Showing posts with label graffiti. Show all posts
Showing posts with label graffiti. Show all posts

Wednesday, July 1, 2020

The Heart in Poems: Antonio Gamoneda (VI)


Amor

Mi manera de amarte es sencilla:
te aprieto a mí
como si hubiera un poco de justicia en mi corazón
y yo te la pudiese dar con el cuerpo.

Cuando revuelvo tus cabellos
algo de hermoso se forma entre mis manos.

Y casi no sé más. Yo sólo aspiro
a estar contigo en paz y a estar en paz
con un deber desconocido
que a veces pesa también en mi corazón.

En Antología y voz (2007)

Sunday, May 3, 2020

The Heart in Poems: Antonio Gamoneda (IV)



ÉSTA es la tierra, donde el sufrimiento
es la medida de los hombres. Dan
pena los condes con su fiel faisán
y los cobardes con su fiel lamento.

La belleza nos sirve de tormento
y la injusticia nos concede el pan.
Un día brindaréis por los que habrán
convertido el dolor en fundamento.

Los que vivimos para dar alcance
a tan inmensa luz que hoy no podría
un dios mirarla sin quedarse ciego,

aún tendremos que agotar el lance:
arrojar al silencio la agonía
como quien tira el corazón al fuego.

En Antología y voz (2007)

Saturday, April 25, 2020

The Heart in Poems: Duncan Forbes


Recension Day
by Duncan Forbes

Unburn the boat, rebuild the bridge,
Reconsecrate the sacrilege,
Unspill the milk, decry the tears,
Turn back the clock, relive the years,
Replace the smoke inside the fire,
Unite fulfillment with desire,
Undo the done, gainsay the said,
Revitalise the buried dead,
Revoke the penalty and clause,
Reconstitute unwritten laws,
Repair the heart, untie the tongue,
Change faithless old to hopeful young,
Inure the body to disease
And help me to forget you please.

From The Poetry Pharmacy by William Sieghart

Saturday, February 15, 2020

Letters in Poems: Wendy Cope


Two Cures for Love

by Wendy Cope

1. Don't see him. Don't phone or write a letter.
2. The easy way: get to know him better.

From The Poetry Pharmacy by William Sieghart

Sunday, February 9, 2020

Words in Poems: Manuel Vázquez Montalbán (VI)



LAS PALABRAS DESCANSAN EN LA BANDEJA
las pieles se deshidratan
                                               un roce
de lenguas desdice lo no dicho

los turcos hablan en griego
                                  los griegos
hablan en latín con los carabineros
                                 comer
es un medio de comunicación de masas
o Mass Communications como dicen los indios

En Memoria y deseo. Obra poética 1963-1990 (1996)

Saturday, February 1, 2020

Saturday, January 25, 2020

The Heart in Poems: Derek Walcott


Love after Love
by Derek Walcott

The time will come
when, with elation,
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror,
and each will smile at the other's welcome,

and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.

From The Poetry Pharmacy by William Sieghart

Friday, November 15, 2019

Hands in Poems: Derek Mahon


Everything is Going to be All Right
by Derek Mahon

How should I not be glad to contemplate
the clouds clearing beyond the dormer window
and a high tide reflected on the ceiling?
There will be dying, there will be dying,
but there is no need to go into that.
The poems flow from the hand unbidden
and the hidden source is the watchful heart.
The sun rises in spite of everything
and the far cities are beautiful and bright.
I lie here in a riot of sunlight
watching the day break and the clouds flying.
Everything is going to be all right.

From The Poetry Pharmacy by William Sieghart

Sunday, September 15, 2019

The Heart in Poems: Susan Coolidge


From New Every Morning
by Susan Coolidge

Every day is a fresh beginning;
Listen, my soul, to the glad refrain,
And, spite of old sorrow and older sinning,
And puzzles forecasted and possible pain, 
Take heart with the day, and begin again.

