Luns musicais (IV): Luck of Our Own

KEITH URBAN

Luck of Our Own

A sorte sempre ten a culpa

(Jean de La Fontaine)

Palpitacións, números favoritos, trebos de catro follas, figas, ferraduras. Azar. Determinismo. These days our luck is running low.  It's hard to explain but a little bit of rain Seems to follow us wherever we go. Debe ser cousa de vivir en Galicia.

Moita matemática, mecánica cuántica, bioloxía, neurociencia e psicoloxía. Moito controlar as variables, pero como se determina o fluxo dos pensamentos?

Unha pequena causa, que apenas percibimos, determina un gran efecto que non pasa desapercibido, e entón dicimos que o efecto se debe ao azar

Henri Poincaré, Ciencia e método (1908)

En Kansas, onde se escoitaba a Keith antes que casara con Nicole, había tornados e mesmo esas columnas destrutoras eran temporais.  

Xa o di a teoría do caos, que  when we can't roll a seven, And our last lucky penny is gone This world can be tough But I know when our love is this strong We can make a little luck of our own, luck of our own. 

E se non hai sorte, queda o azar, a ilusión e a emoción.

Luns musicais (#DillunsMusicals #LunsMusicais #AstelehenMusikalak #LunesMusicales).

Love letters: Que nos queda?

O PASADO: 

Aló por agosto do 53, Ferranti Mark estaba pechado nun cuarto da universidade de Manchester escribindo cartas de amor con maquinal frialdade. Todas seguían o mesmo patrón: "Ti es o meu (adxectivo) (nome). O meu / a miña (adxectivo) (nome) (adverbio) (verbo) o teu / a túa (adxectivo) (nome)". Todas ían asinadas coas mesmas iniciais "M.U.C", pero todas eran diferentes. Ferranti Mark era un ordenador, o  Manchester University Computer, e detrás del estaba Christopher Strachey, un programador pioneiro ao que se lle ocorreu coller setenta palabras do Thesaurus de Roget para que se combinasen de xeito explosivo en cen mil millóns de cartas diferentes. Calquera namorado/a ou sedutor/a podía coller o programa e experimentar cambras nos dedos despois de premer o botón unha e outra vez para atopar unha misiva do seu gusto.

David Link, artista e teórico, quedou fascinado con esta idea de reducir o amor a un proceso combinatorio con elementos recorrentes e pasou seis meses tentando resucitar o algoritmo de Strachey.  O resultado? Unha instalación artística, LoveLetters_1.0, que estreou en 2009 e que percorreu medio mundo.

O PRESENTE:

Todas as cartas de amor são 

Ridículas. 

Não seriam cartas de amor se não fossem 

Ridículas. 

Também escrevi em meu tempo cartas de amor, 

Como as outras, 

Ridículas. 

As cartas de amor, se há amor, 

Têm de ser 

Ridículas. 

Mas, afinal, 

Só as criaturas que nunca escreveram 

Cartas de amor 

É que são 

Ridículas. 

Quem me dera no tempo em que escrevia 

Sem dar por isso 

Cartas de amor 

Ridículas. 

A verdade é que hoje 

As minhas memórias 

Dessas cartas de amor 

É que são 

Ridículas. 

(Todas as palavras esdrúxulas, 

Como os sentimentos esdrúxulos, 

São naturalmente 

Ridículas.) 

Álvaro de Campos, en Poemas

O FUTURO:  

Cause the future is now/ Now I'm disappearing... O futuro xa nolo contaron: Theodore Twombly, home introvertido e solitario érguese cada día para escribir cartas para xente que non ten nin tempo nin habilidades. Namora de OS1, unha intelixencia artificial que acaba sendo a súa compañeira.

Para saber máis:

• Artigo coa historia de Christopher Strachey
• Entrada nesta bitácora sobre o filme Her

Love in Poems: Karmelo C. Iribarren

Karmelo C. Iribarren

ESO ERA AMOR

Te veía

llegar,

cruzar la puerta,

darme un besazo en el morro,

mirarme a los ojos

de esa manera única,

como sólo tú miras

a los ojos: rompiendo

el calendario.

                          Te veía

hacer esas cosas sencillas

que tú haces

para que el mundo 

entre en razón;

y no sabía

a quién

darle las gracias.

El amor, ese viejo neón (2017)