemos dos homens que põem as mãos nas grades

Que encostam a cabeça aos ferros
Sem outras mãos onde agarrar as mãos
Sem outra cabeça onde encostar o coração
Não lhes toquemos senão com os materiais secretos
Do amor.

Não lhes peçamos para entrar
Porque a sua força é para fora e a sua espera
É fé inabalável no mistério que inclina
Os homens para dentro

Não os levantemos
Nem nos sentemos ao lado deles. Sentemo-nos
No lado oposto, onde eles podem vir para erguer-nos
A qualquer instante.

Friday, March 31, 2023

Hands in Poems: Irene Domínguez




A Guillermo Marco Remón

ME regalaste un pompero por mi cumpleaños.
Lo trajiste como si un tesoro te hubiera bendecido las manos.

Te dije que era mi juguete favorito
y te enseñé la forma de que durase mucho más,
capturando una en el aire para crear otra nueva.

Ese día hicimos muchas, juntos,
y pensamos que nos durarían para siempre
las pompas y la infancia.

En algún momento creceríamos y me enseñarías
con una precisión redondita o aérea
y comprendería que tú eras el chiquillo
que se entretiene en soltar por la pajita
toda una filosofía.

Nuestras pompas entonces eran inocentes,
brisa que apenas roza las flores al pasar,
besos de niños al aire. Ahora son caóticas
y tienen versos de poemas que nos gustan.

Verte, qué visión tan clara.

Vivir es seguirte viendo.

Cambiaríamos las pompas
por otros juegos menos niños,
pero nuestro amor seguiría toda esa filosofía.
Nos enseñaríamos la forma de que durase mucho más.

Friday, March 24, 2023

Hands in Poems: Nicolás Guillén




LA TARDE PIDIENDO AMOR

La tarde pidiendo amor.
Aire frío, cielo gris.
Muerto sol.
La tarde pidiendo amor.

Pienso en sus ojos cerrados,
la tarde pidiendo amor,
y en sus rodillas sin sangre,
la tarde pidiendo amor,
y en sus manos de uñas verdes,
y en su frente sin color,
y en su garganta sellada...
La tarde pidiendo amor,
la tarde pidiendo amor,
la tarde pidiendo amor.

No.
No, que me sigue los pasos,
no;
que me habló, que me saluda,
no;
que miro pasar su entierro,
no;
que me sonríe, tendida,
tendida, suave y tendida,
sobre la tierra, tendida,
muerta de una vez, tendida...
No.

Friday, February 17, 2023

Hands in Poems: Billy Collins


Billy Collins

 I LOVE YOU


Early on, I noticed that you always say it

to each of your children

as you are getting off the phone with them

just as you never fail to say it

to me whenever we arrive at the end of a call.


It's all new to this only child.

I never heard my parents say it, 

at least not on such a regular basis,

nor did it ever occur to me to miss it.

To say I love you pretty much every day

 

would have seemed strangely obvious,

like saying I'm looking at you

when you are standing there looking at someone.

If my parents had started saying it 

a lot, I would have started to worry about them.

 

Of course, I always like hearing it from you.

That is never a cause for concern.

The problem is I now find myself saying it back

if only because just saying good-bye

then hanging up would make me seem discourteous.

 

But like Bartleby, I would prefer not to

say it so often, would prefer instead to save it

for special occasions, like shouting it out as I leaped 

into the red mouth of a volcano

with you standing helplessly on the smoking rim,

 

or while we are desperately clasping hands

before our plane plunges into the Gulf of Mexico,

which are only two of the examples I had in mind,

but enough, as it turns out, to make me

want to say it to you right now

 

and what better place than in the final couplet

of a poem where, as every student knows, it really counts.

Monday, November 2, 2020

Hands in Poems: María Sánchez



 I

Hay barro donde estaban las gallinas.

Cómo recuerdo sus manos despellejando a la 

liebre.

Acción:

acción y delicadeza.

Hasta que no aparecía la primera mancha, no podíamos cantar


nanas

satinadas entrañas rojas


invisible surge ahora la canción mientras las

hijas de esas manos recogen limones, rastrean

la tierra en busca de patatas, evitan la herida al

abrirse paso entre las malas hierbas.


