Showing posts with label William Butler Yeats. Show all posts
Showing posts with label William Butler Yeats. Show all posts

Saturday, February 18, 2017

Personal Correspondence: William Butler Yeats - James Joyce

De novo teño que agradecer a Miro Villar que compartise un interesante vídeo que anuncia a adquisición de varios manuscritos do escritor William Butler Yeats por parte da National Library of Ireland.

Carta de W.B. Yeats a Ezra Pound (Fonte: https://writersinspire.org/content/letter-w-b-yeats-ezra-pound)
 
Os manuscritos inclúen unha colección de dez cartas asinadas do escritor irlandés a outro grande do seu país, James Joyce.

A poesía de Yeats, aínda que ten máis dun século de antigüidade, contén valores que continúan a ser relevantes na cultura actual, xa que a nosa sociedade continúa enfrontándose aos mesmos dilemas, se cabe a unha escala moito maior. De aí que a análise da condición humana que fai Yeats siga enfeitizándonos: o estado do medio ambiente, a indiferenza e apatía da xuventude cara á súa sociedade, e os permanentemente relevantes conceptos do amor e o remorso.
 
E para despedirnos, un poemiña de William Butler Yeats.
 
A poet to his beloved

I bring you with reverent hands
The books of my numberless dreams;
White woman that passion has worn
As the tide wears the dove-gray sands,
And with heart more old than the horn
That is brimmed from the pale fire of time:
White woman with numberless dreams
I bring you my passionate rhyme.

Wednesday, September 28, 2016

Letters in Books: Federico García Lorca. Cartas escogidas

Hay escritores que fueron grandes correspondientes, como Gustave FlaubertJohn KeatsHenry James o Lord Byron que despuntaron en sus cartas. No se puede decir lo mismo de otros, que a pesar de ser grandes escritores, destacaron menos en su correspondencia personal. William Butler Yeats y James Joyce escribían sobre sus preocupaciones por nimiedades y Thomas Mann escribía en un estilo pomposo casi rayando la pedantería. 

Federico García Lorca pertenece al primer grupo. Todavía no he leído Querido Salvador, Querido Lorquito (2013), el epistolario entre los dos artistas, considerado "uno de los más vibrantes del siglo XX", pero sí acabo de disfrutar de Cartas escogidas (1999), una selección de Barbara Cavallero que recoge misivas enviadas a su familia y amigos (Ángel Barrios, Adolfo Salazar, Jorge Guillén, Salvador Dalí o Miguel Hernández entre otros). 

Es un epistolario breve, pero condensa la inteligencia, ingenio e inventiva de Lorca. Su joie de vivre permea las líneas de su escritura, y la voz que escuchamos es singular, irreverente y divertida. Un verdadero placer lector que completa el retrato extraordinario de un hombre complejo y brillante que desafió y cambió las  corrientes literarias de su época. 


[A Adriano del Valle] "Soy un pobre muchacho apasionado y silencioso que, casi, casi como el maravilloso Verlaine, tiene dentro una azucena imposible de regar y presento a los ojos bobos de los que me miran una rosa muy encarnada con el matiz sexual de peonía abrileña, que no es la verdad de mi corazón" (p. 14)

"Ahí va toda mi mano izquierda, que es la de mi corazón" (p. 17)

[A su padre] "¿Qué hago yo ahora en Granada? Escuchar muchas tonterías, muchas discusiones, muchas envidias y muchas canalladas (esto naturalmente no les pasa más que a los hombres que tienen talento" (p. 19, 20)

[A Antonio Gallego Burín] "Yo espero que el campo pula mis ramas líricas este año con las rojas cuchillas de las tardes" (p. 24)

[A Regino Sainz de la Maza] "Mis manos están llenas de besos muertos (manzanas de nieve con el surco tembloroso de los labios) y espero lanzarlas al aire roto para coger otros nuevos" (p. 26)

[A Adolfo Salazar] "Hay amistades que se escurren de las manos como el agua clara, otras son como una rosa que uno se prende despreocupadamente en el ojal, pero las verdaderas amistades son como los chupapiedras de los niños andaluces, son lapas que se plantan silenciosamente sobre el corazón" (p. 28)

[A Regino Sainz de la Maza] "Yo vivo en prestado, lo que tengo dentro no es mío, veremos a ver si nazco. Mi alma está absolutamente sin abrir. ¡Con razón creo algunas veces que tengo el corazón de lata!" (p. 37)

