Showing posts with label poetry. Show all posts
Showing posts with label poetry. Show all posts

Friday, June 9, 2023

Hands in Poems: Daniel Faria




Homens que são como lugares mal situados
Homens que são como casas saqueadas
Que são como sítios fora dos mapas
Como pedras fora do chão
Como crianças órfãs
Homens sem fuso horário
Homens agitados sem bússola onde repousem


Homens que são como fronteiras invadidas
Que são como caminhos barricados
Homens que querem passar pelos atalhos sufocados
Homens sulfatados por todos os destinos
Desempregados das suas vidas


Homens que são como a negação das estratégias
Que são como os esconderijos dos contrabandistas
Homens encarcerados abrindo-se com facas


Homens que são como danos irreparáveis
Homens que são sobreviventes vivos
Homens que são sítios desviados
Do lugar


Homens que são como projectos de casas
Em suas varandas inclinadas para o mundo
Homens nas varandas voltados para a velhice
Muito danificados pelas intempéries


Homens cheios de vasilhas esperando a chuva
Parados à espera
De um companheiro possível para o diálogo interior


Homens muito voltados para um modo de ver
Um olhar fixo como quem vem caminhando ao encontro
De si mesmo
Homens tão impreparados tão desprevenidos
Para se receber


Homens à chuva com as mãos nos olhos
Imaginando relâmpagos
Homens abrindo lume
Para enxugar o rosto para fechar os olhos
Tão impreparados tão desprevenidos
Tão confusos à espera de um sistema solar
Onde seja possível uma sombra maior


Homens que trabalham sob a lâmpada
Da morte
Que escavam nessa luz para ver quem ilumina
A fonte dos seus dias


Homens muito dobrados pelo pensamento
Que vêm devagar como quem corre
As persianas
Para ver no escuro a primeira nascente


Homens que escavam dia após dia o pensamento
Que trabalham na sombra da copa cerebral
Que podam a pedra da loucura quando esmagam as pupilas
Homens todos brancos que abrem a cabeça
À procura dessa pedra definida


Homens de cabeça aberta exposta ao pensamento
Livre. Que vêm devagar abrir
Um lugar onde amanheça.
Homens que se sentam para ver uma manhã
Que escavam um lugar
Para a saída.

Não levantemos os homens que se sentam à saída
Porque se movem em seus carreiros interiores
Equilibram com dificuldade uma ideia
Qualquer coisa muito nítida, semelhante
A uma folha vazia
E põem ninhos nas árvores para se libertarem
Da gaiola terrível, invisível muitas vezes
De tão dura
Não nos aproximemos dos homens que põem as mãos nas grades

Que encostam a cabeça aos ferros
Sem outras mãos onde agarrar as mãos
Sem outra cabeça onde encostar o coração
Não lhes toquemos senão com os materiais secretos
Do amor.

Não lhes peçamos para entrar
Porque a sua força é para fora e a sua espera
É fé inabalável no mistério que inclina
Os homens para dentro

Não os levantemos
Nem nos sentemos ao lado deles. Sentemo-nos
No lado oposto, onde eles podem vir para erguer-nos
A qualquer instante.

Monday, April 24, 2023

Luns Musicais (VI): Samarcanda





Samarcanda

Soltamos as cordas da
rutina bisbando:
"Salvami, salvami,
fammi fuggire, fuggire di qua,

Coas mans nas crinas, berramos:
"Lévame
lévame 
lévame
corri cavallo, corri ti prego
fino a Samarcanda io ti guiderò,
non ti fermare, vola ti prego
corri come il vento che mi salverò
oh oh cavallo, oh, oh cavallo, oh oh cavallo, oh oh, cavallo, oh oh

Trota,
non te deteñas ata chegar á cidade rochosa.

Alí buscarei o teu ollar claro,
so che mi guardavi con malignità,
son scappato in mezzo ai grilli e alle cicale,
son scappato via ma ti ritrovo qua!"

Abrázame en Samarcanda,
eri lontanissimo due giorni fa.
Marchei antes
pero espereite nesta calexa,
cos ollos pechados,
agardando o bater dos teus pasos na pedra.