Acción:

acción y delicadeza.


A la vez los hombres de la casa asisten a la ca-

sería: es así como las otras manos perpetúan al

depredador y al linaje. Es así como sucede de 

nuevo la mancha, la vida.


Acción: acción y delicadeza.


Pero yo 

todavía no tengo

nada 

en las manos.


En Cuaderno de campo (2017)

Tuesday, September 1, 2020

Hands in Poems: Antonio Gamoneda (VIII)


SIENTO el crepúsculo en mis manos. Llega a través del
laurel enfermo. Yo no quiero pensar ni ser amado ni ser 
feliz ni recordar.

Sólo quiero sentir esta luz en mis manos

y desconocer todos los rostros y que las canciones dejen de
pesar en mi corazón

y que los pájaros pasen ante mis ojos y yo no advierta que
se han ido.

Hay 

grietas y sombras en paredes blancas y pronto habrá más
grietas y más sombras y finalmente no habrá paredes blan-
cas.

Es la vejez. Fluye en mis venas como agua atravesada por
gemidos. Van

a cesar todas las preguntas. Un sol tardío pesa en mis manos
inmóviles y a mi quietud vienen a la vez suavemente, como
una sola sustancia, el pensamiento y su desaparición.

En Antología y voz (2007)

Monday, June 15, 2020

Hands in Poems: Antonio Gamoneda (V)


Caigo sobre unas manos

Cuando no sabía
aún que yo vivía en unas manos,
ellas pasaban sobre mi rostro y mi corazón.

Yo sentía que la noche era dulce
como una leche silenciosa. Y grande.
Mucho más grande que mi vida.

Madre:
eran tus manos y la noche juntas.
Por eso aquella oscuridad me amaba.

No lo recuerdo pero está conmigo.
Donde yo existo más, en lo olvidado,
están las manos y la noche.

A veces,
cuando mi cabeza cuelga sobre la tierra
y ya no puedo más y está vacío
el mundo, alguna vez sube el olvido
aún al corazón.

Y me arrodillo
a respirar sobre tus manos.

Bajo
y tú escondes mi rostro, y soy pequeño,
y tus manos son grandes, y la noche 
viene otra vez, viene otra vez.

Descanso 
de ser hombre, descanso de ser hombre.

En Antología y voz (2007)

Sunday, January 19, 2020

Hands in Poems: Manuel Vázquez Montalbán (V)



PONME LA MANO AQUÍ
y yo sin saber qué hacer
de aquél olor a mujer
a mango y a caña nueva...
Chavela Vargas
Cuando te encuentre
en el trastero del mundo
                                      Chavela
me mostraré indiscreto
                                  quisiera
saber qué fue de tu Macorina
si supiste qué hacer
                             de aquel olor a mujer
a mango y a caña nueva

                            te perdono
las mujeres que me hayas quitado
a cambio de que me cantes
                              cuerpos prohibidos
calientes como danzones color
canela humedecida por los deseos

                       cuando te encuentre
con los pies en un barreño de lágrimas
los ojos caídos de perro perdido
el cabello sucio por cenizas y viajes
                                              Chavela
quisiera que cantaras la muerte de Macorina
sobre un colchón tripudo
                              las hojas de maíz
salientes por los descosidos del mundo
la vieja Macorina seguramente mal amada
en los años en que no fue tuya
                             ni mía
sino un cuerpo progresivamente absurdo
abandonado por las guitarras y las quejas.


En Memoria y deseo. Obra poética 1963-1990 (1996)

Saturday, December 28, 2019

Hands in Poems: Francisco X. Fernández Naval (IV)



DOR

Foi no amencer
na hora posterior ó abrazo,
cando se inicia o canto dos paxaros
e se redime o aire,
cando o silencio decide regresar do silencio.

Retiña a túa man
e espreitaba un alento
que entrecortaba a vida,
a memoria, o futuro fugaz
sen a memoria túa.

Marchabas en sombra pola sombra
e no regreso imposible
xermolaba un eco, unha dúbida,
unha pregunta que asoma e esconde,
¿Cal é a extensión da ausencia,
da perda,
da orfandade?

