Showing posts with label interview. Show all posts
Showing posts with label interview. Show all posts

Friday, February 23, 2018

Word Buffs (III): Sira González


Sira González descríbese así: Bibliotecaria. Coordinadora de clubs de lectura. Lectora de literatura infantil e xuvenil grazas ao meu fillo. Lectora de cómics dende hai anos. Lectora omnívora. Lectora ansiosa. Lectora feliz. 



Comezou a gustarche ler... De nena


Ti como nena ou adolescente lectora 

De nena lía o que tiña ao meu alcance. Non era moito na miña casa (os meus libros que xa tiña máis que lidos e relidos e a colección completa de Asterix da miña nai), pero sí desfrutaba das coleccións de contos que tiñan as miñas primas e os meus primos, parecíanme un luxo. Cando durmía nas súas casas, devoraba o que alí tiñan. Pero non fun á biblioteca pública ata a miña adolescencia e para facer os típicos traballos do cole... 


Un libro ou varios ao mesmo tempo? Varios ao mesmo tempo, sempre!


Mercar os libros ou lelos prestados? Pois esto de traballar nunha biblioteca pública... xa podes imaxinar que da para ler libros prestados a moreas ;-) Pero tamén merco, así que metade e metade.

Gardalos ou deixalos ir? 
Gústame formar a miña biblioteca familiar, coa intención de que os libros pasen por todas as mans de quen entra no meu fogar. Agora mesmo estou desexando rematar a novela que estou lendo, entre outros motivos, porque quero prestarlla a unha amiga moi amiga á que lle vai encantar!


Lugares para ler 
No meu sofá sobre todo, na cama, nas cafeterías, no coche, en calquera sala de espera... sempre levo lectura na mochila por se... 

A lectura – en solitario? 
Non é necesario, se estou metida na lectura, pouco me entero do que pasa ao meu redor... Por outra banda, son coordinadora de clubs de lectura, e levamos xa 7 anos compartindo lecturas, así que non, realmente en solitario nunca é. Ademáis están as redes sociais, nas que compartimos o que lemos. Definitivamente non podo considerala una actividade solitaria, por moitas horas que pase enfrascada nas páxinas dos libros.

Rituais lectores
Café e libro (os nosos clubs de lectura chámanse “Café con libros”, por algo será hehe). Á noitiña, se pode ser con fillo durmindo, sofá e manta xa estou o meu paraíso diario (ese tempiño para min é unha delicia).

Que estás lendo agora?
VyV Violación y Venganza de Pilar Bellver (remátoo esta noite!). Teño xa comezados: Paradero desconocido de Kathrine Kressmann Taylor (temos tertulia del o próximo luns), Léxico familiar de Natalia Gizburg, Como ser muller de Caitlin Moran, El desconcierto de Begoña Huertas... E ao lado da cama teño unha pila de cómics novos aínda por comezar.

Que lerás despois? 
Todo isto do que falei na pregunta anterior! Cómics son El club del divorcio, Mort Cinder, La encrucijada, Aya de Yopougon (reler a edición integral) e Idiotizadas. E todo o que programemos para os clubs de lectura nas vindeiras semanas. 

En que momento decides deixar de ler un libro? Das segundas oportunidades? 
Preocúpome tanto de seleccionar o que leo, que rara vez o teño que deixar porque non me guste. Se son lecturas de club ou cómics, remato sempre a súa lectura. Tamén é certo que ao traballar nunha biblioteca, comezo tantos libros que se os deixo a medias é máis por falta de tempo que de ganas de lelos. Segundas oportunidades normalmente non dou por iso do tempo que comentabamos. Non nos da a vida para ler todo o que quixeramos...

Que libros están na lista de "reler"? 
De momento non teño tempo de reler... Pero sí gustaríame dedicarlle tempo a ler clásicos que debería ter lido no seu día: ler a Jane Austen ou a Tolstói, por exemplo. Tamén estou desexando ler máis literatura infantil e xuvenil, acompañando ao meu neno nas súas lecturas. No seu día relerei o Pippi Mediaslongas de Astrid Lindgren, agora que o temos en galego da man de Kalandraka! – Estou relendo o que acabo de escribir e vaia mentira máis gorda acabo de escribir: por unha banda paso os días relendo todos os contos e cómics que o meu pequeno pídeme; e pola outra banda, sí releo os meus cómics de tanto en tanto. 

Se só puideses rescatar un libro da túa estantería, sería... Que difícil! Seguramente serían aqueles dos que conseguín unha dedicatoria das súas autoras e autores, polo encontro e a conversa que supuxeron no seu día. Non son moi fetichista das sinaturas polas sinaturas, pero sí disfruto dos encontros literarios polo que aprendo neles. 

Un libro que se che resistiu  Resístenseme aínda moitos cómics por exemplo, eu inténtoo pero aínda non fun quen de ler Watchmen. Seguireino intentando...

O libro que máis regalaches Mmmm hai moitos que regalo varias veces (ás miñas sobriñas téñoas fritas) pero creo recordar que do que máis copias levo mercado para agasallar é do cómic Un océano de amor de Wilfrid Lupano e Gregory Panaccione.


Unha cita/un verso: Non son moi de citas eu...