"Ola, amor, benvido!
ho temuto che per ascoltar la banda
non facessi in tempo ad arrivare qua"

Sálvame
Sálvame
Abrázame
 en Samarcanda


Friday, April 21, 2023

Words in Poems: Ben Clark (II)




RETRATO DEL POETA ADOLESCENTE

Me duele el corazón y un pesado letargo
aflige a mis sentidos

John Keats

Un poema que no hable de tu infancia,
que no mencione nunca a aquel amigo
que un día, de repente, fue un recuerdo.

Un poema que no tenga palabras
que convoquen los sábados de otoño
cuando nadie llamaba para el cine.

Un poema sin años de instituto
y sin amores huérfanos
exageradamente exagerados.

Esto estoy escribiendo.

Un poema

sin referencia alguna a tu dolor,

a la cueva que hiciste con tus libros
mientras ellos quedaban en la playa.
No voy a recordarte aquellos años.

Este poema puede ser distinto.
Tienes tiempo, conoces
los atajos, los trucos y los golpes

de efecto que funcionan casi siempre.
Ponte a ello pues, escribe cosas nuevas:
construye una alegría en este verso.

Pero hay algo detrás que te lo impide.
Detrás de este poema está el poema
del que llevas huyendo desde entonces.

El poema que no,
el poema que nada,
el poema que nunca.

Un poema de piel de ruiseñor
que desea el deseo
y que no quiere ser distinto, raro,

que querría dejar de ser poema
para ser cuerpo, culpa, su secreto
guardado en un diario rosa palo

(o algo igualmente cursi, da lo mismo).
Lo que quiero decir es que no puedes
escribir el poema que hay detrás,

pero tampoco puedes
conjugar las palabras de otro modo.
Por eso esto no es nada, es un poema

que no, que niega toda relación
con tu pasado triste de medusas
cazadas en la orilla

cuando ellos se reían bajo el sol
y cuando ellos se amaban bajo el sol
y tu escribías versos en el agua.

En Demonios (2022)

Friday, March 31, 2023

Hands in Poems: Irene Domínguez




A Guillermo Marco Remón

ME regalaste un pompero por mi cumpleaños.
Lo trajiste como si un tesoro te hubiera bendecido las manos.

Te dije que era mi juguete favorito
y te enseñé la forma de que durase mucho más,
capturando una en el aire para crear otra nueva.

Ese día hicimos muchas, juntos,
y pensamos que nos durarían para siempre
las pompas y la infancia.

En algún momento creceríamos y me enseñarías
con una precisión redondita o aérea
y comprendería que tú eras el chiquillo
que se entretiene en soltar por la pajita
toda una filosofía.

Nuestras pompas entonces eran inocentes,
brisa que apenas roza las flores al pasar,
besos de niños al aire. Ahora son caóticas
y tienen versos de poemas que nos gustan.

Verte, qué visión tan clara.

Vivir es seguirte viendo.

Cambiaríamos las pompas
por otros juegos menos niños,
pero nuestro amor seguiría toda esa filosofía.
Nos enseñaríamos la forma de que durase mucho más.

Friday, March 24, 2023

Hands in Poems: Nicolás Guillén




LA TARDE PIDIENDO AMOR

La tarde pidiendo amor.
Aire frío, cielo gris.
Muerto sol.
La tarde pidiendo amor.

Pienso en sus ojos cerrados,
la tarde pidiendo amor,
y en sus rodillas sin sangre,
la tarde pidiendo amor,
y en sus manos de uñas verdes,
y en su frente sin color,
y en su garganta sellada...
La tarde pidiendo amor,
la tarde pidiendo amor,
la tarde pidiendo amor.

No.
No, que me sigue los pasos,
no;
que me habló, que me saluda,
no;
que miro pasar su entierro,
no;
que me sonríe, tendida,
tendida, suave y tendida,
sobre la tierra, tendida,
muerta de una vez, tendida...
No.

Monday, March 20, 2023

Luns Musicais (III): La luna llena

De orixe chilena, Pascuala Ilabaca ten unha voz marabillosa. Xa a trouxéramos nestoutra entrada onde musicaba o poema "En tierras blancas de sed" de Gabriela Mistral, e hoxe recuperámola para os #LunsMusicais #DillunsMusicals #LunsMusicais #AstelehenMusikalak #LunesMusicales.

Pascuala Ilabaca

LA LUNA LLENA


A chuvia arroia
e tes a cara mollada.
Perfilo co dedo índice
o contorno
buscando abrigarte
pa que arreglís la sonrisa,
así no te quiero ver.