14 de abril de 2002

En  Mar de Lira (2005)

Sunday, December 15, 2019

Hands in Poems: Manuel Vázquez Montalbán (IV)



REFLEXIÓN MORAL SOBRE LA ANATOMÍA

Hay mujeres que hacen daño
en el pecho del que muere
                                 al contemplar
la contención exacta de su carne
                               la refrigeración
blanda de sus cabellos limpios
y el pretexto caedizo de sus ropas

                      otras
tienen los ojos tristes pero hermosos
o un bello lomo para un torpe frente
                        o dos piernas
sin cansancio muscular columnas
                                   de seguro cielo

otras sólo tienen
dos senos a punto de abrirse por su peso
de fruta para labios agostados
                           para manos
sin otro mundo que llevarse al alma

                     y en ocasiones
sólo un seno es hermosos sólo un hombro
sólo un vencimiento de la piel
                       sólo los labios

pero siempre hay un hombre enamorado de tanto o de
tan poco
enamorado fugaz o consecuente ama
las pequeñas patrias de una noche
                     sin clarines
frente a unos párpados cerrados murmullos
fracasadas sintaxis

                   respetad las plantas
y los cuerpos donde el deseo se descansa
del infinito miedo a todos los olvidos.

En Memoria y deseo. Obra poética 1963-1990 (1996)

Thursday, November 21, 2019

Hands in Poems: Manuel Vázquez Montalbán (III)



Hay días en que tienes
toda la carne muy mal abotonada
y mis manos te cierran
el cuerpo descarado

                los ojos
con los que miras tu desnudo 
en los míos te delatan

                      y eres blanca
con junturas de cárdeno
                         descenso
manchas de musgo y vuelo
                      vencido
de cabello que se inclina
                               lento.

En Memoria y deseo. Obra poética 1963-1990 (1996)

Friday, November 15, 2019

Hands in Poems: Derek Mahon


Everything is Going to be All Right
by Derek Mahon

How should I not be glad to contemplate
the clouds clearing beyond the dormer window
and a high tide reflected on the ceiling?
There will be dying, there will be dying,
but there is no need to go into that.
The poems flow from the hand unbidden
and the hidden source is the watchful heart.
The sun rises in spite of everything
and the far cities are beautiful and bright.
I lie here in a riot of sunlight
watching the day break and the clouds flying.
Everything is going to be all right.

From The Poetry Pharmacy by William Sieghart

Wednesday, November 6, 2019

Hands in Poems: Billy Collins (IV)



DAYS

Each one is a gift, no doubt,
mysteriously placed in your waking hand
or set upon your forehead
moments before you open your eyes.

Today begins cold and bright,
the ground heavy with snow
and the thick masonry of ice,
the sun glinting off the turrets of clouds.

Through the calm eye of the window
everything is in its place
but so precariously 
this day might be resting somehow

on the one before it,
all the days of the past stacked high
like the impossible tower of dishes
entertainers used to build on stage.

No wonder you find yourself
perched on the top of a tall ladder
hoping to add one more.
Just another Wednesday

you whisper,
then holding your breath,
place this cup on yesterday's saucer
without the slightest clink.

In Taking Off Emily Dickinson's Clothes (2000)

Saturday, November 2, 2019

Hands in Poems: Antonio Machado (V)




LXXXVIII

Tal vez la mano, en sueños,
del sembrador de estrellas,
hizo sonar la música olvidada
como una nota de la lira inmensa,
y la ola humilde a nuestros labios vino
de unas pocas palabras verdaderas.

Antología Poética (1977)

Saturday, October 26, 2019

Hands in Poems: Alfonsina Storni (X)



VOY A DORMIR

Dientes de flores, cofia de rocío,
manos de hierbas, tú, nodriza fina,
tenme prestas las sábanas terrosas
y el edredón de musgos escardados.

Voy a dormir, nodriza mía, acuéstame.
Ponme una lámpara a la cabecera;
una constelación; la que te guste;
todas son buenas; bájala un poquito.