Autores/as favoritos/as? Difícil escolla. Vai dependendo do tempo. Agora estou lendo a moitas autoras, é o meu obxectivo, ler con máis conciencia á hora de seleccionar as lecturas. Tento ler todo o que sae de María Reimóndez por exemplo, por David Trueba sinto adoración, de nova lin todo o que tiña escrito Saramago... Agora mesmo non me canso de recomendar a Pilar Bellver. De cómic sempre digo que o meu favorito é Juan Berrio e que estou desexando que o traian á miña cidade... Tamén leo todo de Frederik Peeters e flipo coas autoras de cómic e toda a visibilidade que están conseguindo grazas ao seu traballazo: Carla Berrocal, Emma Ríos, Pénélope Bagieu, Catherine Meurisse, Xulia Vicente...

Ler en galego... Do que falaba de ler con máis conciencia, tento ler moitos máis títulos en galego dos que antes podían caer nas miñas mans. E se son das nosas escritoras, mellor que mellor ;-)

Completa como che pete:

· O cómic... é aínda ese gran descoñecido para un gran volume de público lector. No meu traballo diario intento facer novos lectores de cómic, rompendo prexuízos con respecto ao medio. Para isto, leo, leo e leo. Recomendo, recomendo e recomendo.

· O ensaio... é unha asignatura pendente, coa que me estou comezando a aplicar segundo os meus intereses actuais: ensaios da nosa #BibliotecaVerde, sobre feminismo e sobre cómic. 

· Os libros infantís e xuvenís... son marabillosos. Non me canso de facer cada día novas descubertas co meu pequeno. Segundo medra, imos abrindo xuntos novas portas lectoras para disfrutar e descubrir o mundo. 

· A novela... é a mellor maneira de poñerse na pel dos outros.

· A poesía... estamos comezando a lela xuntos, nos clubs de lectura. Dende logo témola abandonada, pero co firme propósito de que isto mude. 

· O teatro... lémolo unha vez ao ano, na propia tertulia, todas xuntas, e é unha das mellores tardes do curso. Debemos practicar con maior frecuencia a lectura en voz alta. É unha actividade moi pracenteira. Coa poesía pásanos o mesmo. Neste curso, cada luns lemos e (re)descubrimos un poeta. 

Un recordo ou anécdota relacionados coa lectura Dende hai 7 anos, cada luns e cada martes temos tertulia cos nosos clubs de lectura. Isto é un fito en sí mesmo. O número de anécdotas que proporcionan estos encontros, onde a lectura é a excusa para a todo o demáis, é un agasallo que me proporciona o meu traballo e do que sempre estarei agradecida. 

Stephen King falaba do "constant reader", ti es unha/un ou hai periodos nos que prefieres non ler? Eu son unha lectora omnívora e por momentos ansiosa pola falta de tempo de ler todo o que me gustaría. Dende logo, cando teño un bo ritmo de lecturas, o corpo pide máis e máis. En épocas de pouco tempo para dedicarlle á lectura, baixo o ritmo e logo cústame reengancharme. Menos mal que nesas épocas sempre están os cómics, que me requiren menos tempo e concentración, e podo manter así o enganche á lectura que desexo. 

Les porque... disfruto lendo. E leo porque son bibliotecaria e non hai cousa que máis me guste do meu traballo que recomendar libros. Que dar cos gustos e/ou necesidades lectoras da xente. A conversa é un ben tan valioso que trato de cultivalo a diario, e a lectura é un medio extraordinario do que conversar ;-)

Monday, January 15, 2018

Word Buffs (I): Antía Marante


Antía Marante Arias defínese como rata de biblioteca na escola, lectora voraz na mocidade, lectora pautada nos estudos, lectora de galeradas, lectora crítica de poesía, lectora de galego no Báltico, lectora de libros de texto e clásicos adaptados, lectora libre...



Would you like to listen to this word buff reading a text of her own?




Comezou a gustarche ler...
Desde as primeiras palabras lidas, creo. Foi importante poder entender todo canto aparecía escrito arredor... O primeiro conto que lin estaba feito das palabras soltas que ía vendo na rúa. Líase moi ben daquela, paseando da man das miñas e dos meus e procurando novos significados cos ollos abertísimos.

Ti como nena ou adolescente lectora
De nena xogaba cos libros, pintábaos, practicaba as letras neles. Pouco a pouco funos respectando doutro xeito e pasaron a acomodarse na mesiña de noite e nas mochilas das excursións. Lémbrome lendo de pequena durante os longos almorzos de fin de semana, tamén me lembro como lectora adolescente de praia, estomballada na area polas tardes ata que o sol marchaba e había que volver a casa.

Un libro ou varios ao mesmo tempo?
Prefiro rematar unha aventura antes de comezar a seguinte. Instálome ben instalada e despois collo as miñas pertenzas e marcho a onde toque.

Mercar os libros ou lelos prestados?
Cando podo, merco libros, sobre todo edicións concretas que quero gardar na miña colección. Tamén leo os que me prestan e vou ás bibliotecas.

Gardalos ou deixalos ir?
Os libros que algo significan pasan á colección e gárdoos como alfaias. Eses libros a miúdo piden ser compartidos entre a rede de lector@s que me acompaña, sempre tento que toda descuberta que pague a pena chegue aos que quero. 

Ás veces deixo ir libros porque sei que van estar mellor noutras casas, outras veces vanse eles mesmos porque xa me contaron todo o que tiñan que contar e teñen que continuar o camiño.

