Showing posts with label galego. Show all posts
Showing posts with label galego. Show all posts

Friday, May 5, 2023

Luns Musicais (VII): Whiskey in a Teacup

 





Whiskey in a Teacup

Blusas de volantes, acento de aldea,

apariencia delicada, voz de mosquiña morta,

But judge a book by her cover and you're in for it brother


Contorno xeneroso
90 cm 
(chégache?)
viño xeneroso
90 graos
(abóndache?).

A little bit a burn when you take a toke.
Existe o café sen gotas?


She might look like Sunday morning
pero é choni,
poligonera,
paleta,
redneck.

You better pucker up
Cause she's whiskey in a teacup
She's whiskey in a teacup

Monday, April 24, 2023

Luns Musicais (VI): Samarcanda





Samarcanda

Soltamos as cordas da
rutina bisbando:
"Salvami, salvami,
fammi fuggire, fuggire di qua,

Coas mans nas crinas, berramos:
"Lévame
lévame 
lévame
corri cavallo, corri ti prego
fino a Samarcanda io ti guiderò,
non ti fermare, vola ti prego
corri come il vento che mi salverò
oh oh cavallo, oh, oh cavallo, oh oh cavallo, oh oh, cavallo, oh oh

Trota,
non te deteñas ata chegar á cidade rochosa.

Alí buscarei o teu ollar claro,
so che mi guardavi con malignità,
son scappato in mezzo ai grilli e alle cicale,
son scappato via ma ti ritrovo qua!"

Abrázame en Samarcanda,
eri lontanissimo due giorni fa.
Marchei antes
pero espereite nesta calexa,
cos ollos pechados,
agardando o bater dos teus pasos na pedra.

"Ola, amor, benvido!
ho temuto che per ascoltar la banda
non facessi in tempo ad arrivare qua"

Sálvame
Sálvame
Abrázame
 en Samarcanda


Monday, March 27, 2023

Luns musicais (IV): Luck of Our Own




Luck of Our Own
A sorte sempre ten a culpa

(Jean de La Fontaine)

Palpitacións, números favoritos, trebos de catro follas, figas, ferraduras. Azar. Determinismo. These days our luck is running low.  It's hard to explain but a little bit of rain Seems to follow us wherever we go. Debe ser cousa de vivir en Galicia.


Moita matemática, mecánica cuántica, bioloxía, neurociencia e psicoloxía. Moito controlar as variables, pero como se determina o fluxo dos pensamentos?


Unha pequena causa, que apenas percibimos, determina un gran efecto que non pasa desapercibido, e entón dicimos que o efecto se debe ao azar

Henri Poincaré, Ciencia e método (1908)

En Kansas, onde se escoitaba a Keith antes que casara con Nicole, había tornados e mesmo esas columnas destrutoras eran temporais.  

Xa o di a teoría do caos, que  when we can't roll a seven, And our last lucky penny is gone This world can be tough But I know when our love is this strong We can make a little luck of our own, luck of our own. 


E se non hai sorte, queda o azar, a ilusión e a emoción.

Monday, March 20, 2023

Luns Musicais (III): La luna llena

De orixe chilena, Pascuala Ilabaca ten unha voz marabillosa. Xa a trouxéramos nestoutra entrada onde musicaba o poema "En tierras blancas de sed" de Gabriela Mistral, e hoxe recuperámola para os #LunsMusicais #DillunsMusicals #LunsMusicais #AstelehenMusikalak #LunesMusicales.

Pascuala Ilabaca

LA LUNA LLENA


A chuvia arroia
e tes a cara mollada.
Perfilo co dedo índice
o contorno
buscando abrigarte
pa que arreglís la sonrisa,
así no te quiero ver.

Preguntas,
sombras,
e medos 
que nos borran
mentres
La luna llena, la luna llena
descarada,
nua no frío do negro.

Labirintos de palabras,
olladas desesperadas,
soños insoportables.

Espertamos 
e atopo o mel. 
Saco a coitela porque
como si fuerai sandía
como si fuerai panal
hay que partirte a pedazos
pa que te dejés amar.

Nin milagres
nin amores estraños,
ando llorando por un panal
donde dejé mi cuchillo.

Friday, March 10, 2023

The Heart in Poems: La bailarina apuñalada

 


Názik Al-Malaika 

LA BAILARINA APUÑALADA
Baila, co corazón apuñalado, canta
E ri porque a ferida é danza e sorriso,

Pide ás vítimas inmoladas que durman
E ti baila e canta tranquila.

É inútil chorar. Contén as ardentes bágoas
E do berro e da ferida extrae un sorriso.
É inútil explotar. A ferida durme tranquila.
Déixaa e venera as túas humillantes cadeas.


É inútil rebelarse. Nada de cólera contra o furioso látego.
Que sentido teñen as convulsións das vítimas?
A dor e a tristura esquécense
E tamén un ou dous mortos, e as feridas.