From The Poetry Pharmacy by William Sieghart

Friday, June 15, 2018

The Heart in Poems: Eduardo Galeano (IV)



Me gusta la gente sentipensante, que no separa la razón del corazón. Que siente y piensa a la vez. Sin divorciar la cabeza del cuerpo, ni la emoción de la razón

Saturday, May 26, 2018

Hands in Poems: Adília Lopes




ARTE POÉTICA

Escrever um poema
é como apanhar um peixe
com as mãos
nunca pesquei assim um peixe
mas posso falar assim
sei que nem tudo o que vem às mãos
é peixe
o peixe debate-se
tenta escapar-se
escapa-se
eu persisto
luto corpo a corpo
com o peixe
ou morremos os dois
ou nos salvamos os dois
tenho de estar atenta
tenho medo de não chegar ao fim
é uma questião de vida ou de morte
quando chego ao fim
descubro que precisei de apanhar o peixe
para me librar do peixe
libro-me do peixe com o alívio
que não sei dizer

Saturday, May 19, 2018

The Heart in Poems: Edgar Allan Poe




Alone

From childhood's hour I have not been
As others were; I have not seen
As others saw; I could not bring
My passions from a common spring.
From the same source I have not taken
My sorrow; I could not awaken
My heart to joy at the same tone;
And all I loved, I loved alone.
Then- in my childhood, in the dawn
Of a most stormy life- was drawn
From every depth of good and ill
The mystery which binds me still:
From the torrent, or the fountain,
From the red cliff of the mountain,
From the sun that round me rolled
In its autumn tint of gold,
From the lightning in the sky
As it passed me flying by,
From the thunder and the storm,
And the cloud that took the form

(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view.

Wednesday, March 7, 2018

Hands in Poems: Gabriela Mistral (V)


Confesión
I

- Pende en la comisura de tu boca,
pende tu confesión, y yo la veo:
casi cae a mis manos.

Di tu confesión, hombre de pecado,
triste de pecado, sin paso alegre, 
sin voz de álamos, lejano de los que amas,
por la culpa que no se rasga como el fruto.

Tu madre es menos vieja
que la que te oye, y tu niño es tan tierno
que lo quemas como un helecho si se la dices.

Yo soy vieja como las piedras para oírte,
profunda como el musgo de cuarenta años,
para oírte;
con el rostro sin asombro y sin cólera,
cargado de piedad desde hace muchas vidas,
para oírte.

Dame los años que tú quieras darme,
y han de ser menos de los que yo tengo,
porque otros ya, también sobre esta arena,
me entregaron las cosas que no se oyen en vano,
y la piedad envejece como el llanto
y engruesa el corazón como el viento a la duna.

Di la confesión para irme con ella
y dejarte puro.
No volverás a ver a la que miras
ni oirás más la voz que te contesta;
pero serás ligero como antes
al bajar las pendientes y al subir las colinas,
y besarás de nuevo sin zozobra
y jugarás con tu hijo en unas peñas de oro.

II

Ahora tú echa yemas y vive
días nuevos y que te ayude el mar con todos.
No cantes más canciones que supiste
y no mientes los pueblos ni los valles
que conocías, ni sus criaturas.
¡Vuelve a ser el delfín y el buen petrel
loco de mar y el barco empavesado!

Pero siéntate un día
en otra duna, al sol, como me hallaste,
cuando tu hijo tenga ya treinta años,
y oye al otro que llega,
cargado como de alga el borde de la boca.
Pregúntale también con la cabeza baja,
y después no preguntes, sino escucha
tres días y tres noches.
¡Y recibe su culpa como ropas
cargadas de sudor y de vergüenza
sobre tus dos rodillas!

En Tala/Lagar (2005)

Saturday, February 17, 2018

Hands in Poems: Gabriela Mistral (IV)


Ausencia

Se va de ti mi cuerpo gota a gota.
Se va mi cara en un óleo sordo;
se van mis manos en azogue suelto;
se van mis pies en dos tiempos de polvo.