Lugares para ler
No sofá, na cama antes de durmir, nos avións, nas terrazas, nos cafés... Para min non é tanto o lugar, senón poder ter un tempo por diante para esa desconexión.

A lectura – en solitario?
A lectura en solitario está ben pero cando compartes afección e les acompañada a maxia multiplícase.

Rituais lectores
Escoller o marcapáxinas axeitado e deixar que o libro fale, sen xulgalo. Tento acomodarme ben nel antes de poñer a marca na páxina e pechalo ata o día seguinte. Gústame sentir que fun quen de pillarlle o ritmo. Así sinto que teño un lugar ao que volver, coma se botase unha áncora na historia para retomala sen esforzo o antes posíbel.

Que estás lendo agora?
Agora mesmo estou lendo Juliette de Camille Jourdy.


Que lerás despois?
Continuarei con La librería de Penelope Fitzgerald.

En que momento decides deixar de ler un libro? Das segundas oportunidades?
Deixo de ler un libro cando os ollos voan por riba das páxinas e non quedan prendidos en ningunha palabra. Agora son moito máis selectiva co que leo así que non me levo moitas sorpresas. Creo sempre hai que dar segundas oportunidades, se a autora paga a pena e o tema me resulta suxestivo. Ás veces non é o libro, es ti e o momento en que te atopas.

Que libros están na lista de "reler"?
Momo e A historia interminable de Michael Ende.
La plaça del Diamant de Mercè Rodoreda.
Todos os contos de Clarice Lispector.
Adeus, María de Xohana Torres
To the lighthouse e The Waves de Virginia Woolf
O vixía no centeo de J.D. Salinger
Kitchen de Banana Yoshimoto
As cidades invisíbeis de Italo CalvinoZ-W de Zadie Smith
On the road e os Haikus de Jack Kerouac
Matilda de Roald Dahl
Fahrenheit 451 de Ray Bradbury
Poeta en Nueva York de Federico García Lorca
Querido H.P. Lovecraft de Antonio M. Fraga
Atemschaukel (Todo o que teño lévoo comigo) de Herta Müller
A poesía de Wisława Szymborska
Por si se va la luz de Lara Moreno
Moitas poetas, de todos os tempos e lugares
Moitas letras de cancións
Tantos...

Se só puideses rescatar un libro da túa estantería, sería... 
O diario de Ana Frank

Un libro que se che resistiu  
A conxura dos necios de John Kennedy Toole.
Non gardo boa lembranza del, haberá que darlle unha segunda oportunidade.

O libro que máis regalaches 
84, Charenton Cross Road de Helena Hanff

Unha cita/un verso

A poem doesn´t do everything for you.
You are supposed to go on with your thinking.
You are supposed to enrich
the other person's poem with your extensions,
your uniquely personal understandings,
thus making the poem serves you”.


Gwendolyn Brooks, “Song of Winnie”

Autores/as favoritos/as?
Mercè Rodoreda, Carmen Martín Gaite, Herman Melville, Roald Dahl, Ray Bradbury, Clarice Lispector, Wisława Szymborska, Herta Müller…

Ler en galego... sempre. Desfruto especialmente de asomarme ás poetas e ás escritor@s de literatura infantil e xuvenil máis recentes.

Completa como che pete:

· O cómic para adestrar os ollos.

· O ensaio para aprender sen fin.

· Os libros infantís e xuvenís para non deixar de ser nena e moza.

· A novela para ser outr@s.

· A poesía para vivir mellor.

· O teatro para sentirse parte.

Un recordo ou anécdota relacionados coa lectura.
Lémbrome de pequena xogando, cun libro do revés posto na cabeza. Teño unha foto dese instante, véseme feliz ao descubrirlle un novo uso a ese obxecto. Creo que xa intuía que os libros ían ser bos compañeiros de xogos de alí en diante, e unha constante tamén.

Tamén me lembro preparando a maleta para pasar os veráns da adolescencia en Xalfas. Procuraba os libros nos andeis da casa, na colección feita con moito agarimo e curiosidade pola miña nai. Alí había moitos clásicos, moitas autoras e tamén libros ben curiosos.

Stephen King falaba do "constant reader", ti es unha ou hai períodos nos que prefires non ler?
A verdade é que sempre estou a ler, sexa por traballo ou por gusto. Adoito reservar as novelas máis longas para o verán e cando hai menos vagar boto man doutros xéneros para seguir conectada a algunha nova lectura. Sempre hai trucos para non perder a práctica.

Les porque... Lendo aprendo e me (re)coñezo.

Escribes algo? O que?

Escribo moitas listaxes: de tarefas, de libros por ler, discos por escoitar, series e filmes por ver, postais que mandar, proxectos que desenvolver... Entre tanta listaxe vaise coando a escrita dalgún poema.

Escribes para... prender sensacións vividas, para fixar outras que nin sequera vivín pero intúo noutras/os.



Outra cousa que queiras contar 
Coidado cos libros! Son poderosísimos! Foron quen de unir, por exemplo, a dúas descoñecidas que compartían días nunha cidade grande e ruídosa...
Grazas, Diana, por todas as letras compartidas naquela viaxe. Tamén por convidarme a esta bitácora tan especial.

Para saber máis:

Friday, October 13, 2017

Letters in Books: ¿Dónde vamos a bailar esta noche?

