Showing posts with label Portugal. Show all posts
Showing posts with label Portugal. Show all posts

Thursday, April 23, 2020

Books in Poems: Hermann Hesse (II)


(1877-1962)

Los libros

Ninguno de los libros de este mundo
te aportará la felicidad,
pero secretamente te devuelven 
a ti mismo.

allí está todo lo que necesitas,
sol, luna y estrellas,
pues la luz que reclamas
habita en tu interior.

Ese saber que tanto buscaste
por bibliotecas resplandece
desde todas las lágrimas, puesto que ese libro es tuyo ahora.

Thursday, June 20, 2019

The Heart in Poems: Giuseppe Ungaretti (V)



ALTRA VOCE

Più nulla gli si può nel cuore smuovere,

Più nel suo cuore nulla
Se non acri sorprese del ricordo

In una carne logora?

Traducción de Luis Muñoz

OTRA VOZ

Nada más le remueve el corazón,

¿nada más en el corazón
sino amargas sorpresas del recuerdo

en una carne exhausta?

En El cuaderno del viejo (2000)

Wednesday, January 23, 2019

Nicanor Parra (IV)



De estatura mediana,
Con una voz ni delgada ni gruesa,
Hijo mayor de profesor primario
Y de una modista de trastienda;
Flaco de nacimiento
Aunque devoto de la buena mesa;
De mejillas escuálidas
Y de más bien abundantes orejas;
Con un rostro cuadrado
En que los ojos se abren apenas
Y una nariz de boxeador mulato
Baja a la boca de ídolo azteca
Todo esto bañado
Por una luz entre irónica y pérfida-
 Ni muy listo ni tonto de remate
Fui lo que fui: una mezcla
De vinagre y aceite de comer
¡Un embutido de ángel y bestia!

Wednesday, January 16, 2019

The Heart in Poems: Ângelo de Lima


(Porto, 1872-1921)

Estes versos antigos que eu dizia
Ao compasso que marca o coração
Lembram ainda? Lembrarão um dia...
Nas memórias dispersas recolhidas
Sequer da piedosa devoção 
De algum livro de coisas esquecidas?
Acaso o que ora canta... vive... existe
Nunca mais lembrará? Eternamente?
E, vindo do não-ser, vai, finalmente,
Dormir no nada... majestoso e triste.

Wednesday, October 31, 2018

The Heart in Poems: Jaime Sabines (VI)



De la ilusión

Escribiste en la tabla de mi corazón: 
desea.
Y yo anduve días y días
loco y aromado y triste.

Thursday, October 25, 2018

The Heart in Poems: Alfonsina Storni (IX)



FRENTE AL MAR

Oh mar, enorme mar, corazón fiero
De ritmo desigual, corazón malo,
Yo soy más blanda que ese pobre palo
Que se pudre en tus ondas prisionero.

Oh mar, dame tu cólera tremenda,
Yo me pasé la vida perdonando,
Porque entendía, mar, yo me fui dando:
"Piedad, piedad para el que más ofenda".

Vulgaridad, vulgaridad me acosa.
Ah, me han comprado la ciudad y el hombre.
Hazme tener tu cólera sin nombre:
Ya me fatiga esta misión de rosa.

¿Ves al vulgar? Ese vulgar me apena,
Me falta el aire y donde falta quedo,
Quisiera no entender, pero no puedo:
Es la vulgaridad que me envenena.

Me empobrecí porque entender abruma,
Me empobrecí porque entender sofoca,
¡Bendecida la fuerza de la roca!
Yo tengo el corazón como la espuma.

Mar yo soñaba ser como tú eres,
Allá en las tardes que la vida mía
Bajo las horas cálidas se abría...
Ah yo soñaba ser como tú eres.

Mírame aquí, pequeña, miserable,
Todo dolor me vence, todo sueño;
Mar, dame, dame el inefable empeño
De tornarme soberbia, inalcanzable.

Dame tu sal, tu yodo, tu fiereza,
¡Aire de mar!... ¡Oh tempestad, Oh enojo!
Desdichada de mí, soy un abrojo,
Y muero, mar, sucumbo en mi pobreza.

Y el alma mía es como el mar, es eso,
Ah, la ciudad la pudre y la equivoca;
Pequeña vida que dolor provoca,
¡Que pueda libertarme de su peso!

Vuele mi empeño, mi esperanza vuele...
La vida mía debió ser horrible,
Debió ser una arteria incontenible
Y apenas es cicatriz que siempre duele.

En Irremediablemente (2005)

Friday, September 21, 2018

Words in Poems: Elvio Romero


PALABRAS

Acaso esto no fuera sino largas palabras
y mi real deseo, entonces, partir una naranja
nuestra, hecha con labios de greda paraguaya
y ardiente, o cubrirte con el naranjal, con la redonda luna que nos besa
eternamente, ciegamente en la patria
del naranjal y del naranjo, y entonces mi amor no sería sino eso,
el eco y el gemido de un follaje que te cubra y abrace
con mano vegetal, con labio vegetal, con la caricia
suave de una fruta que te ofrezca su espuma y sus aromas,
y mi afán adentrarte en el diamante de su semilla, al borde
de su caliente cáliz, de su pulpa aromática,
y todo esto que es palabra se haga tierra,
raíz donde caminar, canto de una guitarra para siempre envolviéndote,
para siempre cantándote, dichosa.

