Process Writing: A Workshop for Teachers

On October 19th and 26th, together with Dolores Olveira, I had the privilege of giving a process writing workshop at CAFI Galicia. It was part of a larger course for English teachers (infant, primary and secondary levels) entitled Enriching English-learning environments (Ambientes de aprendizaxe do inglés). 

Our aim was to explore the beliefs and methodology the teachers in our group use and then see what we could provide in terms of tips and ideas they could take back to their classes. The challenge, of course, was to present the contents and materials in an appealing, engaging and entertaining way, since the teachers came to the course right after a day's work! Not an easy task.

For the first session, I prepared a writing workshop. Of course, a writing workshop consists of... writing! I wanted to focus first exclusively on the writing process, so we went through the first 5 slides of this presentation and teachers had to actually do some of the writing tasks we normally assign to our students in class. After that, we devoted some time to discussing and reflecting on the experience they had just gone through. It was very enlightening and sobering. Most teachers said they had felt pressed for time, confused by the instructions, and overwhelmed by the tasks. Good! That was exactly the purpose.

We had a very interesting discussion where we ended up going over the principles of process writing, and came to the conclusion that writing has 3 main characteristics: it's complex, it's challenging, and it's creative. Those 3 Cs make it a high-order thinking skill in Bloom's taxonomy, and we must take it into account in our classes, both in terms of time allotted and lesson planning.

In the second part of the workshop, we went over the stages, to see if we were really applying them in our classes, focusing on the process rather than on the product. 

It was not so obvious as it originally looked. Again, we had some time to discuss for example, whether it was better to work on writing skills in class or at home, when and how to assess, and what we considered adequate writing tasks. The conclusion was that we should include a consistent, structured, uninterrupted block of time in class where students can concentrate on the writing process.  I briefly explained some of the projects I have developed in my EOI classes in sección Ribeira and was excited to see a lot of interest and enthusiasm.

For the second day, Dolores and I designed a Breakout EDU exclusively related to writing. You can find the instructions here and the documents here.  It took hard work and a lot of hours to prepare all the tests and materials we wanted to include, since we wanted to include both the experience of writing as a student and the reflection a teacher needs after implementing something in class.  We really hope they enjoyed it and it drove the point home that writing can be integrated within lessons in a fun way for both teachers and students.

To wrap up the workshop, Dolores Olveira, principal at CEIP Praia Xardín and teacher of English and Arts and Crafts (in English too), presented some of the activities and projects she has conducted in her school. You can see her presentation here.  It is encouraging to see the amount of quality work she is doing. It was a real pleasure to learn from her methodology and the way she aims at integrating different subjects and skills in the school projects, not to mention the enthusiasm that permeates everything she does!

A yearly project that has now become a book

A project integrating English, Arts and Crafts and Science

It was a delight to see the involvement of all teachers coming to the workshop, the eagerness to work and learn, even after an exhausting day at school.

Thank you so very much for your attention, participation and kind remarks. We hope the principles of process writing are useful and applicable in your classes!

Thank you, Janet Torres, for this opportunity!

My Personal Correspondence: Víctor Ces

 

I am very moved and pleased to introduce my friend Víctor Ces, who is now 16 but whom I have known since he was nine years old. He has two great gifts: a vivid imagination and an extraordinary drawing skill. I think he was a pioneer in visual thinking, he can put almost any concept you can imagine - no matter how abstract- into a picture.

I am sure glad to have kept all the little notes and drawings he has been giving me all over the years, because they show the growth of a friendship and the evolution of an artist. 

Here you have a recent example of a drawing and small text he scribbled in a few minutes. Pure poetry!

Collaborative Writing in Magazines: Ling

Adoro a esas persoas que altruistamente te fan partícipe das súas viaxes, experiencias e aventuras a través dos detalliños que che traen de volta. Non me refiro a regalos custosos, ao contrario! Falo de postais, mapas ou calquera cousa escrita na lingua do país. Pequenos detalles que por unha banda demostran que a persoa se acordou de ti, e por outra che permiten coñecer recunchos do planeta que descoñeces, ou revisitar outros pero a través dunha ollada allea.

