Showing posts with label Italia. Show all posts
Showing posts with label Italia. Show all posts

Monday, August 27, 2018

The Heart in Poems: Li Shang-Yin


Li Shang-Yin
(Henan, China, C.813-858)

O vento do leste sopra, trazendo uma chuva morna:
Além do tanque dos nenúfares, o barulho ténue do trovão.
Um sapo de ouro abocanha a fechadura, Abre-a, queima
incenso.
Retira água do poço, puxa a corda que tem um tigre de jade.
A filha de Jia espreitou pelo biombo: um jovem encantador.
A Deusa do Rio deixou a almofada ao Príncipe de Wei.
Que nunca o teu coração acorde com as flores da primavera:
Um punhado de amor é um punhado de cinzas.

[Tradução de José Alberto Oliveira]


Friday, July 6, 2018

The Heart in Poems: María do Cebreiro (VI)


M.P. (extracto)

1.
O meu corazón ardía como unha faísca e agora é duro como o pedernal. É duro como o daquelas dornas que rexeitaban os homes que as cantaban porque non eran deuses.

O meu corazón írguese como unha vela alta no maestro dun barco.

Wednesday, January 31, 2018

Words in Poems: Aleš Šteger


Presentamos, en versión del traductor argentino Pablo Juan Fajdiga, algunos textos del poeta esloveno Aleš Šteger (1973), tomados de esta entrada de Círculo de Poesía.

Tokio

La pared se alza al lado de la del vecino,
Como las noches en Shinagawa.


El pasaje es demasiado angosto
Para palabras luciérnagas.


He quedado varado en la vida,
Por eso escribo.


Nicosia

Oigo caer
Naranjas maduras al barro.
La gente, cerrada por el mar,
Teje alambre de púas.
También a nosotros dos nos canta

Un solo Dios,
En infinitas lenguas
Infinitas verdades.
Cinco veces al día.


El defecto es
Un componente de lo perfecto.
La mentira es parte de la verdad.

¿Por qué se esfuerza la oruga
En llegar a ser mariposa?

De unas manos
Sangrantes por
La silvestre hierba de San Juan

Y la ebria uva
Recibí la noticia
De que todo está emparentado
Y es la vez
Bueno y malo.


Pobre de mí.
¿Adónde irá la arcilla,
Adónde el aliento
Cuando me cubra
La dulce nieve?

Cada uno de nosotros
Es de algún lugar,
Cada uno viene
Sin cesar
De algún lugar.


No dejaremos
De venir, cantar, de ser cada uno.

Las estrellas, los ríos, las montañas
No son una orientación de fiar.


Sólo aquello que llevas,
Lo que no puedes dejar
De llevar consigo
Cuando vienes y vienes,

Sin cesar,
Sólo aquello es,
Sólo aquello –

El único lugar.
Todo el resto es de algún lugar,
Cada uno va hacia algún lugar.

Alabado seas,
Sentido de nuestro camino,
Indeterminable y libre.


El sol quedó varado
En la copa del roble centenario.

Ojalá yo también pudiera
Yacer por siempre
Bajo su límpida sombra,
Con el cielo en mis ojos.

No hacer nada.
No me atrevo.

Es terrible
Todo lo que hace
Esa pequeña nada
Con el hombre.

Es mejor refugiarse
En las palabras,
Donde están domados
El pequeño gran hombre

Y la diminuta
Inabarcable nada.
Incluso si alguna vez la palabra
Te arrincona en un ángulo muerto,
Ahí siempre hay una puerta.

¿Quién puede
Escribir qué hay
Detrás de esa puerta?

Friday, October 20, 2017

Hands in Poems: Isaac Xubín (III)


A perfección do meu corpo nesta posición que admiro,
proceso newtoniano,
as leis da ciencia venen a nós pola observancia,
hoc hic misterium fidei firmiter profitemur, velaquí
a tensión que me fai marabilloso ao mirar ao sur e ver
os narcisos esfolados,
que o deixo todo en chamas,
perdendo a súa forma orixinal, reacción,
caprichos como follas que caen das árboles,
a observancia das manchas que máis nos gustan,
hai quen lle chama feridas a sangrar nos cotovelos,
e puntos cardinais que só coñecen
certos homes que saen ao mar:
a imaxe de todo ao que aspiramos
e non sabemos se algunha vez
chegará a nacer entre a calor das nosas mans.