Sabes que tú también lo haces a veces. No disimules. Todos lo hemos hecho en algún momento de nuestras vidas. Sabes bien de lo que te hablo. Entras en una librería y allí está. Un tango visual. Te engancha la pupila, te la acaricia, le pega una barrida, la enrosca, y la deja boquiabierta y confusa con una cuarta impetuosa. Decides que tienes que tocarlo. Tiene que ser tuyo. Para justificarte, lees el resumen de la contraportada, pero  en tu interior, reconoces que ya es demasiado tarde. Te lo vas a comprar sí o sí. Y fue por la portada. Sólo por el título y la portada.

No hay que sentirse mal, al fin y al cabo, esa cubierta fue diseñada meticulosamente para atraparnos e intrigarnos; para que cojamos el libro del estante y nos lo llevemos. Bravo. Bravo, Rodrigo Sánchezeres un genio del diseño.

¿Dónde vamos a bailar esta noche? (2017) es el estreno de Javier Aznar,  y mi descubrimiento del autor, licenciado en Empresariales (ICADE) aunque su vocación es el periodismo. Lo compré en un impulso de amor a primera vista. En la caja, el librero me reafirmó en la elección cuando dijo: "Es buenísimo, se nota que escribe sin pretensiones, desde la experiencia".


Y así es. Llevo una racha en que cuadra que los libros que llegan a mis manos de esos que te arrancan una sonrisa, y ¡cómo se agradece! Aznar va construyendo un tapiz con historias y anécdotas, un retrato vital en el que el autor aparece como héroe, espectador, artista o fantasma, pincelando una preciosa autobiografía de la imaginación.

Retrata diferentes momentos y etapas de la vida, porque como confirman las citas que abren el volumen, "No se recuerdan los días, se recuerdan los instantes" (Cesare Pavese) "Mi último refugio: los placeres sencillos (...) (Tracy Lett); "No echaba de menos nada, salvo lo que ya comprendía que se iba llevando el tiempo" (Fernando Savater).

"Versa sobre lo efímero" como nos adelanta David Gistau en el prólogo, pero también sobre lo permanente, esos rasgos que nos definen e identifican como generación. La generación del pan con Nocilla, los últimos de la EGB, los que vivimos los dos lados, el analógico y el digital, los que somos acusados de egoístas y narcisistas. Llámanos como quieras millennials, Generación Y, generación Peter Pan, Xennials,... que más da.

"Todos los que pertenecemos a la misma generación compartimos una serie de virtudes y defectos que llevamos por bandera.
Para bien o para mal" (p.207)

"Soy de esa generación que cuando escucha el nombre de Beethoven lo primero que le viene a la cabeza es la imagen de un san bernardo gigante. Ya luego un pianista sordo" (p.24)

"Porque me pareció una metáfora perfecta de nuestra generación. La historia de nuestras vidas. Tenemos tal cantidad de información a nuestra disposición que a veces hasta nos genera problemas a la hora de tomar decisiones. Somos un océano de conocimiento de un centímetro de profundidad" (p.82)

"Sobre todo nos angustia no ser tan felices como lo felices que deberíamos ser. Somos una generación moldeada por Facebook, Instagram y las películas (...) Porque todos nos hemos vuelto publicistas de nuestras propias vidas" (p.85)

Autorretratos personales de un flâneur que pasea por bibliotecas, playas, bares o calles de Nueva York, Madrid o Croacia y nos habla de discos grabados para aquella persona que te gusta, chicas que lloran ginebra, chicos que se aburren rápido, canciones de verano, cromos falsificados, running, hipsters, cronuts, series, hashtags selfies. Alude a referentes tan nuestros que sentimos los relatos como propios: Clint Eastwood, Friends, Enrique Urquijo, Íñigo Montoya, Cobi, Melrose Place, Kevin Bacon, Beyoncé, Lorca, Mejor imposible, Kill Bill, García Márquez, anuncios de estrella Damm, las New Balance o "La Mayonesa".

Y en el corazón de estos autorretratos, subyacen las conclusiones propias, las reflexiones vitales de quien se encuentra en el verano de la vida. Reflexiones que huyen de la pedantería moralizante y el misticismo y optan por el dandismo ligero con un punto hedonista, sexy y seductor.

"Muchas veces veo la vida (...) una sucesión de momentos de inadvertida y efímera felicidad que, de la noche a la mañana, desaparecen ante nosotros"

"En una de mis viñetas favoritas del New Yorker, sale un grupo de mafiosos en un sótano planeando las distintas formas de torturar a un rehén que tienen amordazado y el capo sugiere de forma malévola: "Primero dejémosle solo ante las estrellas para que sienta lo insignificante que es" (p.22).

"Decía Ray Loriga que la memoria es el perro más estúpido: le tiras un palo y te trae cualquier otra cosa" (p.26)

"Lloras porque el avión es una metáfora de la vida: crees que lo tienes todo controlado hasta que viene la primera sacudida" (p.52)

"Te fuiste, pero te dejaste dentro de mi cabeza las luces encendidas, el gas abierto y el horno puesto. Y yo había perdido las llaves" (p.78)

"En una ocasión leí que la gente que más te ayuda es la que entra y sale de tu vida, como un fantasma. Como Mafalda.
En esos días de primavera disfrazados de invierno, esos días en los que uno puede escuchar goteras de la lluvia cayendo en el corazón, me acuerdo de Rain in My Heart, de Sinatra" (p.99)

"Hay que elegir bien a quién miras. Curiosa lección, viniendo de un ciego" (p.112)