Convirte o lume da túa ferida en melodía
Que resoe nos teus beizos degoirantes
Onde queda un resto de vida
Para un canto que non calan nin a desgraza nin a tristura.

É inútil berrar. Noxo e loucura.
Deixa o morto tendido, sen sepultura.

Calquera morre... que non haxa berros de tristura.
Que sentido teñen as revoltas dos presos?

É inútil rebelarse. Na xente, os restos
De veas non deixan circular o sangue.
É inútil rebelarse mentres algúns inocentes
Esperan ser inmolados.

A túa ferida non se diferencia das demais.
Baila, bébeda de tristura mortal.
Os insomnes e os perplexos están abocados ao silencio.
É inútil protestar. Descansa en paz.

Sorrí ao vermello puñal con amor
E cae ao chan sen tremer.

É un don que te degolen coma unha ovella,
É un don que che apuñalen o corazón e a alma.

É unha loucura, vítima, que te rebeles.
É loucura a cólera do escravo cativo.
Baila a danza do forte, do feliz,
E sorrí coa felicidade do escravo a soldo.

Contén a dor da ferida: é pecado xemer,
E sorrí compracida ao asesino culpable.
Regálalle o teu corazón humillado
E déixao cortar e apuñalar con pracer.

Baila co corazón apuñalado, canta
E ri: a ferida é danza e sorriso.
Di ás vítimas degoladas que durman
E ti baila e canta tranquila.

 

Tradución propia do poema extraído do poemario: El hueco de la ola (1957)

 

Grazas, Celeste, por me descubrir a web Poesía Árabe.

Thursday, February 23, 2023

Epitaphs (XXVII): Posthumous Letters in Luarca




NENE LOSADA
 
Tendía los sueñus al sol

ya non los recoyía

hasta que taban ensuitus.

Lluegu,

guardábalus nel caixón

de los recuerdus.

A veces,

sacábalus pa que is diera l’aire,

y algunu d’ellus

más atrevíu que los outrus,

iba a metese

entre las páxinas d’un llibru.


Lluarca promociónase como "Villa de nobel, villa blanca de la costa verde". A primeira é en referencia a Severo Ochoa, recoñecido científico a nivel mundial, que recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1959; e a segunda, ao branco que, como se pode apreciar nesta primeira foto, predomina nas súas edificacións.

É acolledora e luminosa, con moitos atractivos coma as vistas dos miradores, andainas polos bosques alisos ou polos cantís do Cabo Busto. Non menos interesante é o seu cemiterio parroquial, polo que vos levamos hoxe de paseo.


Situado na Atalaia, un saínte que se ergue sobre o mar Cantábrico, co mar dun costado e piñeiros do outro, é un excelente observatorio e lugar de descanso, non só para os mortos.

 

 




 

 

Aquí xacen Severo Ochoa e a súa muller Carmen, o xornalista Jesús Evaristo Casariego, ou a poeta Nene Losada  De par das súas tumbas, hai epitafios sorprendentes, rexios, humildes, modestos e fermosos, pero quizais neste cemiterio foi onde vin o máis emotivo e sobrecolledor de todos os que xamais visitei: esta última declaración de amor íntima nun panteón recén selado.




Friday, April 23, 2021

Books in Poems: Estíbaliz Espinosa



Boa noite, libros que se len sendo unha persoa
e se relén para caer na conta de que xa somos outra.

En Curiosidade (2017)

Saturday, September 5, 2020

The Heart in Poems: Luís Valle (VII)


E SÓ ESCOITO A CHOIVA!

[...] Penso en ti,
e o amor tece
no meu corazón un bosque
que soña,
e a palabra choe estrelas
ateigadas de noite
sen nada,
e a noite cerca
sen descanso a luz,
borrando os vieiros,
apagando as lámpadas…

[...] Alzo a ollada cara a ti…
E só escoito a choiva!

En Óstraka (2019)

Friday, August 7, 2020

Words in Poems: Luís Valle (VI)


PALABRA: fugaz baleiro
no baleiro, floración
de beizos afogados [...],
verde fulgor
da verdade sen rostro
que rexeita
o silencio: secreto
buraco do espello
no centro do alfabeto,
onde as vidas e 
a morte
se bican e separan
en sí-
labas, de raio en raio. [...]

En Óstraka (2019)

Monday, June 1, 2020

The Heart in Poems: Luís Valle (IV)


O PARTE
[...] Ás veces, desexo arrincar
eses ollos que
ao mesmo tempo
acusan e rouban
e converter o seu corazón
en síncope de sombras [...].

En Óstraka (2019)

Wednesday, April 15, 2020

Words in Poems: Luís Valle (III)


PUNTO MORTO

[...] Palabras: [...] fiestras caídas
a oídos do Creador, [...]

[...] patas do carrizo moribundo
que continúan o texto
un punto por debaixo do 
punto morto. [...]