¡Se te va todo, se nos va todo!

Se va mi voz, que te hacía campana
cerrada a cuanto no somos nosotros.
Se van mis gestos que se devanaban,
en lanzaderas, debajo de tus ojos.
Y se te va la mirada que entrega,
cuando te mira, el enebro y el olmo.

Me voy de ti con tus mismos alientos:
como humedad de tu cuerpo evaporo.
Me voy de ti con vigilia y con sueño,
y en tu recuerdo más fiel ya me borro.
Y en tu memoria me vuelvo como esos
que no nacieron en llanos ni en sotos.

Sangre sería y me fuese en las palmas
o de tu labor, y en tu boca de mosto.
Tu entraña fuera, y sería quemada
en marchas tuyas que nunca más oigo,
¡y en tu pasión que retumba en la noche
como demencia de mares solos!

¡Se nos va todo, se nos va todo!

En Tala/Lagar (2005)

Wednesday, February 7, 2018

Hands in Exhibitions: "Palace of the Holy Animals"

Okuda é un artista nado en Santander e afincado desde o 2000 en Madrid. Comeza no ano 1997 cun estilo claramente recoñecible, pintando na rúa, en vías e fábricas abandonadas da súa vila. Desde o 2009 produce obras máis íntimas e persoais no seu estudo, pero sempre mantendo o que el cataloga na súa biografía como "Surrealismo Pop" cunha clara esencia de rúa. Os seus traballos formulan as contradicións sobre o existencialismo, o universo, o infinito, o sentido da vida, a falsa liberdade do capitalismo, e amosan un claro conflito entre a modernidade e as nosas raíces.

Unha vez que ves unha obra de Okuda, identificas outras del ao momento: arquitecturas xeométricas e estampados multicolores que se funden con formas orgánicas, corpos grises sen identidade ou animais sen cabeza.

A súa linguaxe iconográfica é única e moi especial. Encaixa tanto a pé de rúa, como no remolque dun camión, na fachada dun edificio, no interior dunha igrexa ou na galería de arte máis chic

Tamén é singular o seu xeito de traballar. As súas obras adoitan ser de gran formato, pero el di: "No hago bocetos porque, con tantos proyectos como tengo, no tendría tiempo libre. Cuando estoy abajo, pienso lo que voy a hacer y me hago un esquema mental; y, cuando subo, lo ejecuto".




Podedes visitar as súas obras en India, Mali, Mozambique, EEUU, Xapón, Brasil, ... pero o que máis preto che queda agora é Madrid, onde será o artista invitado da XIII edición de Art Madrid, do 21 ao 25 de febreiro de 2018 na Galería de Cristal de CentroCentro Cibeles

As que aquí vos deixo son imaxes do Palacete del Embarcadero (Santander), dunha mostra que levaba o epígrafe "Palace of the Holy Animals" e que constituíu a primeira exposición individual do artista na súa vila natal. Nela puidemos facer un percorrido fotográfico polos seus murais recentes e por outra banda ver as súas creacións específicas para o Palacete, moi variadas tanto en temática como en materiais.














Para saber máis: 



Monday, January 22, 2018

Hands and Hearts in Street Art (II): Carballo

O século XXI trouxo consigo unha liberación dos medios artísticos no medio urbano, traspasando os límites do papel, o cartón e o lenzo e usando como marcos o asfalto, as beirarrúas, paredes e entradas de metro. A arte urbana xa é parte das nosas vidas e medra en popularidade e visibilidade como personificación do movemento, a liberdade e a espontaneidade. 

