Showing posts with label Açores. Show all posts
Showing posts with label Açores. Show all posts

Tuesday, July 16, 2019

Reinaldo Arenas (II)




Autoepitafio

Mal poeta enamorado de la luna,
no tuvo más fortuna que el espanto;
y fue suficiente pues como no era un santo
sabía que la vida es riesgo o abstinencia,
que toda gran ambición es gran demencia
y que el más sórdido horror tiene su encanto.
Vivió para vivir que es ver la muerte
como algo cotidiano a la que apostamos
un cuerpo espléndido o toda nuestra suerte.
Supo que lo mejor es aquello que dejamos
-precisamente porque nos marchamos-.
Todo lo cotidiano resulta aborrecible,
sólo hay un lugar para vivir, el imposible.
Conoció la prisión, el ostracismo,
el exilio, las múltiples ofensas
típicas de la vileza humana;
pero siempre lo escoltó cierto estoicismo
que le ayudó a caminar por cuerdas tensas
o a disfrutar del esplendor de la mañana.
Y cuando ya se bamboleaba surgía una ventana
por la cual se lanzaba al infinito.
No quiso ceremonia, discurso, duelo o grito,
ni un túmulo de arena donde reposase el esqueleto
(ni después de muerto quiso vivir quieto).
Ordenó que sus cenizas fueran lanzadas al mar
donde habrán de fluir constantemente.
No ha perdido la costumbre de soñar:
espera que en sus aguas se zambulla algún adolescente.

Saturday, May 25, 2019

The Heart in Poems: Giuseppe Ungaretti (IV)



PRIMA VOCE

Il cuore mi è crudele:
Ama né altrove troveresti fuoco
Nel rinnovargli strazi tanto vigile:
Lontano dal tuo amore
Soffocato da tenebra si avventa
E quando, per guardare nel suo baratro,
Arretri smemorandoti
In te gli occhi e l'agguanti,
Lo fulmina con la brama,
L'unica luce sua che dal segreto
Suo incendio può guizzare.

Traducción de Luis Muñoz

PRIMERA VOZ

El corazón es cruel conmigo:
ama, y en ninguna otra parte encontrarías fuego
tan alerta avivando sufrimientos:
lejos de tu amor,
sofocado de tiniebla, se deslumbra
y cuando, por mirar dentro de sí,
se retrae olvidándote
y lo resistes en los ojos,
lo fulmina el deseo,
la única luz suya que pueda en el secreto
hacer brillar su incendio.

En El cuaderno del viejo (2000)

Monday, March 4, 2019

Hands in Poems: Jaime Sabines (X)


PRÓLOGO
Estamos haciendo un libro,
testimonio de lo que no decimos.
Reunimos nuestro tiempo, nuestros dolores,
nuestros ojos, las manos que tuvimos,
los corazones que ensayamos;
nos traemos al libro,
y quedamos, no obstante,
más grandes y más miserables que el libro.
El lamento no es el dolor.
El canto no es el pájaro.
El libro no soy yo, ni es mi hijo,
ni es la sombra de mi hijo.
El libro es sólo el tiempo,
un tiempo mío entre todos mis tiempos,
un grano en la mazorca,
un pedazo de hidra.

Monday, January 14, 2019

The Heart in Poems: Wisława Szymborska (IV)

Si acaso

Podía haber ocurrido.
Tenía que haber ocurrido.
Ocurrió antes. Después.
Más cerca. Más lejos.
Ocurrió: no a ti.

Te salvaste por ser el primero.
Te salvaste por ser el último.
Porque estabas solo. Porque la gente.
Porque a la izquierda. Porque a la derecha.
Porque llovía. Porque había sombra.
Porque hacía sol.

Por fortuna allí había un bosque.
Por fortuna no había árboles.
Por fortuna una vía, un gancho, una viga, un freno,
un marco, una curva, un milímetro, un segundo.
Por fortuna una cuchilla flotaba en el agua.

Debido a, dado que, en cambio, a pesar de.
Qué hubiera ocurrido si la mano, el pie,
a un paso, por un pelo,
por casualidad.

¡Ah, así que tú aquí! ¿Directo de un instante todavía entreabierto?
¿La red tenía un solo punto, y tú, a través de ese punto?

No dejo de asombrarme, de quedarme sin palabra.
Escucha
lo rápido que me late tu corazón.

