Showing posts with label Sonia Vecino. Show all posts
Showing posts with label Sonia Vecino. Show all posts

Monday, February 13, 2023

Luns musicais (I): Oniria

Luns musicais (#DillunsMusicals #LunsMusicais #AstelehenMusikalak #LunesMusicales) é unha proposta que parte da amiga Sonia Vecino para comezar a semana con bo pé compartindo músicas de interese e entrelazando a letra cun texto propio.

A iniciativa comezou este mes de febreiro coa idea de que máis xente se anime a participar nas redes sociais cos  luns sonoros para abrir a semana e con escrita poética en todas as linguas para pechala, cos venres de versos (#VenresDeVersos #DivendresDeVersos #BertsoakOstiralean #ViernesDeVersos).

Entre as dúas ideas (complementarias), tanto ela coma min acabamos recuperando os nosos blogs Hora veintiseven e  eu este de Palabras da man ao corazón, o que nos permite facer un exercicio escrito de maneira regular coa motivación de que hai polo menos outra persoa facendo o mesmo de par túa.


Lontreira

ONIRIA



Ás veces, para soportar a vida, sóñome subindo polas escadas de Oniria, por ver se así, 
naufragando no sono, sinto en min o mesmo vento que corre levando os restos pretos que morren. 

O zunido é forte e apreto a orella contra a almofada de ruínas. 

Camiño cara o horizonte de fracasos e, por fin, poño a durmir a alma,
baixando polas escadas de Oniria, sabendo ben o que non debía saber.

Tanto vivir na luz, pero sen a esencia da escuridade... a ver quen durme.

(Grazas, Nacho Rodiño, pola descuberta!)


Friday, February 10, 2023

Words in Poems: Isabel Gutiérrez Novo



Isabel Gutiérrez Novo

 ABISMU

Mio güela tien ochenta y seis años

y casi todos los vistíos rotos.

Espurre la so probe pensión

y lo poco que-y queda, guárdalo.

"Pa cuando faiga falta", diz.


Dacuando intentamos convencela

de que merque un vistíu nuevu

y míranos como si faláremos n'otro idioma,

nuna llingua estraña ya inintelixible.


Ella nun sabe que tolo que nun sea agora ye una 

[mentira.

Yo nun conozo'l posu de mieu que dexa la fame na

[pallabra mañana.

En Grana de crisantemu (2021)


Moi agradecida á querida Bea pola feliz descuberta.




Friday, February 3, 2023

The Heart in Poems: Los fugitivos



Názik Al-Malaika 

(1923-2007)

Los fugitivos 


¿Por qué vagamos por remotas tierras?

El espejismo nos arrasa,

la llanura nos entrega a otra llanura,

y la curva nos engaña.


¿A qué vinimos? Nos pregunta el mar: ¿Qué queremos?

Y los faetones del viento nos persiguen 

y repiten la pregunta.

La única respuesta en nuestras silenciosas caras

son las líneas del tedio en las noches largas.

Nosotros humos, y ellas siguen persiguiéndonos.


Y el horizonte nos pregunta, ¿adónde viajamos?, ¿adónde vamos?

¿De qué huimos?, ¿y por qué?, ¿y a qué destino?


Y en nuestro silencio hay corazones que laten.

Y las huellas de esperanza en nuestro pesimismo

son alegría que no soportamos,

por eso buscamos una pequeña herida de tristeza.


En nuestra andadura oímos que la noche se burla de nuestro secreto,

nos persigue por la oscuridad y trae el viento hacia nosotros.

Nos dice el camino

por qué recorremos esta remota existencia.

Nuestro ayer nos sigue con cara amistosa.

¿Hasta cuándo huiremos de nuestra sombra?


En nuestro camino por la oscuridad, percibimos la burla de la luna,

nos enoja en sus entrañas el frío,

y algunos árboles impiden el paso.

Y se burla de nosotros el ocaso,

profetiza que vamos a la nada,

que somos, pese a nosotros, humanos.


Y alguna noche, oímos a la orilla de los caminos

el susurro del eco diciendo en la oscuridad

que somos cobardes... Tememos el ocaso

y abandonamos una larga lucha

para huir de nosotros mismos, no por deseo de partir,

sino por seguir siendo extraños.


Y aquí seguimos, donde empezamos, vagando inmersos en esta oscuridad.

Muere el invierno, y las preguntas, cuyas respuestas la primavera no dará.

Los ojos ciegos,

y el mañana nos pregunta: ¿quién seréis?

Y nuestro ayer nos deja en la niebla de los siglos.

¡Oh mar!, ¡oh noche!,

¿dónde nos perdemos?


Grazas, querida Celeste Seoane, por este fermoso volume

Diván de poetisas árabes contemporáneas (2016, edición e tradución de Jaafar Al Aluni)