Showing posts with label venres de versos. Show all posts
Showing posts with label venres de versos. Show all posts

Friday, June 9, 2023

Hands in Poems: Daniel Faria




Homens que são como lugares mal situados
Homens que são como casas saqueadas
Que são como sítios fora dos mapas
Como pedras fora do chão
Como crianças órfãs
Homens sem fuso horário
Homens agitados sem bússola onde repousem


Homens que são como fronteiras invadidas
Que são como caminhos barricados
Homens que querem passar pelos atalhos sufocados
Homens sulfatados por todos os destinos
Desempregados das suas vidas


Homens que são como a negação das estratégias
Que são como os esconderijos dos contrabandistas
Homens encarcerados abrindo-se com facas


Homens que são como danos irreparáveis
Homens que são sobreviventes vivos
Homens que são sítios desviados
Do lugar


Homens que são como projectos de casas
Em suas varandas inclinadas para o mundo
Homens nas varandas voltados para a velhice
Muito danificados pelas intempéries


Homens cheios de vasilhas esperando a chuva
Parados à espera
De um companheiro possível para o diálogo interior


Homens muito voltados para um modo de ver
Um olhar fixo como quem vem caminhando ao encontro
De si mesmo
Homens tão impreparados tão desprevenidos
Para se receber


Homens à chuva com as mãos nos olhos
Imaginando relâmpagos
Homens abrindo lume
Para enxugar o rosto para fechar os olhos
Tão impreparados tão desprevenidos
Tão confusos à espera de um sistema solar
Onde seja possível uma sombra maior


Homens que trabalham sob a lâmpada
Da morte
Que escavam nessa luz para ver quem ilumina
A fonte dos seus dias


Homens muito dobrados pelo pensamento
Que vêm devagar como quem corre
As persianas
Para ver no escuro a primeira nascente


Homens que escavam dia após dia o pensamento
Que trabalham na sombra da copa cerebral
Que podam a pedra da loucura quando esmagam as pupilas
Homens todos brancos que abrem a cabeça
À procura dessa pedra definida


Homens de cabeça aberta exposta ao pensamento
Livre. Que vêm devagar abrir
Um lugar onde amanheça.
Homens que se sentam para ver uma manhã
Que escavam um lugar
Para a saída.

Não levantemos os homens que se sentam à saída
Porque se movem em seus carreiros interiores
Equilibram com dificuldade uma ideia
Qualquer coisa muito nítida, semelhante
A uma folha vazia
E põem ninhos nas árvores para se libertarem
Da gaiola terrível, invisível muitas vezes
De tão dura
Não nos aproximemos dos homens que põem as mãos nas grades

Que encostam a cabeça aos ferros
Sem outras mãos onde agarrar as mãos
Sem outra cabeça onde encostar o coração
Não lhes toquemos senão com os materiais secretos
Do amor.

Não lhes peçamos para entrar
Porque a sua força é para fora e a sua espera
É fé inabalável no mistério que inclina
Os homens para dentro

Não os levantemos
Nem nos sentemos ao lado deles. Sentemo-nos
No lado oposto, onde eles podem vir para erguer-nos
A qualquer instante.

Friday, April 7, 2023

Words in Poems: Ben Clark





PACTO DE AMOR

Si sabemos que todo lo que ocurre entre dos
personas sólo ocurre
por un tiempo (un tiempo siempre breve),
si sabemos que un día
tendrán lugar las cosas imposibles
y estaremos de nuevo tristes, solos,
pensando: ¿cómo pudo terminar?,
entonces,
¿cómo podemos darnos amor sin darnos miedo?

Olvidémonos siempre del ayer;
convirtamos el hoy en un refugio;
jurémonos amor hasta mañana.

En Demonios (2022)


Friday, March 31, 2023

Hands in Poems: Irene Domínguez




A Guillermo Marco Remón

ME regalaste un pompero por mi cumpleaños.
Lo trajiste como si un tesoro te hubiera bendecido las manos.

Te dije que era mi juguete favorito
y te enseñé la forma de que durase mucho más,
capturando una en el aire para crear otra nueva.

Ese día hicimos muchas, juntos,
y pensamos que nos durarían para siempre
las pompas y la infancia.

En algún momento creceríamos y me enseñarías
con una precisión redondita o aérea
y comprendería que tú eras el chiquillo
que se entretiene en soltar por la pajita
toda una filosofía.

Nuestras pompas entonces eran inocentes,
brisa que apenas roza las flores al pasar,
besos de niños al aire. Ahora son caóticas
y tienen versos de poemas que nos gustan.

Verte, qué visión tan clara.

Vivir es seguirte viendo.

Cambiaríamos las pompas
por otros juegos menos niños,
pero nuestro amor seguiría toda esa filosofía.
Nos enseñaríamos la forma de que durase mucho más.

Friday, March 10, 2023

The Heart in Poems: La bailarina apuñalada

 


Názik Al-Malaika 

LA BAILARINA APUÑALADA
Baila, co corazón apuñalado, canta
E ri porque a ferida é danza e sorriso,

Pide ás vítimas inmoladas que durman
E ti baila e canta tranquila.

É inútil chorar. Contén as ardentes bágoas
E do berro e da ferida extrae un sorriso.
É inútil explotar. A ferida durme tranquila.
Déixaa e venera as túas humillantes cadeas.


É inútil rebelarse. Nada de cólera contra o furioso látego.
Que sentido teñen as convulsións das vítimas?
A dor e a tristura esquécense
E tamén un ou dous mortos, e as feridas.

Convirte o lume da túa ferida en melodía
Que resoe nos teus beizos degoirantes
Onde queda un resto de vida
Para un canto que non calan nin a desgraza nin a tristura.