En Antología poética (2015)

Saturday, January 12, 2019

Letters in Poems: Jaime Sabines (IX)


CARTA A JORGE

Hermano:
hay cuatro o cinco nombres obscuros
que sangran la poesía.
El exterminio asiste a los amantes.
Hay quien sin darse cuenta camina en el suicidio
como si visitara la muerte de un extraño.
El hombre dice polvo y soledad y angustia.
La esperanza, asustada, se refugia en los niños
y en los tontos
y en nosotros, los que todavía, por la gracia del verbo, somos desgraciados.
La tierra ignora, el hombre trata
de conocer, levanta la cabeza en que los ojos brillan.
Hermano: estoy enfermo, estamos
bebiendo diariamente vida y muerte mezcladas,
en nuestro pan hay piedras,
tenemos sucio el llanto,
acudimos a nuestro corazón como a una casa limpia,
pero tenemos que dormir sobre montones de basura
y cuando llega el día no podemos tomar leche al pie de la vaca
sino brebajes de perdición en manos de brujas.
Amanecer no es hoy darse cuenta del día.
La sangre a veces se congela en los ojos
que quieren ver el mundo.
Tu mano de amor se hará de piedra
si tratas de secar el llanto a tu vecino.
No hables, no escuches nada, no socorras,
no llames en tu auxilio,
que cada quien se ahogue bajo sus propios gritos,
en sus gestos de espanto para la mímica universal.
Hermano: tu desaliento no tiene sentido,
óyeme hablar de la primavera.
Yo siento a veces que los pulmones se me quiebran,
que la carne toda se me quiebra
igual que un vidrio golpeado por un martillo;
siento que alguien les aprieta el pescuezo a los pájaros dentro de las jaulas,
que alguien mete un perro y un gato en un costal,
que les dan con un mazo en la nuca a los corderos,
que degüellan niñas, juntándoles la cabeza a la espalda,
pero óyeme hablar de la primavera.
La miel se cosecha todavía en las bodegas
y en los libros. La ternura existe.
Vamos a morirnos cada quien en su sitio
calladamente. No hay que darle importancia.

Sunday, November 18, 2018

Hands in Poems: Jaime Sabines (VII)



NO LO SALVES DE LA TRISTEZA, SOLEDAD,
no lo cures de la ternura que lo enferma.
Dale dolor, apriétalo en tus manos,
muérdele el corazón hasta que aprenda.
No lo consueles, déjalo tirado
sobre su lecho como un haz de hierba.

Thursday, November 15, 2018

Words in Poems: Eugénio de Andrade (II)



As Palavras Interditas

Os navios existem, e existe o teu rosto 
encostado ao rosto dos navios. 
Sem nenhum destino flutuam nas cidades, 
partem no vento, regressam nos rios. 

Na areia branca, onde o tempo começa, 
uma criança passa de costas para o mar. 
Anoitece. Não há dúvida, anoitece. 
É preciso partir, é preciso ficar. 

Os hospitais cobrem-se de cinza. 
Ondas de sombra quebram nas esquinas. 
Amo-te... E entram pela janela 
as primeiras luzes das colinas. 

As palavras que te envio são interditas 
até, meu amor, pelo halo das searas; 
se alguma regressasse, nem já reconhecia 
o teu nome nas suas curvas claras. 

Dói-me esta água, este ar que se respira, 
dói-me esta solidão de pedra escura, 
estas mãos nocturnas onde aperto 
os meus dias quebrados na cintura. 

E a noite cresce apaixonadamente. 
Nas suas margens nuas, desoladas, 
cada homem tem apenas para dar 
um horizonte de cidades bombardeadas. 


Tuesday, November 13, 2018

Letters in Poems: Erri De Luca (XIV)

Lettere


Se fossi qui, ti scriverei lo stesso
imbucherei la lettera nel collo di una bottiglia vuota
e la dovresti rompere, per leggere,
col rischio di tagliarti.
Le parole tra noi, soltanto se affilate.

