Showing posts with label Deutsch. Show all posts
Showing posts with label Deutsch. Show all posts

Monday, April 15, 2019

The Heart in Poems: Ingeborg Bachmann


Ingeborg Bachmann

Wir gehen, die Herzen im Staub,
und lange schon hart am Versagen.
Man hörtuns nur nicht, ist zu taub
um das Stöhnen im Staub zu beklagen.

Wir singen, den Ton in der Brust.
Dort ist er noch niemals entsprungen.
Nur manchmal hat einer gewusst:
wir sind nicht zum Bleiben gezwungen.

Wir halten. Beenden den Trost.
Sonst ist auch das Ende verdorben.
Und richten die Augen auf Gott:
wir haben den Abschied erworben!


Traducción de Cecilia Dreymüller

Caminamos, los corazones en el polvo
y ya hace tiempo al borde del fracaso.
No nos oye, están demasiado sordos
para lamentar en el polvo los gemidos.

Cantamos, el tono dentro del pecho.
De allí hasta ahora nunca ha salido.
Sólo a veces alguien lo ha sabido:
no estamos obligados a quedarnos.

Ponemos fin al trote. Nos detenemos.
Si no, el final acabará malogrado.
Y los ojos hacia dios dirigimos:
¡Nos hemos ganado la despedida!

En Poesía completa (2018)

Sunday, October 9, 2016

Letters in Music: "La Lettre"


Das Duo Marion & Sobo nimmt Sie auf eine Reise mit! Der Gitarrist Alexander Sobocinski (Polen) und die Sängerin Marion Lenfant-Preus (Frankreich/USA) schöpfen aus ihren internationalen Wurzeln sowie reichhaltigen Reiseerfahrungen. Marion Lenfant-Preus und Alexander „Sobo“ Sobocinski haben sich im Jahr 2011 auf einer Jam-Session in Bonn kennen gelernt. Kurz danach war es den zwei Musikern klar, daß sie weiterhin miteinander Musik machen wollten und so haben sie das Duo MARION & SOBO gegründet. 

Das facettenreiche Gitarrenspiel des auf der Hochschule für Musik in Arnheim diplomierten Gitarristen Sobo spannt einen Bogen von Jazz und Gypsy Swing über Samba bis hin zu Weltmusik aus Kontinentaleuropa und den Kapverden. Die junge Franko-Amerikanerin Marion bringt ihr Sprachstudium ins Repertoire, und singt Texte in Englisch, Französisch, Portugiesisch, Deutsch, Spanisch und Romanes.

Nach ihrem Debutalbum "Afternoon at the Park" wird nun das zweite Album „Migrateurs“ am 11.06.2016 veröffentlicht. Unter dem Motto - Jazz & Weltmusik à la française - präsentiert das Duo mit dem neuen Album teils interpretierte, teils selbst komponierte Stücke mit französischen Texten.




"La lettre"

J'ai reçu une lettre 
Il y a un mois peut-être 
Arrivée par erreur 
Maladresse de facteur 
Aspergée de parfum 
Rouge à lèvres carmin
J'aurais dû cette lettre 
Ne pas l'ouvrir peut-être 
Mais moi je suis un homme 
Qui aime bien ce genre de jeu 
(Je) veux bien qu'elle me nomme 
Alphonse ou Fred, c'est comme elle veut 
Des jolies marguerites 
Sur le haut de ses « i » 

Des courbes manuscrites 
Comme dans les abbayes 
Quelques fautes d'orthographe 
Une légère dyslexie 
Et en guise de paraphe 
« Ta petite blonde sexy » 


Wednesday, May 4, 2016

Letters in Poems: Dreht euch nicht um

Referénciovos aquí unha entrada do blog As crebas, de Miro Villar, que xa vos tiña recomendado anteriormente polo seu contido interesante e detallado que mostra un lapis dixital afiado e un traballo de documentación inxente.

Nesa entrada de As crebas aparecían dous poemas de Günter Grass (1927-2015), un dos cales, "Dreht euch nicht um", alude na parte final ás cartas. Lédeo a ver que vos parece. A min dame que é unha reflexión sobre como as decisións que tomamos nos acaban atando dun xeito ou doutro, de aí o moralismo do poema de "non fagas esto ou esto outro". No caso das cartas, olliño co que nos advirte, "quen escribe cartas,/ subscribe / o que ha quedar del algún día".

Aquí vos quedan os dous poemas sacados da entrada de Miro Villar.

Dreht euch nicht um


Geh nicht in den Wald,
im Wald ist der Wald.
Wer im Wald geht,
Bäume sucht,
wirt im Wald nicht mehr besucht.
Hab keine Angst,
die Angst riecht nach Angst.
Wer nach Angst riecht,
den riechen
Helden, die wie Helden riechen.
Trink nicht vom Meer,
das Meer schmeckt nach mehr.
Wer vom Meer trinkt,
hat fortan
nur noch Durtst auf Ozean.
Bau dir kein Haus,
sonst bist du zuhaus.
Wer zuhaus ist,
wartet auf
späten Besuch und macht auf.
Schreib keinen Brief,
Brief kommen ins Archiv.
Wer den Brief schreibt,
unteschreibt,
was von ihm einst überbleibt.

Günter Grass. Do libro Ausgefragt (Interrogado, 1967).