Nun deses últimos packs de retorno dunha viaxe, unha boa amiga decidiu traerme varios exemplares da revista Ling, a revista de abordo de Vueling. Eles mesmos din que non é unha revista pasiva, senón que queren que os "lectores interactúen coa revista durante o tempo que pasan no avión e fóra tamén. Cada pasaxeiro pode levar á casa un exemplar se así o quixer"

Desde logo a min sorprendéronme gratamente os contidos, pero sobre todo esta sección "La historia que escribes tú" e que se concibe como un exercicio de escrita colaborativa entre pasaxeiros. Xa estou desexando coller un voo para comezar a escribir e ler o que outros escribiron. E que veñan moitas máis iniciativas deste tipo!

What Does Letter Writing Teach Us?

As I stated in the first entry,  this blog started as a project to foster creativity and encourage writing in a traditional way, that is, putting pen to paper, sending words from hand to heart. But why do I think that writing, and specially letter writing is so important? Other than emotional aspects, there are benefits to letter writing. For example, Joe Bunting, writer and entrepeneur, author of Let's Write a Short Story! and co-founder of Story Cartel, wrote an interesting piece about them in this article, which I am actually pasting below in its entirety.

Source: http://etc.usf.edu/clipart

When is the last time you wrote or received a letter? Not a bill or a sales letter, a real letter from a person who cares about you.

A survey has found that one child in ten has never even written a letter, and the trend continues to grow with lightning speed. Letters are becoming obsolete, just like typewriters, tapes, records and many other things. However, there will always be the nostalgic types who hold on to them as a matter of principle and love. Who’s a better fit for the picture of these sentimental souls than writers?

Letter Magic

Apart from the romantic aspect, there are a few things about writing letters that make it a good idea, even nowadays, and especially for writers. Like with any writing, letters require a special style, a warm and personal one.
 

It comes from the very essence of what letters are and who they are meant for: family, loved ones, close friends. Just as putting pen to paper is different from typing it on a computer, writing letters has a different feeling to it than emails.

Letters are among the most significant memorial a person can leave behind them.

Legacy

Letters are your legacy. Something to remain after you’re gone. Isn’t that one of the reasons every writer writes and every artist creates? Those handwritten pieces of paper are not thrown away in the trash or deleted. They are kept in special boxes, drawers, and get reread once in a while.

Biographers study the lives of people through written correspondence, grandchildren learn about their ancestors, secrets are been revealed. Why not add to your legacy?

For writers, it is a good exercise in developing a personal style of writing. Good letters as part of a short story or a novel are a powerful device, emotional connectors. Think of the popularity of Message in a Bottle. Who would argue that the letters in it weren’t part of its success?

Letter-writing is a tradition that we should keep at least in exceptional moments; we owe it to ourselves, the word-lovers and to our special ones.

Do you sometimes write letters? How would you feel if you were to receive one unexpectedly?


PRACTICE

For fifteen minutes, practice letter writing to someone you cherish. Combine your skills and passion with your feelings and do a good deed for the ones who deserve it. Of course, it can be complete fiction, if you prefer so. Share it with us in the comments section. Let’s make today a National Letter Writing Day.

Writing in Books: Letras nos cordóns

Letras nos cordóns (2012) is a book by Cristina Falcón Maldonado with drawings by Marina Marcolin and translated into Galician by Manuela Rodríguez. 

The story is narrated by one of seven siblings who explains about Flor, the oldest of them all, the one that takes them to school. The narrator tells us that Flor likes going to school, she gets up first, she is brave, she likes wearing her special shoes, and she loves reading in her book. 

"Flor xa sabe ler, di que as letras, que para min son unha desas cousas moi difíciles de entender e de xuntar, son contadoras de cousas e que cando aprendes a ler é como se che contasen contos."

"A Flor si lle gusta a escola, gústalle moito, e máis desde que lle deron o libro de lecturas. Non se lle estraga porque o coida moito, pero se segue así, vai quedar sen dedo, de tanto pasalo polas letras."

The ending of the tale, unexpected and moving, is memorable.

You can find this book at Biblioteca Pública Municipal Victoriano García Martí.