En Solo andata (2005)

Monday, October 8, 2018

Letters in Poems: Erri De Luca (XIII)

Izet Sarajlic, nato nel'30, assente dal 2002

Il tuo nome diventerà una piazza
intanto dall'elenco l'hanno tolto, non c'è
tra gli abitanti di Azima Ferhatovica.
Sta con me nelle lettere spedite a firma: Izet.
Per gli amici eri Ido, diminutivo, io no,
niente di te volevo diminuire,
nemmeno il soprammobile di un nome,
fratello Grimm, come di noi dicevi,
tu Johàn e io Jakòb.
Di maggio a Sarajevo pioveva sulle lacrime
degli amici appoggiati alla betulla, quella di dopoguerra
messa al posto dell'altra finita nella stufa
insieme ai libri di uno degli inverni
dell'ultima guerra durata degli anni,
oggi dicono che le fanno in qualche settimana.

Nei passi che vanno a lasciarti in collina
le donne so' cchiù belle assaie
e ci sta pure Ešo, tuo fratello, uscito per la prima volta
dalla tua poesia: "Nati nel'23 fucilati nel'42".

Dopo la prima morte, ha scritto Dylan Thomas,
non ce n'è un'altra. È giusto,
dopo di questa nessun'altra ti porterà lontano
dalla sedia lasciata mentre eravamo ancora a gola calda
e l'oste non aveva sparecchiato.

En Solo andata (2005)

Tuesday, October 2, 2018

The Heart in Poems: Antero de Quental (III)


(Ponta Delgada, 1842-1891)

SOLEMNIA VERBA

Disse ao meu coração: Olha por quantos 
Caminhos vãos andámos! Considera 
Agora, desta altura, fria e austera, 
Os ermos que regaram nossos prantos... 

Pó e cinzas, onde houve flor e encantos! 
E a noite, onde foi luz a Primavera! 
Olha a teus pés o mundo e desespera, 
Semeador de sombras e quebrantos! 

Porém o coração, feito valente 
Na escola da tortura repetida, 
E no uso do pensar tornado crente, 

Respondeu: Desta altura vejo o Amor! 
Viver não foi em vão, se isto é vida, 
Nem foi demais o desengano e a dor. 

Friday, September 7, 2018

The Heart in Poems: Erri De Luca (XII)

Anche il niente si fanno bastare
dormono nelle tempeste con il pollice in bocca come cena.

Scintillano di sudore più accaniti di noi,
sono cespugli di spine, la morte non si accosta.

Nel sonno potente che ce li atterra in braccio
il loro cuore scredita in petto a un'antilope in fuga.

Poi riaprono gli occhi abbeverati, sazi,
ripartono a frugare nel recinto i varchi per uscire.

S'infilano tra i piedi dei guardiani,
si mischiano col fango del cortile.

Tornano con un dono per le madri
con il tesoro di una caramella.

Sono loro a difendere noi,
è il frutto a proteggere l'albero.

En Solo andata (2005)

Tuesday, August 21, 2018

Words in Poems: José Gorostiza



Borrasca

Noche, madre sombría,
de nubes negras y relámpagos ágiles,
cuyos gritos de luz al mar doblegan:
Menesteroso de silencio, pido
tres palmos de la orilla
desolada,
de donde pueda regresar sencilla,
como un fuego marino, la mirada.

Nublada debo de tenerla ahora,
mientras el mar castiga sus lebreles,
si tú piensas la angustia de una estrella
– viento del norte la desprende el oro –
y yo, sin los resabios
del camino,
en un beso feliz, añejo vino,
dulce soplo de brisa entre losa labios.

En el mismo sendero son viadores
un límpido crepúsculos de luna
y el pájaro fugaz de la tormenta.
Para un mismo viajero
se divide en jornadas el camino,
porque pasan la aurora y el copo del lucero
vespertino
en un solo sendero.

Noche, madre sombría:
Cuando llegue el minuto negro de mi borrasca,
hazme sufrirlo aquí, junto a la orilla
del agua amarga.
que, si me vienen ganas de llorar,
quiero tener azules las ideas,
y en mis palabras el sonar
de las mareas.

Thursday, August 16, 2018

Hands in Poems: Erri De Luca (XI)

Mani mi hanno afferrato, doganieri del nord,
guanti di plastica e maschera alla bocca.

Separano i morti dai vivi, ecco il raccolto del mare,
mille di noi rinchiusi in un posto da cento.

Italìa, Italia, è questa l'Italìa?
Hanno buona parola per il loro paese, vocali piene d'aria.

"Si dice Itàlia e questa è una sua isola
di capperi, di pesca e di noialtri chiusi."

Non so che cosa è isola, chiedo e risponde:
"Terra che sta piantata in mezzo al mare".