Preguntas,
sombras,
e medos 
que nos borran
mentres
La luna llena, la luna llena
descarada,
nua no frío do negro.

Labirintos de palabras,
olladas desesperadas,
soños insoportables.

Espertamos 
e atopo o mel. 
Saco a coitela porque
como si fuerai sandía
como si fuerai panal
hay que partirte a pedazos
pa que te dejés amar.

Nin milagres
nin amores estraños,
ando llorando por un panal
donde dejé mi cuchillo.

Friday, March 17, 2023

Words in Poems: Hilde Domin

 




IRRESISTIBLE


¿La propia palabra,
quién la recupera,
la vital
palabra
todavía no pronunciada?


Por donde pasa la palabra
se secan los pastos,
las hojas palidecen,
cae nieve.


Un pájaro regresaría a ti.
Y no tu palabra,
la no dicha aún
a tu boca.


Envías otras palabras, más tarde,
suaves palabras, con plumas coloridas.


La palabra es más rápida,
la negra palabra.


Llega siempre,
no cesa
de llegar.


Mejor un cuchillo que una palabra.

Un cuchillo puede ser romo.
Un cuchillo atina a menudo
lejos del corazón.


No la palabra.


Al final está la palabra,
siempre
al final
la palabra.

Friday, March 10, 2023

The Heart in Poems: La bailarina apuñalada

 


Názik Al-Malaika 

LA BAILARINA APUÑALADA
Baila, co corazón apuñalado, canta
E ri porque a ferida é danza e sorriso,

Pide ás vítimas inmoladas que durman
E ti baila e canta tranquila.

É inútil chorar. Contén as ardentes bágoas
E do berro e da ferida extrae un sorriso.
É inútil explotar. A ferida durme tranquila.
Déixaa e venera as túas humillantes cadeas.


É inútil rebelarse. Nada de cólera contra o furioso látego.
Que sentido teñen as convulsións das vítimas?
A dor e a tristura esquécense
E tamén un ou dous mortos, e as feridas.

Convirte o lume da túa ferida en melodía
Que resoe nos teus beizos degoirantes
Onde queda un resto de vida
Para un canto que non calan nin a desgraza nin a tristura.

É inútil berrar. Noxo e loucura.
Deixa o morto tendido, sen sepultura.

Calquera morre... que non haxa berros de tristura.
Que sentido teñen as revoltas dos presos?

É inútil rebelarse. Na xente, os restos
De veas non deixan circular o sangue.
É inútil rebelarse mentres algúns inocentes
Esperan ser inmolados.

A túa ferida non se diferencia das demais.
Baila, bébeda de tristura mortal.
Os insomnes e os perplexos están abocados ao silencio.
É inútil protestar. Descansa en paz.

Sorrí ao vermello puñal con amor
E cae ao chan sen tremer.

É un don que te degolen coma unha ovella,
É un don que che apuñalen o corazón e a alma.

É unha loucura, vítima, que te rebeles.
É loucura a cólera do escravo cativo.
Baila a danza do forte, do feliz,
E sorrí coa felicidade do escravo a soldo.

Contén a dor da ferida: é pecado xemer,
E sorrí compracida ao asesino culpable.
Regálalle o teu corazón humillado
E déixao cortar e apuñalar con pracer.

Baila co corazón apuñalado, canta
E ri: a ferida é danza e sorriso.
Di ás vítimas degoladas que durman
E ti baila e canta tranquila.

 

Tradución propia do poema extraído do poemario: El hueco de la ola (1957)

 

Grazas, Celeste, por me descubrir a web Poesía Árabe.

Friday, February 24, 2023

Words in Poems: Marta Sanz





Marta Sanz


No quiero la palabra precisa.
Es pobre y es pequeña.
Quiero una palabra
llena de flecos.
Una lámpara con chupones morados.
Una excrecencia.
Gota que rezuma del canalón.
La estalactita rota.
El polvo de trabajar los brillantes.
Un hielo deshecho.
Y deshaciéndose.
La saliva que le escapa, por la comisura,
a la bella que duerme en el bosque.
La ganga del mineral.
El hilo que sobra detrás del cañamazo.
No quiero la palabra precisa,
sino una llena de flecos,
una lámpara y vuelta a empezar,
un laberinto,
la flor,
una palabra
que ni yo misma entienda
y solo pueda poseer
cuando los otros,
los de buena voluntad,
me la traduzcan.