"Es curioso cómo los libros nos sobreviven y dicen más de nosotros que las fotos" (p.113)

"Hay ocasiones en las que uno se odia profundamente. Lo peor es cuando, encima, tienes toda la razón del mundo para hacerlo" (p.139)

"(...) me sorprendo a mí mismo siendo incapaz de reunir la atención suficiente para leer treinta míseras líneas. Enseguida huyo a Twitter, Instagram, Facebook o WhatsApp, que son como fiestas de veinticuatro horas en las que siempre hay ambiente y a las que asomo el hocico para huir de la soledad..." (p.142)

"Porque la vida, a veces, consiste en placeres tan secretos, mundanos e intensos como limitarte a disfrutar viendo a otros disfrutar" (p.170)

"Y que las desilusiones son fiestas sorpresa de disfraces que te haces a ti mismo en las que el único que no va disfrazado eres tú" (p.176)

"Un día me dijo que viajar era pasear un sueño" (p.187)

"Le había escrito una carta al Maletas. Y le pedí a mi padre que me la pasara a máquina, porque me parecía mucho más elegante" (p.187)

"Porque la vida, al fin y al cabo, no es más que eso: un paseo. Al menos que sea divertido, ¿no?" (p.212)

"La primavera es el momento perfecto (...) Lo que más me gusta de esta época del año es que supone el comienzo de muchas cosas que van a acabar en breve. Me gusta ese tipo de sensaciones. Como meterte en un cine o un viernes que pronto será lunes. Hay una belleza inabarcable, casi mágica en lo efímero" (p.256)

"Ahora, en cambio, todo está fabricado para durar poco. Todo se queda obsoleto enseguida. Generalmente resulta más barato comprar algo que repararlo.
Es algo extensible a las relaciones. Las gastamos y no tenemos interés en hacer el esfuerzo por repararlas. Chupamos la sangre, exprimimos su utilidad y no dudamos en tirarlas luego a la basura" (p.265)

"Un fenómeno parecido me ocurre con las palabras. Aprendo el significado de una palabra nueva en español y, como por arte de magia, esa palabra comienza a brotar por todos lados (...) Esto ocurre con las personas también. Hay quienes son como la Patrulla Canina. Personas que, de repente, cuando las conoces, pasan a estar presentes en tu día a día. Casi sin querer" (p.279)

Y por último, una selección de mis cuatro relatos favoritos:

Quemando suela

"Y me da un ataque de risa mental. Es como si estuviera en el frente de la batalla leyendo la carta de algún amigo.
Corro por puro egoísmo. Corro por mí. Corro para estar solo. Corro simplemente para llegar a ese cono de silencio del que habla Leila Guerrero. "Corro porque me gusta sentir la fuerza de los músculos, la arrogancia del cuerpo y porque cada vez es la primera: porque cada vez hay que remontar el agobio y las ganas de no correr y el horror de los primeros minutos hasta que, en algún momento, todo desemboca en un cono de silencio en el que no hay tiempo, ni frío, ni calor, ni cansancio, ni desesperación, solo la voluntad de permanecer allí para siempre, en ese lugar horrible como si fuera el paraíso. Corro. Corro poco, corro treinta minutos cada día, pero corro. Corro para aprender a aguantar lo que no se aguanta, para no llegar a ninguna parte, para romper el insano silencio del mundo. Para sentir, parafraseando a Clarice Lispector, que soy más fuerte que yo misma" (p.61)

Maneras de vivir

"Es curioso que tras tantos años, tras tantas cosas en mi vida, uno siga aferrado a los rituales de la infancia. Como si esos rituales ordenasen el caos del mundo. Como si fueran un tablón de madera al que agarrarse tras el naufragio" (p.72)

Vietnam sentimental

"Estás atrapado, una vez más, en un Vietnam sentimental. 
No sabes ni por dónde te pega el aire. Las balas silban a tu alrededor, el ruido es ensordecedor y, por mucho que mires, no aparecen refuerzos que te saquen de ahí. Cualquier paso en falso y una mina te convertirá en confeti. No sabes ya ni por lo que estás luchando. Ni siquiera si merece la pena" (p.198)

"Sí. Admiro esa forma tuya de obviar el peligro, esa fuerza y esas ganas que siempre tienes para meterte en fregados y jardines aun a sabiendas de que vas a salir escaldado (...) aciertas poco, pero insistes y nos convences a todos" (p.202)

Una mariquita en la ensalada

"Siempre me pareció una historia muy ilustrativa sobre la importancia relativa que damos a nuestros problemas. Problems a veces tan insignificantes como un insecto y de los que, sin embargo, hacemos un mundo. Esas mariquitas capaces de hacer descarrilar trenes" (p.248)

Hermoso y fresco, es el enlace ideal entre el calor residual del verano que rehúsa irse y el ruido crujiente del otoño que no se atreve a hacer su entrada triunfal.

Para saber más, una entrevista con Javier Aznar y un artículo haciendo referencia a su blog "Manual de un buen vividor" que no he podido encontrar por ningún sitio.

Thursday, October 5, 2017

An Afternoon of Words: Nell Leyshon

Ya os había hablado del libro Del color de la leche en una entrada anterior, una novela ambientada en la Inglaterra rural de 1830 que fascina no sólo por la historia que cuenta sino sobre todo por una narrativa concisa y brillante donde nada sobra y nada falta.

