O mar máis fermoso:
aínda non se cruzou.
O neno máis fermoso:
aínda non medrou.
Os nosos días máis fermosos:
aínda non os vimos.
E as palabras máis fermosas
que che quería dicir:
aínda non chas dixen
Nazim Hikmet
Nazim Hikmet (1902-1963), foi un poeta e dramaturgo turco nacido en Salónica, que estudou socioloxía e ciencias económicas en Moscú onde quedou impresionado pola Revolución Bolxevique e ingresou no TKP, o Partido Comunista de Turquía. Voltou a Estambul en 1924, onde case o arrestan pola súa labor nun diario do TKP, de feito xulgáronno e tivo que exiliarse á Unión Soviética. De novo regresa a Turquía en 1928 onde en anos sucesivos acaba no cárcere por acusacións varias (asociación ilegal, sedición,...) e continuará escribindo poemas, artigos, relatos e ensaios, entre eles dúas das súas obras máis importantes, os poemas narrativos de
A epopea do xeque Bedreddin (
Şeyh Bedrettin Destanı, 1936), nos que glosa a figura dun líder relixioso revolucionario do século XIV; e
Cartas a Taranta Babd (
Taranta Babu'ya Mektuplar, 1935), sobre a invasión de Etiopía polas tropas de
Benito Mussolini.
Hikmet adoitaba dicir: "Son poeta, vou asubiando polas rúas e debuxando nas paredes os meus poemas en forma de raios..."
Enero 6
Tierra que espera
En el año 2009, Turquía devolvió la nacionalidad a Nazim Hikmet y reconoció, por fin, que era turco su poeta más amado y más odiado.
Él no pudo enterarse de esta buena noticia: había muerto hacía medio siglo en el exilio, donde había pasado la mayor parte de su vida.
Su tierra lo esperaba, pero sus libros estaban prohibidos, y él también. El desterrado quería volver:
Todavía me quedan cosas por hacer.
Me reuní con las estrellas, pero no pude contarlas.
Saqué agua del pozo, pero no pude ofrecerla.
Nunca volvió.
E aquí vos queda un poema que é unha "Carta á súa muller" na versión orixinal e tamén no meu intento ao galego desde a
versión inglesa de
Randy Blasing e Mutu Konuk.
11-11-1933
Bursa Hapisanesi
Bir tanem!
Son mektubunda:
"Başım sızlıyor
yüreğim sersem!"
diyorsun.
"Seni asarlarsa
seni kaybedersem;"
diyorsun;
"yaşıyamam!"
Yaşarsın karıcığım,
kara bir duman gibi dağılır hatıram rüzgarda; yaşarsın kalbimin
kızıl saçlı bacısı
en fazla bir yıl sürer
yirminci asırlılarda
ölüm acısı.
Ölüm
bir ipte sallanan bir ölü.
Bu ölüme bir türlü
razı olmuyor gönlüm.
Fakat
emin ol ki sevgilim;
zavallı bir çingenenin
kıllı, siyah bir örümceğe benzeyen eli
gecirecekse eğer
ipi boğazıma,
mavi gözlerimde korkuyu görmek için
boşuna bakacaklar
Nazıma!
Ben,
alaca karanlığında son sabahımın
dostlarımı ve seni göreceğim,
ve yalnız
yarı kalmış bir şarkının acısını
toprağa götüreceğim...
Karım benim!
İyi yürekli
altın renkli,
gözleri baldan tatlı arım benim:
ne diye yazdım sana
istendiğini idamımın,
daha dava ilk adımında
ve bir şalgam gibi koparmıyorlar
kellesini adamın.
Haydi bunlara boş ver.
Bunlar uzak bir ihtimal.
Paran varsa eğer
bana fanila bir don al,
tuttu bacağımın siyatik ağrısı,
Ve unutma ki
daima iyi şeyler düşünmeli
bir mahbusun karısı.
11-11-1933
Cárcere Bursa
O meu único amor!
A túa última carta di:
"A miña cabeza latexa,
o meu corazón está atónito!"
Dis:
"Se te colgan,
se te perdo,
morro!"
Vivirás, querida,
o meu recordo esvaecerase como fume negro no vento.
Por suposto que vivirás, dama roiba do meu corazón:
no século vinte
o loito dura
como moito un ano.
A morte -
un corpo abalando nunha corda.
O meu corazón
non pode aceptar tal morte.
Pero
podes estar segura
que se a man peluda e
arañenta dalgún xitano
me pon o lazo
arredor do pescozo,
mirarán en van polo medo
nos ollos azuis
de Nazim!
No albor da miña última mañá
eu
vereite a ti e os meus amigos,
e marcharei
á tumba
sen arrepentirme de nada máis cá dunha canción sen rematar...
Miña dona!
De ollos máis doces có mel das abellas,
dourados,
de bo corazón.
Por que che escribín
que me querían aforcar?
O xuízo apenas comezou,
e non se arrinca a cabeza dun home
coma un nabo.
Mira, esquece todo isto.
Se tes algúns cartos,
mércame roupa interior de franela,
a ciática estame dando a vara outra vez.
E non esquezas:
a muller dun prisioneiro
sempre ten que ter bos pensamentos.