Thursday, February 23, 2023

Epitaphs (XXVII): Posthumous Letters in Luarca




NENE LOSADA
 
Tendía los sueñus al sol

ya non los recoyía

hasta que taban ensuitus.

Lluegu,

guardábalus nel caixón

de los recuerdus.

A veces,

sacábalus pa que is diera l’aire,

y algunu d’ellus

más atrevíu que los outrus,

iba a metese

entre las páxinas d’un llibru.


Lluarca promociónase como "Villa de nobel, villa blanca de la costa verde". A primeira é en referencia a Severo Ochoa, recoñecido científico a nivel mundial, que recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1959; e a segunda, ao branco que, como se pode apreciar nesta primeira foto, predomina nas súas edificacións.

É acolledora e luminosa, con moitos atractivos coma as vistas dos miradores, andainas polos bosques alisos ou polos cantís do Cabo Busto. Non menos interesante é o seu cemiterio parroquial, polo que vos levamos hoxe de paseo.


Situado na Atalaia, un saínte que se ergue sobre o mar Cantábrico, co mar dun costado e piñeiros do outro, é un excelente observatorio e lugar de descanso, non só para os mortos.

 

 




 

 

Aquí xacen Severo Ochoa e a súa muller Carmen, o xornalista Jesús Evaristo Casariego, ou a poeta Nene Losada  De par das súas tumbas, hai epitafios sorprendentes, rexios, humildes, modestos e fermosos, pero quizais neste cemiterio foi onde vin o máis emotivo e sobrecolledor de todos os que xamais visitei: esta última declaración de amor íntima nun panteón recén selado.




Friday, February 17, 2023

Hands in Poems: Billy Collins


Billy Collins

 I LOVE YOU


Early on, I noticed that you always say it

to each of your children

as you are getting off the phone with them

just as you never fail to say it

to me whenever we arrive at the end of a call.


It's all new to this only child.

I never heard my parents say it, 

at least not on such a regular basis,

nor did it ever occur to me to miss it.

To say I love you pretty much every day

 

would have seemed strangely obvious,

like saying I'm looking at you

when you are standing there looking at someone.

If my parents had started saying it 

a lot, I would have started to worry about them.

 

Of course, I always like hearing it from you.

That is never a cause for concern.

The problem is I now find myself saying it back

if only because just saying good-bye

then hanging up would make me seem discourteous.

 

But like Bartleby, I would prefer not to

say it so often, would prefer instead to save it

for special occasions, like shouting it out as I leaped 

into the red mouth of a volcano

with you standing helplessly on the smoking rim,

 

or while we are desperately clasping hands

before our plane plunges into the Gulf of Mexico,

which are only two of the examples I had in mind,

but enough, as it turns out, to make me

want to say it to you right now

 

and what better place than in the final couplet

of a poem where, as every student knows, it really counts.

Friday, February 10, 2023

Words in Poems: Isabel Gutiérrez Novo



Isabel Gutiérrez Novo

 ABISMU

Mio güela tien ochenta y seis años

y casi todos los vistíos rotos.

Espurre la so probe pensión

y lo poco que-y queda, guárdalo.

"Pa cuando faiga falta", diz.


Dacuando intentamos convencela

de que merque un vistíu nuevu

y míranos como si faláremos n'otro idioma,

nuna llingua estraña ya inintelixible.


Ella nun sabe que tolo que nun sea agora ye una 

[mentira.

Yo nun conozo'l posu de mieu que dexa la fame na

[pallabra mañana.

En Grana de crisantemu (2021)


Moi agradecida á querida Bea pola feliz descuberta.




Friday, February 3, 2023

The Heart in Poems: Los fugitivos



Názik Al-Malaika 

(1923-2007)

Los fugitivos 


¿Por qué vagamos por remotas tierras?

El espejismo nos arrasa,

la llanura nos entrega a otra llanura,

y la curva nos engaña.


¿A qué vinimos? Nos pregunta el mar: ¿Qué queremos?

Y los faetones del viento nos persiguen 

y repiten la pregunta.

La única respuesta en nuestras silenciosas caras

son las líneas del tedio en las noches largas.

Nosotros humos, y ellas siguen persiguiéndonos.


Y el horizonte nos pregunta, ¿adónde viajamos?, ¿adónde vamos?

¿De qué huimos?, ¿y por qué?, ¿y a qué destino?


Y en nuestro silencio hay corazones que laten.

