Words in Poems: Marta Dacosta (III)

Marta Dacosta

DES-TECER

PENÉLOPE VOLVE TECER a súa historia
como a primeira vez

inicia o seu relato
desvela esta memoria
convencida
de que nunca antes escoitamos as palabras
coas que volve dar luz ao seu pasado

Penélope tece a tarde
sen reparar que volve deseñar
ese tapiz de segredos e conversas
que constrúen a historia familiar

unha e outra vez

e nós
entregadas á memoria das ausentes
volvemos escoitar
as súas voces de sal e de humidade
como rede que envolve
e illa do frío do futuro
construíndo baixo os pés
a lousa firme sobre a que caminarmos
sen soltar o nobelo do pasado
candil que rompe contra as tebras
porque tecemos
e destecemos
contra as tebras

En Na casa da avoa (2017)

Hands in Poems: Marta Dacosta (II)

Marta Dacosta

NO TÚNEL DE LUZ  branca que entra no andar
máis alto
a man descobre unha moneca
mutilada

mutilada polas sombras somnámbulas
que atravesan
os corredores da noite
para recrear o medo
no interior da casa

a nena terma da moneca mutilada

a nena terma da moneca mutilada
a moneda loura
                                               cabelos desgreñados
de ollos azuis
                                           pestanas tronzadas
                                      ollos estrábicos
corpo sen marcas
                                                                a pesar dos membros arrincados
                                          a pesar dos golpes
desgreñada          como a infancia
tronzada              como a infancia
estrábica             como a infancia
arrincada    a infancia
golpeada
aquelas monecas louras
ás que nunca se asemellaría
na imitación da imaxe feita dum varrido de 625
liñas

porque a única realidade que abría unha ponte coa
        pantalla
eran as areas movedizas
en branco e negro
que a man engullendo pouco a pouco
até facela insensíbel

moneca mutilada de azuis vestidos con bordado
de niño de abella e manga globo
vestidos estampados por enriba do xeonllo porque
as nenas
podían mostrar un naco de corpo
celestiais criaturas na ringleira do confesionario
en que só había un tallo
e a nena non debía mancar os seus xeonllos
na dura táboa de madeira
incrustada de estelas carnívoras

En Na casa da avoa (2017)

Hands in Poems: Marta Dacosta

Marta Dacosta

A MULLER do retrato

do fotógrafo aquel na rúa do paseo

é a muller do poema

     o rostro arado polo tempo

     as mans deformadas de esfolar

     ásperos cazóns

aínda leva o pano na cabeza

e a ropa escura que deixaron

os que embarcaron na chalana

                                                derradeira

a muller do retrato

                                                a muller do poema

sabe da fame

e da soidade

     porque fixo o milagre de multiplicar o pan

           e o peixe

     en cada prato que colocou na mesa

porque contou os nós das redes

para enganar o tempo das ausencias

     o tempo que se detiña

                             i n s o p o r t á b e l

apenas tivo nada de seu

mais deixou por legado

esa mirada larga

coma proa que avanza

     alfaia

     que adornou aquel corpo

     de pel deshidratada

     comido pola artrose

e hoxe que a contemplo

parada na rúa do paseo

vexo a Muller capaz

de parir o pan de cada día

de soster o futuro

construír a vontade

con que mira directa

a través do retrato

En Na casa da avoa (2017)

Hands in Poems: Marta Dacosta (II)

Marta Dacosta

podemos ter na man un pozo de tristura
e levar unha dor inmensa en cada poro
e falar e vivir na rutina da vida
e levantar a voz de quen nos acompaña
e termar do seu paso con firmeza e agrado
e ter nas nosas mans un pozo enorme de tristura

en En atalaia aberta (2000)

Hands in Poems: Marta Dacosta

Marta Dacosta

Non hai nada que dicir nesta noite crecente.

Só que as estrelas viven lonxe das nosas mans,

e estamos nesta cuncha que un día abandonamos

e á que ás veces volvemos, para ratificarnos.

Só que a cuncha nos pesa, e as camelias prenderon,

tan lívidas no borde do xardín inventado,

e que somos de novo as nenas que deixamos

a durmir na memoria dun faiado dorido.

Só que sobrevivimos á certeza dos días

e dos seres que foron construíndonos muros

mentres o río cala a pesar das fervenzas

e segue o mesmo curso que seguiu desde o inicio.

en En atalaia aberta (2000)