Versión galega de Úrsula Heinze e Ramón Lorenzo na antoloxía intitulada As galiñas de vento (Xerais, 2002) que compilaba textos dos seus tres primeiros poemarios As vantaxes das galiñas de vento (Die Vorzüge der Windhühner, 1956), Triángulo de vías (Gleisdreieck, 1960) e Interrogado (Ausgefragt, 1967).

Non vos volvades
Non vaias á fraga,
na fraga está a fraga.
Quen vai á fraga,
busca árbores,
non o buscan logo na fraga.
Non teñas medo,
o medo cheira a medo.
Quen cheira a medo,
chéirano
heroes que cheiran coma heroes.
Non bebas do mar,
o mar sabe a máis.
Quen bebe do mar,
desde entón só ten
sede de océano.
Non constrúas unha casa,
senón estarás na casa.
Quen está na casa,
agarda
visitas tardías e abre.
Non escribas cartas,
as cartas van ó arquivo.
Quen escribe cartas,
subscribe
o que ha quedar del algún día.


Wednesday, April 27, 2016

Letters in Books: Briefe an einen jungen Dichter



El lunes pasado, cuando pasé a recoger un libro que había encargado en Ler, me encuentro que Eva, librera junto con Cipri de este establecimiento en Pobra do Caramiñal, me había reservado otro libro que me podía interesar relacionado con las cartas. Me emociona que otros se impliquen en “Palabras da man ao corazón” y me alegra muchísimo cuando me proporcionan material sobre el que investigar. Así que agradezco muchísimo a Eva que me encontrase otro diamante polifacético. Desde luego, son libreros así, que miman a sus lectores con un trato personalizado y cariñoso, los que conquistan nuestros corazones.

El libro es Cartas a un joven poeta (1980), de Rainer Maria Rilke (1875-1926), traducción y nota preliminar de José María Valverde. Es una colección de diez cartas que se sitúan en el tránsito de 1903 a 1904 (menos la última, que es de 1908), que Rilke escribió al poeta Franz Xaver Kappus, y que éste publicó después de la muerte de su maestro y que, como Valverde indica, “siempre servirán para iluminar por detrás el quehacer lírico rilkiano” (p.15).



La presentación de Kappus relata como a fines de 1902, con apenas veinte años, comenzó a escribir a Rainer Maria Rilke para enviarle sus intentos poéticos pidiéndole que los juzgara. En esa primera carta, dice, “me franqueaba más enteramente de lo que nunca había hecho y, por demás, de lo que nunca haría”. Kappus recuerda el tiempo que esperó respuesta, y la carta en sobre azul, (con) sello de París” y pesada que finalmente recibió, con una letra “clara, bella y segura” (p.20). Carta ésta que, junto con las otras nueve “valen para los que ahora crecen y se forman, para los que mañana se formarán”.

Son conmovedoras, directas y cercanas, pero con contenidos profundos y reflexiones complejas. Rilke intercala en ellas consejos prácticos como acercarse a la naturaleza, buscar la hondura de las cosas, tener presente la infancia,  aceptar y disfrutar de la soledad, sacar el máximo partido de las dudas, amar los libros “imprescindibles” (p.34) y no dejarse dominar por la ironía.

Es crítico con los poemas de Kappus, pero también lo consuela, pues “aun los mejores se equivocan en las palabras cuando éstas han de significar lo más silencioso y casi indecible” (p.48); y sobre todo le muestra que valora su escritura “(…) siempre los leeré (si usted me los confía), los releeré y los viviré, tan buena y cordialmente como pueda” (p.60).

A la hora de crear, recomienda examinar el fundamento de la escritura, poner a prueba “si extiende sus raíces hasta el lugar más profundo de su corazón” (p.26),  y ver en la obra creada “su amada propiedad natural, un trozo y una voz de su vida” (p.28)

Los poetas, dice Rilke, hacen mal en quejarse en vez

de transformarse, duros, en palabras
como el cantero de una catedral
se transforma en la calma de la piedra.

[statt hart sich in die Worte zu verwandeln,

wie sich der Steinmetz einer Kathedrale

verbissen umsetzt in des Steines Gleichmut.]

No hay medida en el tiempo: no sirve un año, y diez años no son nada; ser artista quiere decir no calcular ni contar: madurar como el árbol, que no apremia a su savia, y se yergue confiado en las tormentas de primavera, sin miedo a que detrás pudiera no venir el verano” (p.42)

Os regalo dos extractos que me gustaron especialmente. El primero pertenece a una carta acompañada de un soneto de Kappus que le devuelve copiado de su puño y letra y le dice:

“Ya ve usted: he copiado su soneto porque he encontrado que es hermoso y sencillo, y ha nacido en esa forma en que se desarrolla con tan tranquilo decoro. Estos son versos de los mejores que he podido leer de usted. Y ahora le doy esta copia, porque sé que es importante, y está lleno de nueva experiencia, volver a encontrar un trabajo propio en letra ajena. Lea usted los versos como si fueran ajenos, y sentirá en lo más íntimo hasta qué punto son suyos” (p.72).

Qué experiencia única la de leer la creación propia en letra ajena, ¿no?

Y por último, una bonita reflexión sobre la manera en que a Rilke le gustaba escribir sus cartas: “(…)cuando estoy de viaje no me gusta escribir cartas, porque para eso necesito algo más que el imprescindible recado: algo de silencio y soledad, y una hora no demasiado poco propicia” (p.57).