Y las huellas de esperanza en nuestro pesimismo

son alegría que no soportamos,

por eso buscamos una pequeña herida de tristeza.


En nuestra andadura oímos que la noche se burla de nuestro secreto,

nos persigue por la oscuridad y trae el viento hacia nosotros.

Nos dice el camino

por qué recorremos esta remota existencia.

Nuestro ayer nos sigue con cara amistosa.

¿Hasta cuándo huiremos de nuestra sombra?


En nuestro camino por la oscuridad, percibimos la burla de la luna,

nos enoja en sus entrañas el frío,

y algunos árboles impiden el paso.

Y se burla de nosotros el ocaso,

profetiza que vamos a la nada,

que somos, pese a nosotros, humanos.


Y alguna noche, oímos a la orilla de los caminos

el susurro del eco diciendo en la oscuridad

que somos cobardes... Tememos el ocaso

y abandonamos una larga lucha

para huir de nosotros mismos, no por deseo de partir,

sino por seguir siendo extraños.


Y aquí seguimos, donde empezamos, vagando inmersos en esta oscuridad.

Muere el invierno, y las preguntas, cuyas respuestas la primavera no dará.

Los ojos ciegos,

y el mañana nos pregunta: ¿quién seréis?

Y nuestro ayer nos deja en la niebla de los siglos.

¡Oh mar!, ¡oh noche!,

¿dónde nos perdemos?


Grazas, querida Celeste Seoane, por este fermoso volume

Diván de poetisas árabes contemporáneas (2016, edición e tradución de Jaafar Al Aluni)



Friday, April 23, 2021

Books in Poems: Estíbaliz Espinosa



Boa noite, libros que se len sendo unha persoa
e se relén para caer na conta de que xa somos outra.

En Curiosidade (2017)

Friday, January 1, 2021

Letters in Poems: José Emilio Pacheco



José Emilio Pacheco

 CARTA

En la era de Internet esperar una carta

que no viene por fax tampoco.

La trae el viejo correo

(se diría) a lomo de mula,

por los llanos y tundras y espesuras.

Atraviesa los ríos en balsa

y en piragua los mares.


Debe de haber lugares misteriosos 

donde añejan las cartas como los vinos.

Para qué subirlas a un yet

o un camión al menos.

Mejor que espere la desesperanza.

Al fin y al cabo algún día 

llegará la carta anunciada

- y será muy triste leerla.


En El silencio de la luna. Poesía V (1990-2000)


Monday, December 14, 2020

The Heart in Poems: Margaret Atwood (II)



Margaret Atwood

STRING TAIL

I used to have helpfulness tacked onto me

like a fake string tail on a mangled dog.

Wag, wag, wag went my nerveless appendage:

If I give you something, will you like me?


Watch me make you happy!

Here's a dry stick for you!

I fetched it off the ash heap.

Here's a dead bird. 

There! Aren't I good?


Here's a gnawed bone,

it's my own,

I took it out of my arm.

Here's my heart, in a little pile of vomit.


Was it my fault you were angered

by the world news? That you bad-mouthed God

and banking, and in addition the weather?

That you sulked all day and were vicious

to your mirror, and also

to the girls at checkout counters?

That you thought sex was a mess?


I did my best. Wag, wag

went my tail of string.

Have some drool and mud!

Admire my goodwill! It clings

to the soles of your boots

like soft pink melting jelly.

Here, take it with you!

Take everything, and then I'm free;

I can run away. I'm blameless.

You can have the string tail, too.


EL RABO DE CUERDA

(traducido por  María Pilar Somacarrera Íñigo)

Solía llevar mi generosidad pinchada

como el rabo de cuerda falso de un perro mutilado.

El apéndice sin nervios se menea y menea:

¿Si te doy algo, te gustaré entonces?


¡Mira cómo te hago feliz!

¡Aquí hay un palo para ti!

Lo cogí del montón de ceniza.

Aquí hay un pájaro muerto.

¡Lo ves!, ¿a que me porto bien?


Aquí hay un hueso roído,

es mío,

lo saqué de mi brazo.

Aquí, mi corazón, en un montoncito de vómito.


¿Fue culpa mía que te enfadaras

a causa del telediario? ¿Que echaras pestes de Dios

y los banqueros y, además, del tiempo?

¿Que estuvieras de mal humor todo el día y fueras cruel

con el espejo y también

con las muchachas de los mostradores?