É inútil berrar. Noxo e loucura.
Deixa o morto tendido, sen sepultura.

Calquera morre... que non haxa berros de tristura.
Que sentido teñen as revoltas dos presos?

É inútil rebelarse. Na xente, os restos
De veas non deixan circular o sangue.
É inútil rebelarse mentres algúns inocentes
Esperan ser inmolados.

A túa ferida non se diferencia das demais.
Baila, bébeda de tristura mortal.
Os insomnes e os perplexos están abocados ao silencio.
É inútil protestar. Descansa en paz.

Sorrí ao vermello puñal con amor
E cae ao chan sen tremer.

É un don que te degolen coma unha ovella,
É un don que che apuñalen o corazón e a alma.

É unha loucura, vítima, que te rebeles.
É loucura a cólera do escravo cativo.
Baila a danza do forte, do feliz,
E sorrí coa felicidade do escravo a soldo.

Contén a dor da ferida: é pecado xemer,
E sorrí compracida ao asesino culpable.
Regálalle o teu corazón humillado
E déixao cortar e apuñalar con pracer.

Baila co corazón apuñalado, canta
E ri: a ferida é danza e sorriso.
Di ás vítimas degoladas que durman
E ti baila e canta tranquila.

 

Tradución propia do poema extraído do poemario: El hueco de la ola (1957)

 

Grazas, Celeste, por me descubrir a web Poesía Árabe.

Friday, February 17, 2023

Hands in Poems: Billy Collins


Billy Collins

 I LOVE YOU


Early on, I noticed that you always say it

to each of your children

as you are getting off the phone with them

just as you never fail to say it

to me whenever we arrive at the end of a call.


It's all new to this only child.

I never heard my parents say it, 

at least not on such a regular basis,

nor did it ever occur to me to miss it.

To say I love you pretty much every day

 

would have seemed strangely obvious,

like saying I'm looking at you

when you are standing there looking at someone.

If my parents had started saying it 

a lot, I would have started to worry about them.

 

Of course, I always like hearing it from you.

That is never a cause for concern.

The problem is I now find myself saying it back

if only because just saying good-bye

then hanging up would make me seem discourteous.

 

But like Bartleby, I would prefer not to

say it so often, would prefer instead to save it

for special occasions, like shouting it out as I leaped 

into the red mouth of a volcano

with you standing helplessly on the smoking rim,

 

or while we are desperately clasping hands

before our plane plunges into the Gulf of Mexico,

which are only two of the examples I had in mind,

but enough, as it turns out, to make me

want to say it to you right now

 

and what better place than in the final couplet

of a poem where, as every student knows, it really counts.

Friday, February 10, 2023

Words in Poems: Isabel Gutiérrez Novo



Isabel Gutiérrez Novo

 ABISMU

Mio güela tien ochenta y seis años

y casi todos los vistíos rotos.

Espurre la so probe pensión

y lo poco que-y queda, guárdalo.

"Pa cuando faiga falta", diz.


Dacuando intentamos convencela

de que merque un vistíu nuevu

y míranos como si faláremos n'otro idioma,

nuna llingua estraña ya inintelixible.


Ella nun sabe que tolo que nun sea agora ye una 

[mentira.

Yo nun conozo'l posu de mieu que dexa la fame na

[pallabra mañana.

En Grana de crisantemu (2021)


Moi agradecida á querida Bea pola feliz descuberta.




Friday, February 3, 2023

The Heart in Poems: Los fugitivos



Názik Al-Malaika 

(1923-2007)

Los fugitivos 


¿Por qué vagamos por remotas tierras?

El espejismo nos arrasa,

la llanura nos entrega a otra llanura,

y la curva nos engaña.


¿A qué vinimos? Nos pregunta el mar: ¿Qué queremos?

Y los faetones del viento nos persiguen 

y repiten la pregunta.

La única respuesta en nuestras silenciosas caras

son las líneas del tedio en las noches largas.

Nosotros humos, y ellas siguen persiguiéndonos.


Y el horizonte nos pregunta, ¿adónde viajamos?, ¿adónde vamos?

¿De qué huimos?, ¿y por qué?, ¿y a qué destino?


Y en nuestro silencio hay corazones que laten.

Y las huellas de esperanza en nuestro pesimismo

son alegría que no soportamos,

por eso buscamos una pequeña herida de tristeza.


En nuestra andadura oímos que la noche se burla de nuestro secreto,

nos persigue por la oscuridad y trae el viento hacia nosotros.

Nos dice el camino

por qué recorremos esta remota existencia.

Nuestro ayer nos sigue con cara amistosa.

¿Hasta cuándo huiremos de nuestra sombra?


En nuestro camino por la oscuridad, percibimos la burla de la luna,

nos enoja en sus entrañas el frío,

y algunos árboles impiden el paso.

Y se burla de nosotros el ocaso,

profetiza que vamos a la nada,

que somos, pese a nosotros, humanos.


Y alguna noche, oímos a la orilla de los caminos

el susurro del eco diciendo en la oscuridad

que somos cobardes... Tememos el ocaso

y abandonamos una larga lucha

para huir de nosotros mismos, no por deseo de partir,

sino por seguir siendo extraños.


Y aquí seguimos, donde empezamos, vagando inmersos en esta oscuridad.

Muere el invierno, y las preguntas, cuyas respuestas la primavera no dará.

Los ojos ciegos,

y el mañana nos pregunta: ¿quién seréis?

Y nuestro ayer nos deja en la niebla de los siglos.

¡Oh mar!, ¡oh noche!,

¿dónde nos perdemos?


Grazas, querida Celeste Seoane, por este fermoso volume

Diván de poetisas árabes contemporáneas (2016, edición e tradución de Jaafar Al Aluni)