Déjame sola: oyes romper los brotes...
te acuna un pie celeste desde arriba
y un pájaro te traza unos compases

para que olvides... Gracias. Ah, un encargo;
si él llama nuevamente por teléfono
le dices que no insista, que he salido...

Monday, September 23, 2019

Hands in Poems: Fernando Pessoa (IV)



Não tenhas nada nas mãos
Nem uma memória na alma,

Que quando te puserem
Nas mãos o óbolo último,

Ao abrirem-te as mãos
Nada te cairá.

Que trono te querem dar
Que Átropos to não tire?

Que louros que não fanem
Nos arbítrios de Minos?

Que horas que te não tornem
Da estatura da sombra

Que serás quando fores
Na noite e ao fim da estrada.

Colhe as flores mas larga-as,
Das mãos mal as olhaste.

Senta-te ao sol. Abdica
E sê rei de ti próprio.

Saturday, September 14, 2019

Hands in Poems: Rosario Castellanos (II)


AMOR
Sólo la voz, la piel, la superficie
pulida de las cosas.

Basta. No quiere más la oreja, que su cuenco
rebasaría y la mano ya no alcanza
a tocar más allá.

Distraída, resbala, acariciando
y lentamente sabe del contorno.
Se retira saciada,
sin advertir el ulular inútil
de la cautividad de las entrañas
ni el ímpetu del cuajo de la sangre
que embiste la compuerta del borbotón, ni el nudo
ya para siempre ciego del sollozo.

El que se va se lleva su memoria,
su modo de ser río, de ser aire,
de ser adiós y nunca.

Hasta que un día otro lo para, lo detiene
y lo reduce a voz, a piel, a superficie
ofrecida, entregada, mientras dentro de sí
la oculta soledad aguarda y tiembla.

Tuesday, September 10, 2019

Hands in Poems: Billy Collins (II)



EMBRACE

You know the parlor trick.
Wrap your arms around your own body
and from the back it looks like
someone is embracing you,
her hands grasping your shirt,
her fingernails teasing your neck.

From the front it is another story.
You never looked so alone,
you crossed your elbows and screwy grin.
You could be waiting for a tailor
to fit you for a straitjacket,
one that would hold you really tight.

In Taking Off Emily Dickinson's Clothes (2000)


Monday, September 2, 2019

Hands in Poems: Mario Benedetti (VIII)


Decir que no

Ya lo sabemos
es difícil
decir que no
decir no quiero

ver que el dinero forma un cerco
alrededor de tu esperanza
sentir que otros
los peores
entran a saco por tu sueño

ya lo sabemos
es difícil
decir que no
decir no quiero

no obstante
cómo desalienta
verte bajar de tu esperanza
saberte lejos de ti mismo

oírte
primero despacito
decir que sí
decir sí quiero
comunicarlo luego al mundo
con un orgullo enajenado

y ver que un día
pobre diablo
ya para siempre pordiosero
poquito a poco
abres la mano

y nunca más
puedes
                                         cerrarla.

Saturday, August 31, 2019

Hands in Poems: Fernando Pessoa (III)



Mestre, são plácidas 
Todas as horas
Que nós perdemos.
Se non perdê-las,
Qual numa jarra,
Nós pomos flores.

Não há tristezas
Nem alegrias
Na nossa vida.
Assim saibamos,
Sábios incautos,
Não a viver, 
Mas decorrê-la,
Tranquilos, plácidos,
Tendo as crianças 
Por nossas mestras,
E os olhos cheios
De Natureza...

À beira-rio
À beira-estrrada,
Conforme calha,
Sempre no mesmo 
Leve descanso 
De estar vivendo.

O tempo passa,
Não nos diz nada.
Envelhecemos.
Saibamos, quase
Maliciosos,
Sentir-nos ir.

Não vale a pena
Fazer um gesto.
Não se resiste
Ao deus atroz
Que os próprios filhos
Devora sempre.
Colhamos flores.
Molhemos leves
As nossas mãos
Nos rios calmos,
Para aprendermos
Calma também.

Girassóis sempre
Fitando o Sol,
Da vida iremos
Tranquilos, tendo
Nem o remorso 
De ter vivido.