Thursday, October 19, 2017

The Heart in Poems: Sonia Serravalli




TRA LE DITA

Non c'è modo di avere quel lampo per riprodurlo a richiesta
nella notte più solitaria delle più cupe città.
Non c'è modo di stringere la pelle lunare
oltre l'incrocio della primordiale fiammata, perché resti.
Non c'è modo di possedere quegli occhi
perché sono i tuoi.
Non c’è modo di fermare l’assalto in una stanza
per rientrare nella passione a notte vuota.
Non c’è modo d’immortalare la tua fame
sui profili scabrosi del mio domani.
Non c’è modo di detenere la morsa del mondo
quando si avvicina alla collisione col tuo.
Non c’è modo di conservare le bestie del cuore
sfuggite fortuitamente in parole e tremori.
Non c’è modo di possedere l’unicità
di questi scivolosi e infiniti esseri unici.

Wednesday, August 16, 2017

The Heart in Poems: Silvia Penas



Día terceiro

Muller con flores I

Hoxe hai aínda un ollo escuro
en forma de culler
na gorida onde reside o calafrío
o rumor
Un ollo atravesado polo xeo
sabe da inminencia do furacán
A pericia é aliada
déspota coma o nome dun imperio
En posición de ataque
a Muller que baila coas flores
trata de morder o bordo tenso da noite
Sabe que cederá a danza
e que o voo lle será arrincado
porque xa non é cóndor na madrugada
O ollo espreita
e provoca unha distancia
que enferma o ceo
por veces 
prémelle no corazón 
e sangra


Friday, April 21, 2017

Words in Poems: Mijail Lamas


 
XI

Tú cultivas las flores del olvido y de memoria
del jardín de la casa.

Tú deslizas la mano por el rostro del día
para calmar la fiebre.

Tú trajiste palabras nuevas 
y tejes una canción que repite mi boda.

Tú aprendiste a leer mi rostro en la penumbra
y a descifrar las sombras de mi cuerpo.

Tú no has partido nunca,
te encuentras atrapada en mi memoria.


Thursday, September 8, 2016

Epitaphs (VII): Posthumous Letters in Milan

“Let's talk of graves, of worms, and epitaphs;
Make dust our paper and with rainy eyes
Write sorrow on the bosom of the earth"


Debate over what constitutes appropriate design for cemeteries dates back to Victorian times. Before the mid-19th century, people were buried in churchyards, and those who could afford a headstone would most likely have one carved by a local stonemason. But as we moved out of the Victorian era, death became more of a democracy and the new urban cemeteries were professionally landscaped, serving a dual function as public parks for the living and opportunities for the wealthier dead to express their individuality. Today we seem to be moving in two diverging directions again, with an increasing number of us choosing the relative invisibility of cremation or natural burial beneath the trees, while others prefer a monument. 

Regardless of personal choice, it cannot be denied that some cemeteries are awe-inspiring, luring visitors with a combination of natural beauty, ornate tombstones and crypts, notable residents, vivid history and even poetry. Il Cimitero Monumentale di Milano is definitely one of them. It makes an ideal location to slowly stroll around observing the artistic tombs and monumental graves spread in an area of 250,000 square metres.

Architect Carlo Maciachini designed it as a walking space, not only a burial site. Also, many of the graves have been designed by renowned artists such as Giò Ponti, Arturo Martini, Lucio Fontana, Medardo Rosso, Giacomo Manzù, Floriano Bodini, and Giò Comodoro.

The cemetery is divided into three very different areas: the central one for the Catholics, the left section for those who do not belong to the Catholic religion, and a Jewish section to the right.









The main entrance is through the large Famedio ("temple of fame"), a massive Hall-of-Fame-like Neo-Medieval style building made of marble and stone that contains the tombs of some of the city's and the country's most honored citizens, including that of novelist Alessandro Manzoni, Delio Tessa, Alda Merini or Giovanni Raboni.  You will be shocked by the electric blue octogonal cuppola, which provides a stark contrast to the white marble on the walls.


O forse la felicità
è solo degli altri, d’un altro tempo,
d’un’altra vita e a noi non è possibile
che recitarla come viene viene,
a soggetto, ostinandoci a inseguire
la parte di noi stessi
in un vecchio, bizzarro canovaccio
senza capo né coda...







Si fan grigi i miei capelli...
e che importa? Ciò che il
cuore
impara,
non passa,
e non muore.
Rivive nei figli e nei figli...
e non muta.
Lo spirito non ha tempo,
e ha i capelli tutti neri,
sempre
The most impressive part is outdoors, though. You are walking around a burial site, but it is more like the city of death: the tombs are so impressive and beautifully decorated that they look like buildings. In fact, several have crypts which were used as bunkers during World War II, so you can imagine their dimensions!










Jewish cemetery (I)

Jewish cemetery (II)

Jewish cemetery (III)
Jewish cemetery (IV)
Jewish cemetery (V)
Am I the only one who sees a weird shape here?
La Casa del Sonno di Adolfo Wildt









Edicola famiglia Campari (L'ultima cena)






Edicola famiglia Bernocchi










Monumento Goglio di Arnaldo Pomodoro
Monumento Goglio (dettaglio)



Famiglia Besenzanica