Friday, September 14, 2018

Hands in Poems: Mario Benedetti (V)

(1920-2009)

Una mujer desnuda y en lo oscuro
tiene una claridad que nos alumbra
de modo que si ocurre un desconsuelo
un apagón o una noche sin luna
es conveniente y hasta imprescindible
tener a mano una mujer desnuda

una mujer desnuda y en lo oscuro
genera un resplandor que da confianza
entonces dominguea el almanaque
vibran en su rincón las telarañas
y los ojos felices y felinos
miran y de mirar nunca se cansan

una mujer desnuda y en lo oscuro
es una vocación para las manos
para los labios es casi un destino
y para el corazón un despilfarro
una mujer desnuda es un enigma
y siempre es una fiesta descifrarlo

una mujer desnuda y en lo oscuro
genera una luz propia y nos enciende
el cielo raso se convierte en cielo
y es una gloria no ser inocente
una mujer querida o vislumbrada
desbarata por una vez la muerte.

Friday, August 17, 2018

Letters in Poems: Nuno Júdice (V)




AO CAIR DA NOITE

No banco do jardim, como numa sala de espera, 
pergunta se alguém virá para a buscar, antes
que a noite chegue. E eu, do outro lado do tempo,
abro o caderno para lhe escrever: "Um dia
saberás o que disseram todas as cartas
que não abriste; e perante o vazio a que
a tua vida se resume, responderás que
pouco importa o tempo, quando a eternidade
te cobriu com a sua noite, há muito".
Depois, vou ao correio. "Esqueceu-se
de pôr a morada", diz-me o empregado.
"Não sei onde mora", digo-lhe.
E meto na casa o envelope em branco
para que alguém, um dia, o descubra
para o ler, num banco de jardim,
pouco antes da noite, pensando
no que é a vida em que todo o futuro foi
esse instante que não chegou a ser.

Saturday, August 4, 2018

Words in Poems: Helder Moura Pereira



Escrevias pela noite fora. Olhava-te, olhava 
o que ia ficando nas pausas entre cada 
sorriso. Por ti mudei a razão das coisas, 
faz de conta que não sei as coisas que não queres 
que saiba, acabei por te pensar com crianças 
à volta. Agora há prédios onde havia 
laranjeiras e romãs no chão e as palavras 
nem o sabem dizer, apenas apontam a rua 
que foi comum, o quarto estreito. Um livro 
é suficiente neste passeio. Quando não escreves 
estás a ler e ao lado das árvores o silêncio 
é maior. Decerto te digo o que penso 
baixando a cabeça e tu respondes sempre 
com a cabeça inclinada e o fumo suspenso 
no ar. As verdades nunca se disseram. Queria 
prender-te, tornar a perder-te, achar-te 
assim por acaso no meu dia livre a meio 
da semana. Mantêm-se as causas iguais 
das pequenas alegrias, longe da alegria, a rotina 
dos sorrisos vem de nenhum vício. Este abandono 
custa. Porque estou contigo e me deixas 
a tua imagem passa pelas noites sem sono, 
está aqui a cadeira em que te sentaste 
a escrever lendo. Pudesse eu propor-te 
vida menos igual, outras iguais obrigações. 
Havias de rir, sair à rua, comprar o jornal. 

Wednesday, July 25, 2018

Hands in Poems: Joan Margarit (VIII)



Faros en la noche

Intento seducirte en el pasado.
Las manos al volante y esta luz
de club nocturno del tablier me dejan
-fantasía invernal- bailar contigo.
Detrás de mí, igual que un gran camión,
el mañana hace ráfagas de luces.
No lo conduce nadie y me adelanta,
pero ahora tú y yo viajamos juntos
y el coche puede ser el dos caballos
de los años sesenta hacia París.
“Je ne regrette rien” canta Edith Piaf.
Bajo la ventanilla, entra la noche
fria de la autopista, y el pasado
se aproxima de cara, velozmente:
cruza y me ciega sin bajar las luces.

Tuesday, July 24, 2018

Words in Poems: Eugénio de Andrade




Adeus
Já gastámos as palavras pela rua, meu amor, 
e o que nos ficou não chega 
para afastar o frio de quatro paredes. 
Gastámos tudo menos o silêncio. 
Gastámos os olhos com o sal das lágrimas, 
gastámos as mãos à força de as apertarmos, 
gastámos o relógio e as pedras das esquinas 
em esperas inúteis. 

Meto as mãos nas algibeiras e não encontro nada. 
Antigamente tínhamos tanto para dar um ao outro; 
era como se todas as coisas fossem minhas: 
quanto mais te dava mais tinha para te dar. 