Ayer, además, gracias a la generosidad de la librería Cronopios, tuvimos el privilegio de escuchar a su autora, Nell Leyshon, y adentrarnos un poco en el nacimiento de la novela, el proceso creativo y otros detalles que la escritora de Glastonbury tuvo a bien compartir con su embelesada audiencia.




Antía Otero y Miguel Giráldez fueron los encargados de guiar el hilo de la presentación, y cada uno fue sacando a colación distintos aspectos del andamiaje literario y el estilo de Del color de la leche.

Nell Leyshon comenzó por leer un extracto de la novela con especial fuerza dramática y a continuación respondió a las preguntas de sus contertulios y de la audiencia. Os dejo aquí un pequeño resumen.

"No quiero ser una escritora consciente de mí misma", dijo Leyshon. "Cuando escribí en la voz de Mary, era Mary la que era poética, no yo, pues mi voz no está en el libro. La poesía viene de la sensibilidad de Mary, viene con las voces del libro".

Hablando de su uso del lenguaje tan exacto, mencionó su fascinación desde los 6/7 años con la lengua y las comas. "Era escritora ya entonces y no lo sabía". Aún hoy en día le fascina el lenguaje perfecto, pero dice que no hay que perder nunca de vista la narrativa, pues lo importante es la sensibilidad emparejada con el lenguaje.

El poder de las palabras y del lenguaje transciende la novela, ya no es sólo Mary quien accede al poder por primera vez al aprender a escribir, también Leyshon siente que "escribir lo que quiero, para mí es libertad, es poder, es un privilegio".

Al hilo de la emoción y la urgencia por contar, dijo Leyshon que la intensidad que nosotros sentimos en Mary al escribir era realmente la suya propia porque escribió el primer borrador (cortísimo) en tan solo tres semanas. Una vez finalizado el proceso, se puso a pensar sobre ese trabajo inicial desde el subconsciente (como escritora) y a la vez desde el yo consciente (como editora). Después de dos meses sin hablar con nadie sobre la obra, trabajando y revisando, se dio cuenta de que debía cambiar el final. Esa intuición sobre la narrativa, la acción y el ambiente, viene, dijo Leyshon, de su formación teatral.

Su proceso de construcción y su creatividad son precisos como los movimientos de un cirujano. Al contrario de otros escritores, trabaja de lo básico y mínimo al producto final. Ella lo comparaba a crear un cubito de caldo concentrado y luego ir añadiendo el agua, o a un esqueleto inicial al que se le van añadiendo músculos y piel.

Antía Otero estableció la conexión de la campiña inglesa con ecos en el rural gallego , e hizo alusión a Mujercitas o Ana de las tejas verdes, el contexto de Del color de la leche que presenta a una familia que tiene que trabajar para vivir y no hay lugar para la amabilidad. Leyshon lo justificó con la pirámide de Maslow, y lo relacionó también con un cambio de esencia a experiencia, y con la pérdida de la inocencia, evocando también aquí a Blake y su Songs of Innocence and of Experience.  

Por último, la pregunta que más pareció deleitar a la autora: ¿para quién escribe Mary? "Para ella, para sí misma, porque sus palabras viven y son un testimonio, una declaración. También para el vicario, porque es la verdad y quiere que la gente pueda verla y esté registrada en algún sitio. Para su abuelo, su madre y su familia. Y PARA TI".

Y por si os quedáis con ganas de más, aquí os dejo un enlace a una entrevista con Nell Leyshon de Foyles.

¡Gracias, Cronopios, por una tarde llena de palabras!

Fotografía de Xacobe Pato

Friday, November 11, 2016

Interview: Mateo Freire

Fotografía de Luisa Espasandín




Fotografía de Luisa Espasandín

















Mateo Freire (2005) é unha personiña moi especial. Ten un sorriso total que lle marca as meixelas e lle achina os ollos da cor das castañas. Falangueiro, elocuente, agarimoso, rétovos a ler a  súa entrevista sen namorarvos. Aquí vola transcribo tal e como el ma entregou escrita na súa fermosa caligrafía.

Mateo, podes dicirme tres cousas sobre ti?

Que son honesto, educado e gústame a familia que teño; esas tres cousas fanme feliz.

Gústache escribir postais, cartas ou notiñas?

Gustame escribir postais e cartas. E que a min gustame imaxinar cousas coma: cando chegara, lle gustar, responderame, etc



E recibilas?

Tamén, porque cando recibo unha carta faime ilusión, é como se o que a escribir quisera falar de cousas que lle pasan na vida e, así todo o tempo. Mostrarme como se sinte, e compartilo comigo.

En que lingua(s) adoitas escribir?

En castelán ou galego pero un pouco máis en castelán.

Ti que prefieres: recibir un Whatsapp, un e-mail ou unha postal? Por que?

Recibir un e-mail ou unha postal. Un e-mail porque cando escribes ou recibes e-mails te chegan enseguida, e as postais porque aunque tardes en recibilas, o carteiro dachas e podes lelas no momento.


Que é o que che gusta de recibir postais? En que cousas te fixas cando as recibes?

Ao saber que mandaronme unha postal a collo e a leo todo ilusionado. Me fixo en quen a mandou e de onde é.

Díxome un paxariño que coleccionas postais. Como e porque comezaches esa colección?

Non é que sea unha colección pero as que me mandan as teño gardadas.