¿Que pensaras que el sexo era un caos?


Lo he hecho lo mejor que he podido. Mi rabo de cuerda

seguía moviéndose y moviéndose.

¡Puedes babear, revolcarte en el lodo,

admirar mi buena voluntad! Se pega

a las suelas de tus botas

como gelatina rosa que se deshace.

¡Toma, llévatela!

Llévate todo y así seré libre,

podré escapar. No tengo culpa.

También puedes llevarte el rabo de cuerda.

 

En La puerta (2009)

Wednesday, December 2, 2020

Words in Poems: María Sánchez (II)


BIOGRAFÍA: 


una palabra

como el fantasma que asusta

y huye resbaladizo 

- a veces se ríe como el niño que sabe que sus padres

lo buscan y no consiguen encontrarlo-


una montaña

que crece y crece

se hace forastera

hermana y enemiga

infinita


un halo del uz

o el simple destello


que surge de una mano que comienza a escribir


 En Cuaderno de campo (2017)

Tuesday, November 10, 2020

The Heart in Poems: Margaret Atwood



Margaret Atwood

HEART

Some people sell their blood. You sell your heart.

It was either that or the soul.

The hard part is getting the damn thing out.

A kind of twisting motion, like shucking an oyster,

your spine a wrist,

and then, hup! it's in your mouth.

You turn yourself partially inside out

like a sea anemone coughing a pebble.

There's a broken pop, the racket

of fish guts into a pail,

and there it is, a huge glistening deep-red clot

of the still-alive past, whole on the plate.


It gets passed around. It's slippery. It gets dropped,

but also tasted. Too coarse, says one. Too salty.

Too sour, says another, making a face.

Each one is an instant gourmet,

and you stand listening to all this

in the corner, like a newly hired waiter,

your diffident, skillful hand on the wound hidden

deep in your shirt and chest,

shyly, heartless.


CORAZÓN

(traducido por  María Pilar Somacarrera Íñigo)


Algunos venden su sangre. Tú vendes el corazón.

La otra opción era vender el alma.

La parte más difícil es sacarte el maldito trasto.

Una especie de respingo, como al sacar una ostra de su valva,

tu espina, una muñeca,

y entonces, ¡alejop! ¡ya está en tu boca!

Una parte de ti se vuelve del revés

como una anémona marina escupiendo un guijarro.

Se oye un ¡plaf! interrumpido, el ruido

de tripas de pescado al caer en un cubo

y ahí está, un enorme y brillante coágulo de rojo intenso

del pasado aún vivo, que yace entero en el plato.


Se lo pasan de uno a otro. Es resbaladizo. Lo tiran,

pero también lo saborean. Demasiado áspero, dice alguien; demasiado salado.

Demasiado agrio, dice otro, poniendo mala cara.

Cada uno es un improvisado gourmet,

y tú estás escuchando todo

en una esquina, como un camarero inexperto,

con la mano, tímida y hábil, en la herida oculta

dentro de la camisa y el pecho, 

abatido, sin corazón.

 

En La puerta (2009)

Monday, November 2, 2020

Hands in Poems: María Sánchez



 I

Hay barro donde estaban las gallinas.

Cómo recuerdo sus manos despellejando a la 

liebre.

Acción:

acción y delicadeza.

Hasta que no aparecía la primera mancha, no podíamos cantar


nanas

satinadas entrañas rojas


invisible surge ahora la canción mientras las

hijas de esas manos recogen limones, rastrean

la tierra en busca de patatas, evitan la herida al

abrirse paso entre las malas hierbas.


Acción:

acción y delicadeza.


A la vez los hombres de la casa asisten a la ca-

sería: es así como las otras manos perpetúan al

depredador y al linaje. Es así como sucede de 

nuevo la mancha, la vida.


Acción: acción y delicadeza.


Pero yo 

todavía no tengo

nada 

en las manos.


En Cuaderno de campo (2017)

Saturday, September 5, 2020

The Heart in Poems: Luís Valle (VII)


E SÓ ESCOITO A CHOIVA!

[...] Penso en ti,
e o amor tece
no meu corazón un bosque
que soña,
e a palabra choe estrelas
ateigadas de noite
sen nada,
e a noite cerca
sen descanso a luz,
borrando os vieiros,
apagando as lámpadas…

[...] Alzo a ollada cara a ti…
E só escoito a choiva!

En Óstraka (2019)