E non si muove? "No, è terra prigioniera delle onde,
come noi del recinto." Isola non è arrivo.

En Solo andata (2005)

Saturday, July 21, 2018

Letters in Poems: María do Cebreiro (VII)


M. (9) (extracto)

Corrías diante de min empuxado polas regras do teu corpo longo e delgado, que non eran as do meu.

Un día, estando eu lonxe, escribíchesme unha postal sobre as parellas que paseaban de man dadas.

Foi unha soa vez, pero entendín que iso tamén era importante para ti.

Thursday, May 31, 2018

Words in Poems: Rosalía Rodríguez Pombo




AMARQUIA

Desperdiçar o meu tempo contigo
Abraçar-me ao teu mar na tempestade
Ou na calma.
Mergulhar até atravessar as areias movediças.
Investigar os campos ou os desertos
Os céus ou os infernos.
Tornar-me etérea na Amarquia dos nossos beijos.
Tua língua batendo nos meus sentidos:
A dor mais bela já criada.

Quinhentos fogos de néon.
E mil e uma palavras cheias de tremores

Atravessar a fogueira
Sem ter medo.
Medo

Saltar a linha que separa a terra do mar.
Cair na tua imensidão:
Tempestade após a calma
E chorar
E morrer
E nascer.
Mudar a pele,
E cortar-me o cabelo.
E que tu ainda estejas aí
Lembrares-me de quem sou
Quem sou: desejo ser
Transparente
Reflexão da tua fúria vermelha

Friday, May 11, 2018

The Heart in Poems: Sinéad Morrissey



Stitches

There has been extravagance in speech
and every spilled, exploded word has been a stitch
in a blanket made for an imaginary baby.
The words went south where the sun was, but
stayed hungry.

A name came in the third month. A face followed.
A hair type, a footprint, but the stitches showed.
Imagination's cloth too coarsely woven
for life to catch and cover stitching over.

And then blood. Inevitable, true.
Simple and strong enough to cut all falsehood
through.
Later the screen said darkness - no spine, no heart.
And the stitches came apart.

Tuesday, March 6, 2018

Hands in Poems: Alfonsina Storni (V)



LLÉVAME

Quiero olvidar que vivo: llévame a donde sea;
Enrédame en tu alma; la aurora centellea.

Tómame entre tus manos como blanco capullo.
Y muéstrame a los dioses con gloria y con orgullo.

¡Llévame! Está la noche muy negra y muy sombría:
La muerte por los mundos anda de cacería.

Hazme olvidar lo mucho que me pesa en los hombros
Esta carga pesada de pesados escombros.

¡Libértame! En tus manos yo quiero pesar menos
De lo que pesan - luces - los pensamientos buenos.

Liviana más que el aire, más que el aire liviana;
Como globo de aromas que asciende en la mañana.

En Irremediablemente (2005)

Sunday, January 14, 2018

The Heart in Poems: Gabriela Mistral (III)


La rosa

La riqueza del centro de la rosa
es la riqueza de tu corazón.
Desátala como ella:
su reñidura es toda tu aflicción.

Desátala en un canto
o en un tremendo amor.
No defiendas la rosa:
¡te quemaría con el resplandor!

En Tala/Lagar (2005)

Tuesday, January 9, 2018

Words in Poems: Gonzalo Himiob


La palabra, tus palabras esas, que anegaban mis venas y se movían en mí en pos de un corazón que no era mío.

Friday, January 5, 2018

Words in Poems: Gioconda Belli (II)




El retorno

En el calendario:
la ausencia.
Ventanas blancas 
por donde escapa
tu imagen.
La soledad me alivia.
Me distiende la piel.
Recobro el sonido de 
la vida interior
ensordecida por tus palabras.
Los días me vacían de rencor.
Caen afuera las primeras lluvias.
Mi soledad huele a tierra mojada.
Mi vientre se llena de símbolos.
En unos días más olvidaré
el contorno preciso de tu rostro.
Entonces empezaré a desearte
otra vez.
Descartaré el olvido, la rabia.
La nostalgia me mojará
y yo también oleré a humedad.
Desde las ventanas blancas
me mirarán tus ojos de antes,
los del amor.
Esperaré deshojada
la resurrección de la carne
de lo que fuimos.
Removerá mi alma las alacenas 
del optimismo.
Pondré alpiste en las ventanas
y aguardaré el pico duro de tu boca
tu mirada de pájaro.
Temblando.