Tes unha caligrafía preciosa, como conseguiches chegar a escribir tan ben?

Practicando de pequeno con cuadernillos rubio.

Cres que escribir postais ou cartas está pasado de moda?

Xa non é pasado de moda é que ao haber novos medios xa non se utiliza tanto.


O meu blog chámase “Palabras da man ao corazón”, que che suxire ese nome? Faríasme un debuxo para ilustralo?

A min “Palabras da man ao corazón” suxíreme palabras ditas con moito sentimento, que chegan ao corazón. Si fagoche un dibujo encantado.



Monday, September 26, 2016

Interview: David González

Preséntovos hoxe a David González, autor do blog "Palabra de Gatsby", que vos convido a visitar, onde publica as súas opinións sobre libros, espectáculos teatrais, e temas de reflexión entre outros. 


http://davidlife9.wixsite.com/palabradegatsby

David preséntase do seguinte xeito:

Nacín na marítima cidade de Vigo en Galicia no ano 1995. Namoreime da lectura dende que as miñas mans deslizaron as primeiras páxinas dun libro. Supoño que por iso estudo o Grao en Lingua e literatura española na Universidade de Santiago de Compostela.
Fotografía de Pablo Vázquez
Ademais, tiven o pracer de coñecelo en persoa o martes pasado nun café conversado despois de coincidir nas redes e nalgún evento literario. Falamos do tema do seu traballo de fin de grao (relacionado co paisaxismo e a ecocrítica); duns cadernos de Manfred Gnädinger; das súas experiencias aprendendo linguas estranxeiras; da fermosa historia dun maletín de libros que ían da A-Z e que súa nai lle tivo que "xestionar" para que non os lese todos dunha sentada; das aulas de filoloxía e as lecturas obrigatorias, e por suposto de recomendacións lectoras. David é moi fan dos autores galegos e recomendoume Un animal chamado néboa (2016) de Ledicia Costas e O corazón da Branca de Neve (2014) de Francisco Castro.

Por se fose pouco, foi tan amable de responder a unhas preguntas sobre os seus hábitos lectores que vos deixo a continuación, coa promesa de volver falar del na bitácora, porque algo andamos a argallar.


Que libro(s) estás lendo agora mesmo?


Agora mesmo estou lendo Da fría e distante Estrela Polar (Tomás González Ahola, Urco Editora), Gramática del silencio (Eusebio Lorenzo Baleirón, Rinoceronte) e Cabalos e Lobos (Fran P. Lorenzo, Xerais).

Cales dirían que foron os libros que máis te marcaron e por que?

Sen dúbida teño que sinalar a saga de Harry Potter, que foi a que acompañou toda a miña infancia e adolescencia. The Great Gatsby de F. Scott Fitzgerald foi esencial na miña bagaxe lectora porque amosoume que non hai que ter medo aos clásicos. Converteuse sen dúbida nunha obra de referencia para min e mesmo rematou por dar nome á miña bitácora.

Tes un xénero favorito?

Estou acostumado a toda clase de lecturas, dende ciencia ficción ata a novela romántica. Penso que unha lectura é para min cando consegue deixar algo en min con cada páxina.

Cal é ese/a personaxe inesquecible?

Por suposto ó marxe de sinalar a Harry Potter e a Gatsby, é complicado esquecerse de personaxes como Hamlet, Alicia (Alicia no país das marabillas) ou Jim Hawkins (A illa do tesouro)

Tes algún ritual lector?

A verdade é que non sigo ningún método orixinal. Non soporto ler con música ou con algún son de fondo. Polo demais, sempre adoito escoller a opción máis confortable para gozar dunha boa lectura, e se hai un café aínda mellor.

Libro de papel ou e-book?

O eterno dilema. Sen dúbida, eu prefiro o libro en papel. Probablemente para unha viaxe longa nun medio de transporte usaría o e-book. Os dous soportes teñen vantaxes e desvantaxes pero o cheiro do libro físico, sexa novo ou vello, nunca o terá o dixital.

Cales son os teus sitios favoritos para ler

Normalmente a miña casa ou o transporte durante as miñas constantes viaxes de fin de semana da casa a Santiago.

Por que les?

A miña nai influíu un pouco nese gusto na lectura pero a verdade é que dende pequeno conquistoume o feito de ler. Calquera libro valía e mesmo enfrenteime a lecturas que non ían coa miña idade. Estudo filoloxía a día de hoxe así que o meu afán por ler aínda non esmoreceu.

Podes relatarme algunha anécdota que che pasase relacionada cos libros/a lectura?

Polas noites, cando os meus pais me ordeaban que fose a durmir, lía cunha lanterna pequeniña ás agachadas. Un día, a miña nai pilloume con ela e quitouma e logo regañoume e foise meter na cama. A miña nai o que non sabía é que eu tiña outra para emerxencias e continuaba lendo cando ela durmía.

Aparte do blog, que escribes?

Todo lector sempre gusta de escribir algo. Por suposto escribo textos, relatos e algunha que outra composición (de todo menos poética). Teño necesidade de transmitir a través de palabras moitas emocións e pensamentos.

Monday, April 11, 2016

Interview: Stefanos Lambropoulos

Ayer os presentaba la correspondencia de Stefanos Lambropoulos, y hoy os traigo a la mano y al corazón que dan vida a las cartas a través de una entrevista en la que nos presenta su experiencia y nos da algunas recomendaciones. 