Às vezes tu dizias: os teus olhos são peixes verdes. 
E eu acreditava. 
Acreditava, 
porque ao teu lado 
todas as coisas eram possíveis. 

Mas isso era no tempo dos segredos, 
era no tempo em que o teu corpo era um aquário, 
era no tempo em que os meus olhos 
eram realmente peixes verdes. 
Hoje são apenas os meus olhos. 
É pouco, mas é verdade, 
uns olhos como todos os outros. 

Já gastámos as palavras. 
Quando agora digo: meu amor, 
já se não passa absolutamente nada. 
E no entanto, antes das palavras gastas, 
tenho a certeza 
que todas as coisas estremeciam 
só de murmurar o teu nome 
no silêncio do meu coração. 

Não temos já nada para dar. 
Dentro de ti 
não há nada que me peça água. 
O passado é inútil como um trapo. 
E já te disse: as palavras estão gastas. 

Adeus. 

Sunday, July 8, 2018

Hands in Poems: Nuria Ruiz de Viñaspre


Ahora que el amor se me instala
Puedo dormir en paz y mirarte a 
los ojos
Aunque me diluya y tiemble mi
cuerpo bajo tu mano
Como un perro aterido y 
hambriento
Ahora que el amor se me instala
Quiero articular palabras
Aunque me derrita si estoy en tus
bocas

Wednesday, July 4, 2018

The Heart in Poems: Alfonsina Storni (VIII)



EL RACIMO INOCENTE

Así, como jugando, te acerqué el corazón
Hace ya mucho tiempo, en una primavera...
Pero tú, indiferente, pasaste por mi vera...
Hace ya mucho tiempo.

Sabio de toda cosa, no sabías acaso
Ese juego de niña que cubría discreto
Con risas inocentes el tremendo secreto,
Sabio de toda cosa...

Hoy, de vuelta a mi lado, ya mujer, tú me pides
El corazón aquél que en silencio fue tuyo,
Y con torpes palabras negativas arguyo
Hoy, de vuelta a mi lado.

Oh, cuando te ofrecí el corazón en aquella
Primavera, era un dulce racimo no tocado
El corazón... Ya otros los granos han probado
Del racimo inocente...

En Irremediablemente (2005)

Tuesday, July 3, 2018

The Heart in Poems: Fernando Pessoa (II)



A tua voz fala amorosa...
Tão meiga fala que me esquece
Que é falsa a sua branda prosa.
Meu coração desentristece.


Sim, como a música sugere
O que na música não está,
Meu coração nada mais quer
Que a melodia que em ti há...


Amar-me? Quem o crera? Fala
Na mesma voz que nada diz
Se és uma música que embala.
Eu ouço, ignoro, e sou feliz.


Nem há felicidade falsa,
Enquanto dura é verdadeira.
Que importa o que a verdade exalça
Se sou feliz desta maneira?

Saturday, June 23, 2018

The Heart in Poems: María do Cebreiro (V)


G. (4) (extracto)

1.
A idade do corazón non se mide por anos senón por voltas.

O froito da cebola non existe para que poidamos reducilo ao seu núcleo. As mans que o desenvolven non teñen corazón.

O froito da cebola é profundo baixo as súas propias regras. As cebolas confían, a non ser que as cortemos.

Non teñen corazón aínda que as fagamos chorar.

Wednesday, June 20, 2018

The Heart in Poems: Enrique Mesa




Corazón, vete a la sierra;
derrotado del amor,
viste sayal de pastor
y oye el cantar de la tierra... 

Corazón, vete a la sierra 
y acompaña tu sentir
con el tranquilo latir
del corazón de la tierra.

Saturday, June 9, 2018

The Heart in Poems: José Antonio Maitín



El gastado corazón.
¡Corazón sin ilusiones!
Para él la severa prosa:
Para el numen no hay más diosa
Que la ardiente inspiración.

Por estas lánguidas notas
Amira mi decadencia:
¡Seco arbusto, sin esencia,
Sin vital salvia y sin flor!
¡Viejo tronco carcomido
Por el sol de las edades,
Por las recias tempestades,
Por el rayo abrasador!

Pasó mi hora y me resigno;
Mas tú, para quien la vida
Es una visión lucida,
Y el universo un edén,
Pulsa el sonoro instrumento;
Que si la ilusión te inspira,
Caerán, al son de tu lira,
Mil coronas en tu sien.

Friday, June 8, 2018

The Heart in Poems: Jaime Sabines (II)



Tú tienes lo que busco, lo que
deseo, lo que amo,
tú lo tienes.
El puño de mi corazón está 
golpeando, llamando.
Te agradezco a los cuentos
doy gracias a tu madre y a tu
padre,
y a la muerte que no te ha visto.
Te agradezco al aire.

Tuesday, June 5, 2018

Words in Poems: José Ángel Valente



Convertir la palabra en la materia
donde lo que quisiéramos decir no
pueda
penetrar más allá
de lo que la marea nos diría
el mar, el indistinto
rumor del mar, que más allá de ti,
el no nombrado amor, te engendra
siempre.