Postcard Exhibition in Pobra do Caramiñal

Como sabedes por esta anotación anterior, como marco do Primeiro Encontro Internacional de Postcrossing Galego (16 de abril de 2016), Luís Teira e máis eu preparamos unha pequena mostra con postais das nosas coleccións persoais que se expuxo na Biblioteca Pública Municipal de Ribeira do 11 ao 23 de abril.

E agora, grazas ao interese que tamén se amolou desde a Biblioteca Pública Municipal Victoriano García Martí, na Pobra do Caramiñal, aló quedan por un tempo as nosas postais. Ademais da exposición, que se poderá visitar todo o mes de xuño no horario de apertura (luns a venres de 10:00-13:30 e de 16:00-20:00), está previsto un obradoiro de Postcrossing que impartiremos Luís e eu o día 20 de xuño ás 18:00. 

Exquisita fotografía de Gabriel Martís 

A biblioteca é o edificio que vedes á man esquerda (2ª andar)

Gustaríame desde aquí agradecer á Biblioteca Pública Municipal Victoriano García Martí, e en especial ao seu fantástico bibliotecario, José Carlos, a súa gran profesionalidade e atención persoal. Xa varias persoas me tiñan louvado estas calidades del, pero efectivamente podo comprobar que é así. José Carlos é en gran parte responsable de que a mesiña teña esta apariencia. 

Fun un día e comenteille que me interesaba todo o relacionado coas cartas e a seguinte vez que fun tíñame un feixe de libros apartados relacionados co tema e que vos irei presentando ao seu tempo na bitácora.

Ademais, non só deu a benvida á exposición de postais senón que se encargou de facilitarnos as cousas, encargar un cartel e publicitar tanto a exposición como o obradoiro, como vedes na captura do perfil do Facebook.

Moitas grazas, José Carlos, polo teu entusiasmo e apoio!

Letter-writing Practices and Rituals

Por que algunhas persoas nos sentimos atraídas polos rituais da escritura de cartas?

A verdade nunca me parara a pensalo. Eu só sei que me gustan eses rituais relacionados coa escritura de cartas: elixir unha postal ou papel para unha persoa en particular, buscar un sobre adecuado, quizais un recorte, decoración ou mensaxe para engadir. Sentarme cunha taza de té na terraza e pensar nesa persoa, no que lle preocupa, as vivencias xuntos, o que fixo por min, o que lle gusta. Escoller o contido e a orde. Coller o bolígrafo e ir tecendo palabras co fío do pensamento e a emoción - a parte que máis concentración require, pois non me gusta editar, tachar, nin pasar a limpo, prefiro pensar ben o que escribo antes. Reler o resultado unha última vez e "kiss it goodbye", deixala ir. Pegarlle un selo e enviala. E despois agardar con paciencia (como custa!) a que lle chegue, imaxinando a reacción cando a atope no buzón, a abra, a lea,... Dame igual que responda ou non responda, que haxa ou non reacción, porque o que me encanta é o acto de escribila en si.

Pero cal é a razón de que nos enfeitice esa escritura? Na páxina de Storyacious publicaron unha entrada cunha posible teoría, baseada nas catro dimensións dos rituais que establece o sociólogo Mervin Verbit. Estas dimensións son: o contido, a frecuencia, a intensidade e a centralidade (importancia dentro da nosa vida). É certo que Verbit aplica estas dimensións aos rituais relixiosos, pero realmente poden extenderse a outras áreas das nosas vidas, e o que se indica é que as actividades que inclúen esas catro dimensións nos motivan a prestar máis atención e proporcionan un espazo no cal desenvolver a nosa creatividade. Ollo que non quere dicir que os rituais desenvolvan a creatividade, senón que estes crean as condicións apropiadas para que floreza, en contraste, por exemplo, cos correos electrónicos, que son máis inmediatos e non tan consistentes en termos de frecuencia e intensidade; ou coas entradas dunha bitácora coma esta, que non son comunicación de ti a ti, senón para unha audiencia máis ampla.