O mesmo espírito subversivo, ethos radical e linguaxe elaborada das hip-hop crews de New York e Philadelphia subxace nas obras que ocupan os espazos públicos en Carballo. Xa vos falaramos dalgunhas delas nesta anterior entrada, pero o número de traballos dos grafiteiros vai medrando, enchendo a vila de escenas vibrantes que iluminan o gris do cemento omnipresente, interactuando coa paisaxe urbana e coas nosas pupilas. Aquí vos deixamos unha actualización, aínda que é mellor que vaiades para aprecialos en persoa.




















Wednesday, September 27, 2017

Letters in Poems: Luis Cernuda


Luis Cernuda

Dans ma péniche

Quiero vivir cuando el amor muere; 
muere, muere pronto, amor mío. 
Abre como una cola la victoria purpúrea del deseo, 
aunque el amante se crea sepultado en un súbito otoño, 
aunque grite: 
Vivir así es cosa de muerte. 

Pobres amantes, 
clamáis a fuerza de ser jóvenes; 
sea propicia la muerte al hombre a quien mordió la vida, 
caiga su frente cansadamente entre las manos 
junto al fulgor redondo de una mesa con cualquier 
triste libro 
pero en vosotros aún va fresco y fragante 
el leve perejil que adorna un día al vencedor adolescente. 
Dejad por demasiado cierta la perspectiva de alguna nueva 
tumba solitaria. 
Aún hay dichas, terribles dichas a conquistar bajo la luz 
terrestre. 
Ante vuestros ojos, amantes, 
cuando el amor muere, 
vida de la tierra y la vida del mar palidecen juntamente; 
el amor, cuna adorable para los deseos exaltados, 
los ha vuelto tan lánguidos como pasajeramente suele 
hacerlo 
el rasguear de una guitarra en el ocio marino 
y la luz del alcohol, aleonado como una cabellera; 
vuestra guarida melancólica se cubre de sombras 
crepusculares 
todo queda afanoso y callado. 

Así suele quedar el pecho de los hombres 
cuando cesa el tierno borboteo de la melodía confiada, 
y tras su delicia interrumpida 
un afán insistente puebla el nuevo silencio. 

Pobres amantes, 
¿de qué os sirvieron las infantiles arras que cruzasteis, 
cartas, rizos de luz recién cortada, seda cobriza o negra 
ala? 
Los atardeceres de manos furtivas, 
el trémulo palpitar, los labios que suspiran, 
la adoración rendida a un leve sexo vanidoso, 
los ay mi vida y los ay muerte mía, 
todo, todo, 
amarillea y cae y huye con el aire que no vuelve. 

Oh, amantes, 
encadenados entre los manzanos del edén, 
cuando el amor muere, 
vuestra crueldad; vuestra piedad pierde su presa, 
y vuestros brazos caen como cataratas macilentas, 
vuestro pecho queda como roca sin ave, 
y en tanto despreciáis todo lo que no lleve un velo funerario, 
fertilizáis con lágrimas la tumba de los sueños, 
dejando allí caer, ignorantes como niños, 
la libertad, la perla de los días. 

Pero tú y yo sabemos, 
río que bajo mi casa fugitiva deslizas tu vida experta, 
que cuando el hombre no tiene ligados sus miembros 
por las encantadoras mallas del amor, 
cuando el deseo es como una cálida azucena 
que se ofrece a todo cuerpo hermoso que fluya a 
nuestro lado, 
cuánto vale una noche como ésta, indecisa 
entre la primavera última y el estío primero, 
este instante en que oigo los leves chasquidos del bosque 
nocturno. Conforme conmigo mismo y con la indiferencia 
de los otros, 
solo yo con mi vida, 
con mi parte en el mundo. 

Jóvenes sátiros 
que vivís en la selva, labios risueños 
ante el exangüe Dios cristiano, 
a quien el comerciante adora para mejor cobrar 
su mercancía 
pies de jóvenes sátiros, 
danzad más presto cuando el amante llora, 
mientras lanza su tierna endecha 
de: Ah, cuando el amor muere. 
Porque oscura y cruel la libertad entonces ha nacido; 
vuestra descuidada alegría sabrá fortalecerla, 
y el deseo girará locamente en pos de los hermosos 
cuerpos que vivifican el mundo un solo instante.