Stefanos, ¿puedes presentarte y decirme tres aspectos que te definen como persona? 

Bonjour, donc je me présente, je suis Stefanos. J'ai 16 ans et je vis à Paris. Trois choses que pourraient me définir... c'est une question difficile car je n'aime pas vraiment parler de moi haha. Mais je pense que je vis surtout pour mes passions, mes intérêts. J'aime connaître les gens mais j'apprécie aussi la solitude. Et pour finir j'ai un amour inconditionnel pour le papier ! 

¿Cuántos años llevas escribiendo cartas y postales? 

Ça ne fait pas si longtemps que j'écris des lettres et des cartes postales... J'ai commencé il y a près d'un an, vers mars 2015, mais avant cela j'écrivais déjà beaucoup à ma grand-mère et à mes amis, bien que l'on ne me répondait pas vraiment souvent haha. 

¿Cuántas cartas crees que has escrito y recibido? 

Ouh, bien vaste question XD je pense que j'ai écrit plusieurs centaines de lettres et cartes postales. Peut être que ce nombre se rapprocherait de 150-200, lettres et cartes postales réunies ! Bien sûr, à certains moments j'ai bien plus écrit qu'à d'autres: en été, entre les lettres pour mes correspondants et les cartes postales envoyées depuis l'étranger, j'ai bien dû arriver à cinquante alors qu'en ce moment je n'ai pas vraiment le temps d'écrire avec les examens que je dois passer. 

Cajas que almacenan todo el correo recibido por Stefanos
¿Cómo y por qué empezaste con esta aficción? 

En fait, je m'étais perdu sur Internet et je suis tombé sur un blog d'une calligraphiste incroyable, "The Postman's Knock" qui transformait chacune de des lettres en œuvres d'art. Par ailleurs, j'ai toujours essayé de rentrer en contact avec des gens d'autres pays mais je n'ai jamais vraiment du comment. C'est comme ça que j'ai trouvé le site "Interpals" puis par la suite j'ai créé un compte sur Instagram ! 

¿Qué idiomas usas al escribir? ¿Crees que te ayuda a mejorar tu competencia en otros idiomas? 

Je parle français, anglais, espagnol et grec; je tente de parler dans la mesure du possible dans la langue d'origine de mon ou ma correspondant(e) ou de à pratiquer le français. Au final, la langue je j'utilise le plus est l'anglais. Bien sûr, cela m'aide grandement de pratiquer de manière quasi quotidienne ces langues, tout particulièrement l'anglais et l'espagnol, car rien de mieux que pratiquer régulièrement une langue pour l'apprendre ! 

Muchos jóvenes prefieren comunicarse usando las nuevas tecnologías, ¿es que tú no las usas? ¿Es incompatible usar mensajes, e-mail o redes sociales y cartas al mismo tiempo?

Bien sûr que c'est possible et compatible. J'ai toujours adoré les jeux vidéos, les anime, les mangas et j'utilise énormément les réseaux sociaux ! 

D'ailleurs, c'est le cas de la plupart des correspondants de mon âge avec lesquels je parle. Ce qui est drôle est de mélanger les deux : envoyer des cartes postales liées aux jeux vidéos par exemple ! L'avantage des lettres écrites est leur côté intemporel: je les met dans une caisse (pleine à rabord maintenant) et je les ressort des mois plus tard ! Aussi , on peut envoyer des objets comme de la nourriture, des objets liés à la culture de notre pays . C'est tellement mieux de recevoir des chocolats japonais , du thé nicaraguien qu'un simple message de 2 lignes ! 

Tus cartas son preciosas, más allá del puro contenido: tu caligrafía, decoración, los detalles que incluyes en el sobre, los sellos,… ¿Cuánto tiempo inviertes en escribir una carta y cómo se te ocurren tantas ideas? 

Avant tout, merci beaucoup ! C'est sûr, je passe beaucoup de temps à décorer mes lettres ! La majorité du temps les idées me viennent tout de suite, selon la personne à laquelle j'écris. Je pense que des bonnes sources d'inspiration sont de regarder sur instagram les comptes d'autres personnes écrivant des lettres qui postent leurs créations. Il y a aussi de quoi faire sur Pinterest ! J'ai aussi passé beaucoup de temps à apprendre la calligraphie, grâce à des blogs et notamment "The Postman's Knock" que j'ai cité précédemment qui propose des feuilles d'entraînement gratuites pour apprendre la calligraphie! Mais c'est avant tout beaucoup de patience et d'acharnement avant d'arriver à un résultat correct. 

Je conseille aussi de regarder dans les magasins de type Hema ou sur internet sur les sites comme AliExpress pour trouver de la papeterie sympa, notamment des washi tapes et des sceaux à cire pour des prix peu élevés ! 

¿Qué dirías a una persona que no escribe cartas para animarla a hacerlo? 

Je pense qu'écrire des lettres à des correspondants du monde permet vraiment de découvrir de nouvelles cultures et de s'ouvrir au monde, sans oublier la dimension artistique et l'utilisation de l'espace. Et quoi de mieux que se lever le matin en sachant qu'une lettre du bout du monde nous attend peut-être dans notre boîte au lettres !

Y para terminar esta entrevista, os comento un pequeño gesto simbólico y cargado de significado: Me encantan los faros y,  sabiendo esto, Stefanos dejó el sobre de una de las cartas que le envié en el faro de la Illa da Rúa.