Ademais, como pasa ca maioría das cousas na vida, canto menos cartas se escriben, máis se valoran como un especie de tesouro ou extravagancia. De aí que autores que aínda viven como Hanif Kureishi e Billy Collins xa se encargaran de deixar a súa correspondencia persoal (correos electrónicos e cartas) a institucións académicas para conservala para a posteridade. E lembrade a entrada sobre o filme Her, onde o protagonista, Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) traballa para unha compañía que ofrece un servizo profesional de escrita de cartas persoais para xente dun mundo futuro que non quere pasar o traballo de escribir correspondencia persoal do seu puño e letra pero que, curiosamente quere enviala a outros que, tamén curiosamente, a queren recibir.

E despois está o caso da carta de Ernest Hemingway a Marlene Dietrich da que falaremos polo miúdo noutra entrada, pero adiantemos aquí que se vendeu por unha cifra máis obscena que os contidos da carta. Case que se está a producir unha fetichización das cartas, non?

Letters on Desks: Chandni Langford's Letters to her Students

Hai unha semana, facíase viral a noticia dunha mestra de educación primaria de Woodbury (Orange, NY, Estados Unidos) que decidiu sorprender aos seus alumnos de quinto curso na semana en que comezaban os exames Common Core, que levan facéndose desde 2009 co obxectivo de avaliar as destrezas do alumnado principalmente en lingua inglesa e matemáticas. 

Estes son uns exames que non deixan de ser polémicos - moitos docentes consideran que a parte de lingua inglesa se centra demasiado en lecturas de ensaios, roubándolle o sitio á boa literatura. Outros din que esixen ao alumnado ler textos complexos que non pode asimilar, ou que requiren destrezas que eles aínda non teñen nin están preparados para adquirir. No campo das matemáticas tamén hai críticas, pois os/as docentes de matemáticas din que os criterios se quedan curtos na preparación do alumnado que acabará cursando carreiras de matemáticas ou da rama científica en xeral.

Pero a crítica máis acérrima vén do ámbito político, porque leva aos estados a compartir un grupo de criterios e obxectivos que, desde o punto de vista dos conservadores, constitúe unha invasión dos dereitos dos estados americanos.

O caso é que, con oposición ou sen ela, os Common Core son unha realidade bastante estresante para alumnado e profesorado. E a mestra Chandni Langford pensou que estas mensaxes de ánimo escritas nos pupitres do seu alumnado poderían axudalos a sobrelevar eses exames de mellor xeito. 

Se eu fose alumna da mestra Langford só me quedaría unha pena: non poderme levar esta carta comigo para conservala; aínda que seguro que os/as alumnos/as a gardarán na memoria para sempre.

Letters and Writing: A Touching Story

O xoves pasado, cando rematei as clases e parei un momento no noso despachiño, atopei unha grata sorpresa enriba da mesa.

Que xeito tan agradable de rematar o día! A remitente é Mariló Vélez, unha compañeira que é moito máis que profesora de inglés: unha muller á que admiro, polifacética, artística e creativa que é coma un prisma no que vas descubrindo beleza segundo o xiras e ves as súas diferentes caras.

Na carta, Mariló comparte con nós unha historia fermosísima que vos transcribo aquí.

Toda unha artista. Ollade o faro de gancho

De como aprendín a escribir.

Eran os bonitos anos 70. Aínda non ben tiña eu catro anos e por suposto non había internet, nin nada parecido. Por non haber, non había teléfono no lugar de Suevos (de onde veu miña nai) nin na pequena vila de Calañas (a casa de meu pai).

Eran os tempos nos que tantos españois emigraran a Alemaña, a Francia e a Suíza. Eran tamén os tempos nos que nos comunicabamos por carta cos nosos maiores, porque había que dar noticias de un, aínda que fose cada quince días.

Naqueles tempos escribir cartas era aínda unha sorte de cerimonia, ou polo menos así era na miña casa. Tiñamos un papel especial, raiado, para escribirmos dereitiños. Aínda miña nai conserva un bloc que por fóra pon “Misivas” porque non lle gustan os folios. Meu pai tiña un conxunto de catro bolígrafos nunha peaña. Eran os intocables, só se podían usar para cousas importantes como encher documentos ou escribir as cartas aos avós ou aos irmáns.