En Óstraka (2019)

Sunday, March 22, 2020

Realm of Books (VII): Barter Books

Onte, Día da Poesía, Miro Villar daba difusión a un chío que recuperaba o mantra de "Keep Calm and Read Poems". E veume á cabeza un lugar precioso que visitamos no 2012.

Trátase de Barter Books,  unha libraría de segunda man cun encanto especial que a New Statesman magazine denominou "The British Library of secondhand bookshops". Está localizada en Alnwick, no Norte de Inglaterra (Northumberland) e, como vedes nas fotografías que seguen, o acceso xa é prometedor.






O edificio é magnífico: unha estación de tren victoriana deseñada por William Bell en 1887 que foi reformada no 1991 por Mary Manley, unha muller que tivo a idea de abrir unha libraría basada no troco (barter). O seu home, Stuart, apoiouna na idea e suxeirulle que a abrise no cuarto frontal da súa planta de manufacturación. 







Cunha luz diáfana que o inunda todo, Barter Books é unha libraría acolledora, amigable, das que convida a perderse entre os seus andeis, entreterse lendo as citas que enchen de poesía o local ou ollando os enormes murais que penduran dos teitos. Todo o mundo pode atopar o seu sitio: de par dalgunha das chimeneas que amornan a temperatura; no cuarto dos nenos, cheo de xoguetes e xogos; ou admirando as antigüidades acubilladas nalgún dos 40 andeis acristalados. Se nos entra a debilidade, ou as ganas dalgunha larpeirada, The Station Buffet serve café, comida, té e galletas. 











Antes de írmonos, unha sorpresa final: os pósters da Segunda Guerra Mundial. Si, eses tan coñecidos  grazas ás redes sociais de "Keep Calm and Carry On", cun deseño sinxelo pero efectivo, que logo sufriron miles de variacións, están aquí, en Barter Books. Podedes ver a historia do seu descubrimento aquí. A mensaxe segue mantendo o seu ímpetu e cobra significado renovado nestes tempos.




Tuesday, March 10, 2020

The Heart in Poems: Luís Valle (II)


[...] CANDO A LUZ SÓ SEXA
Un berro mimético
e o corazón esperte
coa fraude da alborada,
comeremos
desa briza maceira
que oclúe
o centro do Xardín
e beberemos
dos nosos corpos
coma se fosen fontes
sen fondo
até convertérmonos
nestas pedras. [...]

En Óstraka (2019)

Thursday, February 27, 2020

The Heart in Poems: Luís Valle


JUNKIES

[...] Incesantemente
colócome no teu corazón
para que me acollas ou repudies.

[...] Incesantemente
colócaste no meu corazón
para que te acolla ou repudie.

Así, continuamos o Libro…,
sen saber cal é
a próxima palabra.

En Óstraka (2019)

Saturday, January 18, 2020

Words in Poems: Francisco X. Fernández Naval (V)




TRADICIÓN

Había aquí
un pousse de deserto ou de fronteira,
un eco extremo de días
que foi estirpe,
que quixo ser semente.

Aquí
a lentura
facía medrar as cousas
cando non eran cousas,
reproducía o berro
cando só era regatta,
cana de timón,
rincho de égua ou naufragar sen voz
da madrugada.

Pero hoxe
todo semella un rebulir de axóuxeres,
as lembranças semellan codias
baixo o pó, croas ignoradas
baixo a estéril menstruación dos séculos.
Agora hai quen arrisca a vivir
nun aire sen palabras.

En  Mar de Lira (2005)

Saturday, December 28, 2019

Hands in Poems: Francisco X. Fernández Naval (IV)



DOR

Foi no amencer
na hora posterior ó abrazo,
cando se inicia o canto dos paxaros
e se redime o aire,
cando o silencio decide regresar do silencio.

Retiña a túa man
e espreitaba un alento
que entrecortaba a vida,
a memoria, o futuro fugaz
sen a memoria túa.

Marchabas en sombra pola sombra
e no regreso imposible
xermolaba un eco, unha dúbida,
unha pregunta que asoma e esconde,
¿Cal é a extensión da ausencia,
da perda,
da orfandade?

14 de abril de 2002

En  Mar de Lira (2005)

Saturday, November 23, 2019

Words in Poems: Francisco X. Fernández Naval (III)



BALADA

Que non che doa nada,
nin este extremo de río,
nin ese alento que xa se descompón
en prematuro silencio.

Que non che doa a vida
que a ausencia non che doa,
nin as grosas palabras dos exilios
nin a constante presenza das sombras.

Que non che doa eu,
nin as tardes de maio
con arrecendo a cerna,
nin os altos solpores do estío.

Que non che doa a dor do cuarto
que te garda,
nin a luz desta tarde
que te evita.

Que non che doa a terra
nin os nomes 
que non pronunciarán os labios.
Que non che doa a nada.

En  Mar de Lira (2005)