(sobre Cadaqués) "El horizonte sube construido como un gran acueducto. Los peces de plata salen a tomar la luna y tú te mojarás las trenzas en el agua cuando va y viene el canto tartamudo de las canoas de gasolina" (p. 46)

[A Melchor Fernández Almagro] "El mundo es una espalda de carne oscura (negra carne de mulo viejo). Y la luz está al otro lado.
Yo quisiera quedarme desnudo como un cero y contemplar" (p. 51)

[A Jorge Zalamea] "El unicornio quiere lo que la rosa olvida
y el pájaro pretende lo que las aguas vedan" (...) Este verso, "El unicornio quiere lo que la rosa olvida", me gusta mucho. Tiene un encanto poético indefinido de conversación borrada" (p. 80)

[A Miguel Hernández] "Mi querido poeta:
No te he olvidado. Pero vivo mucho y la pluma de las cartas se me va de las manos" (p. 106)

En la exposición de las preocupaciones y los acontecimientos diarios de la vida de Lorca, sus estudios, el proceso de escritura de sus poemas, su viaje a Nueva York,...  se nos recuerda constantemente la fertilidad de su talento, y nos hipnotiza su entusiasmo poético. Son documentos de vida y arte que hacen las delicias de los amantes de la literatura.

Fotografía de Raquel Pastoriza


Thursday, May 26, 2016

From Hand to Heart: The Heart in Poems

Se adicamos a entrada número 100 desta bitácora ás mans, era predecible que a 200 ía ir para ao corazón. Historicamente, este órgano tense considerado o asento dos sentimentos. Sempre me pareceu fascinante que os exipcios o viran como a fonte da alma, a memoria, as emocións e a personalidade e, de feito, pesábase no xuízo despois da morte. Curiosamente, durante a momificación, gardábase o corazón e tirábase o cerebro.

Aristóteles tamén o dicía, o corazón era a fonte da intelixencia, o movemento e a sensación, comprían o cerebro e os pulmóns para o arrefriar; e aínda que outras fontes gregas, como Galeno (que pensaba que a razón se orixinaba do cerebro pero as paixóns do fígado!), estaban en desacordo con Aristóteles, o homiño influenciou moitísimo o pensamento europeo na Idade Media e só foi no Renacemento cando se deron conta que o corazón o que facía era bombear o sangue. Punto.

Entón, moitos autores se teñen centrado neste órgano como símbolo do pensamento, as emocións e a alma. E malia que xa sabemos a verdade científica, a metáfora segue persistindo e continúa a namorarnos. Xa vos contarei noutra entrada o que ten que dicir sobre isto o poeta
Xabier López Marqués.

Celebremos daquela esta entrada con cinco poemas escollidos sobre o corazón.
 

O coraçao è pequeno,
coitado, e trabalha tanto!
De dia a ter que chorar,
De noite a fazer o pranto

-          Descríbeme su corazón
-          Parece un lago helado
en el que se va borrando
el rostro del niño que un día fue.


Os trocos

Douche o meu corazón, esta cachimba
na que fumo as tristuras do meu tempo.
douche tamén as azas, este anceio
imposíbel de ser paxaro ou vento.
Regáloche os meus ollos, estas fiestras
do sótano de min, onde resido.
Espido estou, de meu xa nada resta.
Todo o que tiña é teu.
En troques, dame amor, unha surrisa
e déixame ir contigo
collidiños da man.


Never Give All the Heart 

NEVER give all the heart, for love
Will hardly seem worth thinking of
To passionate women if it seem
Certain, and they never dream
That it fades out from kiss to kiss;
For everything that's lovely is
But a brief, dreamy. Kind delight.
O never give the heart outright,
For they, for all smooth lips can say,
Have given their hearts up to the play.
And who could play it well enough
If deaf and dumb and blind with love?
He that made this knows all the cost,
For he gave all his heart and lost.



CAROLYN FORCHÉ

Because One Is Always Forgotten

In memoriam Jose Rudolfo Viera
1939-1981: El Salvador


When Viera was buried we knew it had come to an end,
his coffin rocking into the ground like a boat or a cradle.

I could take my heart, he said, and give it to a campesino
and he would cut it up and give it back:

You can’t eat heart in those four dark
chambers where a man can be kept years.

A boy soldier in the bone-hot sun works his knife
to peel the face from a dead man

and hang it from the branch of a tree
flowering with such faces.

The heart is the toughest part of the body.
Tenderness is in the hands.

Na leira da miña avoa, a terra namora ás raíces das pataqueiras e elas regálanlles o seu corazón con alegría

Graciñas, Miro Villar, por darme a coñecer a poesía de Carolyn Forché