Lembro perfectamente que todas as cartas empezaban do mesmo xeito. Escribir cartas era unha cousa moi importante e aos pais tratábaselles de “vostede”; e así, cando meu pai, que tiña unha caligrafía moi bonita, empezaba aquel ritual co seu bolígrafo negro, poñía sempre:

Queridos padres

Espero que al recibo de estas letras se encuentren bien. Nosotros estamos bien, G.A.D.

Aínda que nunca fun unha nena de falcatruadas, devecía por ler e escribir, e cando meu pai pousaba a carta dobrada na estantería da cociña para que miña nai a metese nun sobre, eu collíaa e pedíalle a miña nai que ma lese mentres eu ía sinalando as palabras co dedo.

Un día collín o boli vermello da peaña. O boli intocable, o boli das cartas e os documentos importantes e repasei unha a unha as letras que meu pai escribira con tanto agarimo e coidado. E así fixen coa carta dos avós de Galicia, coa dos avós de Huelva, coa dos tíos de Badalona e a dos de Portugalete.

A meu pai non lle gustou moito, porque tivo que volver a escribilas todas, pero eu empezara a aprender a ler e escribir. O resto do traballo fíxoo a cartilla de Palau (e a obstinación, claro).

Como me atrevín a coller o bolígrafo intocable? Porque coidei que ía facer algo importante.

Mariló

Xa vos dixen que era unha historia fermosísima! Mil grazas, Mariló, por compartir con nós estas palabras da man ao corazón. A túa caligrafía perfecta mesmo invita a imitarte e repasar as letras unha a unha.

A Renaissance of Calligraphy

“I love writing. I love the swirl and swing of words as they tangle with human emotions” 

James Michener

Nun mundo que nos bombardea continuamente con información e distraccións (emails, mensaxes, chamadas, publicidade, …) é estupendo desconectar de todo iso e ter tempo para un, que é o que defende o famoso mindfulness, non? A caligrafía permítenos centrarnos nese tempo, porque como se indica neste recente artigo da revista Ya Es Sábado, “la caligrafía es un arte que require concentración y (…) como casi todas las actividades que nos obligan a dedicarles el cien por cien de nuestra atención, relaja”. 

A práctica en si é relaxante, hai que ralentizar o ritmo e fixarse en cada letra que escribimos. Pero vai máis aló, xa que para ver unha melloría considerable, hai que esforzarse. Se queremos que o texto vaia copiado de xeito máis ou menos uniforme, co mesmo tamaño, dereitiño e con trazo firme hai que practicar e moito. E benvido sexa o esforzo, como diría Manuel del Río. “Discipline in practice, patience in progress”. Porque aparte da disciplina hai que ter a paciencia de esperar a que seque a tinta.

Sumémoslle a isto que calquera persoa, de calquera franxa de idade, pode aprendela. A neuroplasticidade ocorre cando aprendemos e memorizamos algo novo e se estamos buscando unha actividade que a favoreza, a caligrafía é accesible a calquera a non ser que padezamos unha doenza que nos limite.

Está tamen de moda: Vémola en cartelaría e rotulación de comercios, tarxetas regalo, invitacións, pizarras dos bares, e mesmo (en EEUU alomenos), en cartas de agradecemento a unha empresa que nos acaba de facer unha entrevista de traballo.

Aparece tamén hoxe moi ligada á arte. Fixádevos nas librarías en todos esas guías de viaxe alternativas, cadernos, diarios, onde a caligrafía acompaña bocetos a lapis, ou mapas en acuarela. É un método efectivo de comunicar unha mensaxe de xeito fermoso e único.

Por último, é unha aficción pouco custosa economicamente, só se precisa papel e bolígrafo, pluma ou pincel. Segundo aumentemos o nivel de profesionalidade, coma todas as cousas, incrementa o prezo, pero nós decidimos ata onde queremos chegar.

O que está claro é que, como dixo Michener, nos seguimos deixando enfeitizar polo baile da pluma na man, contoneándose coas emocións do corazón.

Grazas Patri Fernández por falarme do artigo!