Showing posts with label Santander. Show all posts
Showing posts with label Santander. Show all posts

Wednesday, April 25, 2018

Words in Poems: Paura Rodríguez Leytón




TE ATRIBUYO EL TORRENTE DE MI SANGRE

Son las palabras
con su urgencia de viento
las que arremeten contra este cuerpo
cubierto de recuerdos vegetales.

El alma trata de quedar ilesa,
pero hay un huracán que sacude
hasta el rincón más oscuro de los zapatos.

Las cuencas del tiempo nos miran absortas,
preñadas de lluvia lista para deshojarnos con caricias maternales.
Será un sempiterno venir y caer de horas.
Mas no tiene remedio este reloj que canta los desvelos.

¡Qué urgida está la mañana con sus flores tenues y su pan fresco!

¿Cuál es la profundidad?:
nuestra piel envejecida,
nuestros papeles perdidos y desordenados,
nuestro accidentado recorrido por el día.

Las puertas que cruzas son como bocas ajenas a tu propio cuerpo.

En el viejo tejado no hay más que murmullos:
murmurios de palomas lánguidas
acontecidas por una campana de toques
geométricos.

No hay más que los labios mordidos por una erosión del lenguaje.

Lo profundo es esta voz cicatrizada y el ombligo extraño de mirada cíclope.

Thursday, April 19, 2018

Hands in Poems: Ana García Negrete (III)


UN DESEO

Si algún deseo me concedieras,
pediría tu voz cuando me habla
tenuemente, templándose en mi oído
como un néctar que goteara lento.
Pediría tus manos en mi espalda,
sin prisa, a cada palmo
y luego andar sin que nos mire nadie.

Si antes quieres protegerte de mí,
no me preguntes, ya lo sabes,
retrocede,
aún es tiempo,
no sea que inocule en ti nuestro veneno
y del licor oscuro de mi sangre
no dejes de beber, no puedas nunca.

Wednesday, March 21, 2018

The Heart in Poems: Ana García Negrete (II)


ARRANCACORAZONES

Mi corazón entonces dolía, y era grande.
Palpitaba sin aliento, sin ímpetu,
doliendo mientras crecía cada noche
sitiado en la lluvia y el frío invernal,
lo mismo que en el tiempo del origen.
Todo era mar y la balsa buscaba una laguna.

Esperaba despierta que atenuara el dolor,
retroceder en el tiempo hasta el hueco
donde no había nada, y tampoco corazón.

Alguien vino a traer en calma el día
al posar sus manos en mi órgano viscoso
que escupió una voluta exangüe y aérea.
Así durmió mi dolor retenido,
mi mal sueño extrañado
ya nebuloso, casi amanecido.

Recuerdo cómo retorció la víscera
al mirarme a los ojos;
arrancada huérfana de mí,
hecha pedazos,
por un instante muerta.

Cuando de su boca aspiré el aire detenido,
mi carne abierta aún, dejó a la vista
renacido,
un pequeño corazón
que reía al latir nuevo
y sin angustia;
de vuelta al calor las nubes tranquilas.

Monday, March 12, 2018

Realm of Books (II): Librería Gil


Grazas a un artigo da Jot Down, descubrín a Librería Gil en Santander. Forma parte de "Librerías con Huella", xunto coa Oletvm en Valladolid, Librería Luces en Málaga e Librería Cervantes en Oviedo. Esta iniciativa permítelles conectar e ampliar o catálogo, prestar con rapidez libros entre si e financiar proxectos.

A libraría leva uns 51 anos de andadura e hoxe en día ten catro puntos de venta na cidade. No artigo mencionaban que aspiran a manter o espírito do principio: "ser unha libraría de fondo, con interese concreto na narrativa, o ensaio e a poesía", facendo fincapé no apoio a editoriales pequenas, ás independientes e alternativas, e ás hispanoamericanas (arxentinas, chilenas e mexicanas).




O local que vedes nas fotos, o da praza Pombo, é precioso. Noutrora foi unha garbancería pero a reforma que se levou a cabo respectou os piares e os elementos clave do edificio e conserva a súa estrutura orixinal case intacta.



É un lugar vibrante onde se percibe o esforzo por presentar os libros con gusto e con mimo. Cando nós a visitamos, no segundo andar tiñan unha colección de libros de mapas e xeografía literaria a cada cal máis bonito. Nas mesas centrais, libros variadísimos recomendados con etiquetas douradas.






O persoal da libraría aténdeche sen présas, independentemente do número de persoas que haxa facendo cola. Cada libreiro/a ten o seu ámbito de especialización e vese que gozan demorándose en guiarte polos diferentes recunchos do establecemento, falando das editoriais e de autores, sobre todo cando se trata dos locais. Gustaríame agradecer especialmente a María as súas recomendacións lectoras - encantáronme os poemarios de Ana García Negrete (de quen xa vos fun deixando poemas nesta bitácora) e Fernando Abascal (tedes algunha mostra dos seus textos aquí).




Ata hai pouquiño tiñan unha colección de fotografías Librerías del Mundo: instantáneas que lles ían mandando clientes e amigos/as cada vez que viaxaban a algures e se lembraban deles. Agora mesmo xa retiraron esta exposición (podedes ver os restos na fotografía de enriba), pero seguen publicando as fotos no seu perfil de Facebook




Para saber máis:

Friday, March 9, 2018

Epitaphs (XVIII): Posthumous Letters in Ciriego

Santander, co seu cemiterio de Ciriego, adiantouse a outras cidades creando unha necrópole que cubrise as necesidades da poboación. Ten unha estrutura orixinal, en forma de cruz, que segundo o arquitecto era "emblema de redención cristiá" ao tempo que se prestaba moi ben para a distribución dos ámbitos do cemiterio: capela, osario, sala de autopsias, vivenda do capelán e sepultureiro.






Ao fondo vedes o "panteón vela", de tendencia cúbica e liñal

O cemiterio de Ciriego está incluído na Ruta Europea de Cemiterios e foi recoñecido pola Organización Mundial do Turismo pola súa innovación, difusión e interpretación do patrimonio europeo.

Desde xaneiro de 2016 dispón dunha aplicación móbil con información sobre o patrimonio artístico e rutas culturais por este espazo. Ademais, hai códigos QR nos 35 monumentos máis destacados para que os/as visitantes poidamos descargar información sobre eles.


Monumento homenaxe ás 500 vítimas da explosión do buque "Cabo Machicaco" (1893).
Obra do arquitecto Antonio Susillo.































Sepultura de Dolores Villanueva de Acuña, nai da escritora e pensadora Rosario de Acuña, presidida por un poema escrito por Rosario
A mi madre, Dolores Villanueva, viuda de Acuña, aquí yacente desde 1905.

Ya estoy contigo, madre; 
nuestras vidas caminaron por sendas diferentes, 
llegando, al fin, cansadas y dolientes,
a dormir en la muerte, confundidas.

Por filial y materno amor unidas, 
queden en paz eterna nuestras mentes, 
cual dos opuestas ramas o corrientes 
de un solo tronco o manantial nacidas.

¡No despertemos nunca, madre amada! 
¡Más sí al mandato del poder divino 
el yo consciente surge de la nada,

uniendo tu destino a mi destino,
 llévame entre tus brazos enlazada 
y sigamos las dos igual camino!

Tumba de Augusto Gonzales de Linares
"La vida es un cuento narrado por un idiota con grandes alardes y sin sentido alguno" (W. Shakespeare)
"Amó el bien y logró practicarlo. No hizo mal a nadie. Murió joven de corazón"


Ciriego: O cemiterio que garda memorias de pedra e veludo.