Saturday, September 24, 2016

Words in Exhibitions: "To Be Political It Has to Look Nice"

A obra de Stefan Brüggemann (Cidade de México, 1975) insérese na tradición conceptual que toma como base a linguaxe, as palabras e as definicións para abordar aspectos sociolóxicos e culturais dun xeito diferente. 
Foto de Jean-Luc Moulène
Obriga ao espectador a reler a linguaxe que caracteriza a nosa civilización contemporánea e ollar o entrenzado da alta cultura coas culturas populares. Cruza os símbolos e as iconografías visuais da historia da arte con soportes de aglomerado, graffiti e aerosois, levándonos a examinar as contradiccións lingüísticas da vida cotiá, poñendo en cuestión a rixidez do politicamente correcto pola falsidade e a hipocrisía que contén.

A exposición que desenvolve Brügemann no CGAC, To Be Political It Has to Look Nice , que podedes visitar ata o 16 de outubro, constitúe unha crítica ás convencións da arte política, sometida ao servizo dunha corrección ideolóxica.


A continuación déixovos unha escolma de fotografías xunto con algún comentario tirado do folleto da exposición e extractos da entrevista de Jérôme Sans ao artista.


Na primeira sala da exposición as paredes que circundan o espazo baleiro foron empapeladas cunha diminuta frase - Conceptual decoration (2008-2016) -, case unha contradición, un oxímoro, que abre un dos debates cruciais da arte actual: a fricción entre unha arte de ideas, conceptos e protestas de acción e unha arte da pintura á que se sinala como responsable do decorativo. Conceptual Decoration é unha autodefinición da obra, unha descrición, pero sinala tamén os modos e as actitudes decorativas que asumiu hoxe a arte conceptual.


Timeless (2016) é unha peza monumental: un gran muro de espellos sobre os que o artista interveu con graffiti e pintura branca. Unha parece luxosa onde se plasmou o xesto extremo da rebeldía. Fusión e fricción entre a representación do luxo e, máis que a vontade, o xesto de aldraxar.


 "Creo que a linguaxe é moi importante na nosa sociedade, é unha forma de comunicación, e coido que este século foi definido pola comunicación e non polo contido, que forma parte do relato. O noso século presenciou un estoupido do vehículo da comunicación pero o contido é o eu que, unido a outros eus, forma unha ideoloxía común
(Stefan Brüggemann)




"A miña arte está na liña do pop conceptual, que son dúas ideas que se contradin. Ao final podería ser publicidade pero tamén podería ser política, pode ser abstracta. Ten múltiples formas" 

 (Stefan Brüggemann)




"Para min iso é tamén un acto importante da escritura: o momento en que temos moitas mensaxes, unha enriba doutra, e todo se volve abstracto. Un texto pódese converter en algo abstracto. Pasa o mesmo coa sociedade actual. Temos moita información, pero ese cúmulo de información volve o mundo abstracto. Vivimos nunha época abstracta"
 (Stefan Brüggemann)




"Creo que a abstracción ten máis poder hoxe en día. As palabras e as imaxes xuntas vólvense moi poderosas, fusionándose para seren relevantes a través da abstracción. Porque a abstracción é algo que non entendemos e non coñecemos. É algo intuitivo. Agora mesmo o mundo está nese estado: pura intuición e pura abstracción"
 (Stefan Brüggemann)


"... Por iso me gusta a idea do espello porque reflicte o que é a sociedade, e neste mundo capitalista reflicte a especulación. Pode comentar sobre a configuración do presente e determinar que é o que vai vir despois, como se comportarán as cousas, cara a onde irá o mercado, onde se atopan os nos investimentos, que decisión hai que tomar para ter éxito e sobrevivir"

(Stefan Brüggemann)