Showing posts with label Alda Merini. Show all posts
Showing posts with label Alda Merini. Show all posts

Sunday, October 16, 2016

Hands in Poems: Alda Merini (III)


Lirica antica


Caro, dammi paroli di fiducia
per te, mio uomo, l'unico che amassi
in lunghi anni di stupido terrore,
fa che le mani m'escano dal buio
incantesimo amaro che non frutta...
Sono gioeilli, vedi, le mie mani,
sono un linguaggio per l'amore vivo
ma una fosca catena le ha ben chiuse
ben legate ad un ceppo. Amore mio
ho sognato di te come si sogna
della rosa e del vento,
sei purissimo, vivo, un equilibrio
astrale, ma io sono nella notte
e non posso ospitarti. Io vorrei
che tu gustassi i pascoli che in dono
ho sortiti di Dio, ma la paura
mi trattiene nemica; oso parole,
solamente parole e se tu ascolti 
fiducioso il mio canto, veramente
so che ti esalterai delle mie pene.



Wednesday, September 14, 2016

Letters in Poems: Alda Merini (II)



Lettere

a Silvana Rovelli

Rivedo le tue lettere d'amore
illuminata, adesso, dal distacco;
senza quasi rancore...

L'illusione era forte a sostenerci,
ci reggevamo entrambi negli abbracci
pregando che durassero gli intenti,
ci promettemmo il "sempre" degli amanti,
certi nei nostri spiriti d'Iddii...

... E hai potuto lasciarmi,
e hai potuto intuire un'altra luce
che seguitasse dopo le mie spalle!

Mi hai suscitato dalle scarse origini
con richiami di musica divina,
mi hai resa divergenza di dolore,
spazio per la tua vita di ricerca
per abitarmi il tempo di un errore...

... E mi hai lasciato solo le tue lettere 
onde ne ribevessi la mia assenza!
gennaio 1949

Saturday, July 30, 2016

The Heart in Poems: Alda Merini


Piccoli canti

(...)

Il mio cuore è la selva inabitata,
vergine, fitta d'ombre e di sottili
rumori, di fugaci aparizioni,
di più fugaci corse.

(...)

Monday, July 18, 2016

Realm of Books (I): La Feltrinelli



Tarde de xuño de calor abafante na Piazza Gae Aulenti de Milán, un espazo moderno proxectado polo arquitecto arxentino Cesar Pelli,  de recente inauguración (2012) que busca honrar co seu nome á famosa deseñadora e arquitecta italiana Gae Aulenti. Elevada seis metros do nivel da estrada, cunha fonte central e rodeada de rañaceos coma a torre Unicredit (o máis alto de Italia) atrae a xente de todo tipo que busca un sitio tranquilo á tardiña.




Os maiores sentan nos bancos á sombra, nenos e mascotas chapican nas fontes e o que máis e o que menos anda a ritmo de tartaruga, ralentizado polo espesor do aloumiño do sol.

Segundo entramos, á man esquerda vemos RED Feltrinelli, un restaurante-libraría dunha das editoriais máis antigas de Italia (1954) que naceu co conmovedor lema de Giangiacomo Feltrinelli (1926-1972): “Cambiare il mondo con i libri, combattere le ingiustizie con i libri.” E tentou ser fiel a ese ideario, publicando autores e autoras do terceiro mundo e novelas que provocaron o escándalo e mesmo o meteron en problemas, especialmente as de Henry Miller e dúas obras de importancia internacional, O doutor Zhivago (Boris Pasternak) e O gatopardo (Giuseppe Tomasi di Lampedusa).

Xa estiveramos o día anterior na Feltrinelli das galerías Vittorio Emmanuele, enorme, cuns cómodos sofás e mesas para consultar os libros; pero sempre me encadilou esta idea de libraría-restaurante/cafetaría (inesquecibles a Cook & Book en Bruxelas ou a Alexandra Könyvesház en Budapest) así que decidimos tomarlle un algo na RED.

Da calor e a rebuldaina da praza pasamos ao o abrazo fresco do aire acondicionado e o murmurio bisbado dos libros, coa riqueza da literatura e os seus diferentes xéneros coma anfitrións.



Sentamos nunha desas mesas longas coma as que teñen as avoas para as comidas familiares, inspirando o aroma dun lugar que alimenta o corpo e a alma. Sube o volume do silencio e sentimos a chamada hipnótica dos estantes coloridos onde volumes separados por abismos de tempo se rozan insinuantes invitando ás mans incontrolables a sacar, tocar, abrir e desvelar os segredos todos para encher os ollos e apretar o corazón.

Alessandro Baricco, Vivian Maier, Erri De Luca,  Menotti Lerro, Alda Merini, autores e autoras de aquí e de acolá acugulan as nosas orellas coas súas palabras frescas e brillantes. Pracer dos sentidos mentres voan as follas e os minutos.


Veñen dúas mozas e preguntan se poden sentar ao noso lado e cando alzo os ollos para dicirlle que si, vexo que o lugar se encheu por completo. Un neniño corre rindo a gargalladas cun libro apretado contra o peito, escapando do pai que o persegue e facendo sorrir a unha anciá que bota unha ollada ás guías turísticas, quizais escollendo o próximo destino vacacional. Os camareiros comezan a carreira para dar atendido a todos e todas. Xa non quedan mesas, pero a xente segue chegando e enchendo a RED Feltrinelli. Cégame un resplandor repentino e  escoito un ruído atronador que fai tremer as fiestras e entón entendo.

Entendo que todos nós, almas errantes, entramos aquí buscando o mesmo: o acubillo morno das palabras, o concerto melódico que silencie o ruído gris da tormenta, a impermeabilidade que deteña todo o que manque, e un refuxio que nos esconda por un anaco do que somos demasiado covardes para afrontar.






Entendo que por hoxe acabouse o turismo exterior e toca o interior. Agarimo a portada de Lea Garofalo e sumérxome na historia dunha muller que nunca se rendeu.





Sunday, July 17, 2016

Hands in Poetry: Alda Merini (I)

Alda Merini (1931-2009) è stata una poetessa, aforista e scrittrice italiana. Scoperta da Giacinto Spagnoletti, apprezzata da Quasimodo, Raboni, Manganelli, Pasolini, pubblica la sua prima raccolta di poesie nel 1953 (La presenza di Orfeo). Dopo dieci anni di internamento in manicomio e venti anni di silenzio, riprende a scrivere negli anni '80, raggiungendo il grande successo nel 1986, con L'altra verità. Diario di una diversa. Considerata una delle voci più forti e originali del nostro tempo, Alda Merini non ha mai smesso di scrivere, in prosa e in versi fino alla sua morte.

Le tue mani sono grandi ventose
fanno sì che la mia carne diventi doppia
e tripla. Il sasso del tuo sguardo
è caduto nelle acque dell'immaginazione di dio:
si indigna del nostro piacere e sconvolgiamo 
la terra, dibattendoci come due rettili infami
mentre perdiamo l'anima.