The Heart in Poems: Manuel Vázquez Montalbán

Manuel Vázquez Montalbán

VI

Difícil el amor sin trastienda

sin despensa ni llave en el ropero,

una tarde, un puerto, una estela,

un libro, un ritmo, una muerte

desacreditada como un truco de naipes

y al resucitar 

                 duras aristas de fachadas,

latidos de reloj y corazón prohibido, volver 

a ponernos la camisa a media asta,

agradecer la soledad que me has quitado

que te he quitado

                          una tarde, una estela

desacreditado el siempre, el mito

del acaso

               de la sabiduría convencional

amado y amante, turba el amor

                               sólo el miedo

un seguro de entierro y naufragio, respeta

las páginas y no sabremos antes de tiempo

en qué muerto termina esta aventura

                            quién 

se quedará de sal en la ciudad perdida.

En Memoria y deseo. Obra poética 1963-1990 (1996)

Hands in Poems: Fernando Pessoa (IV)

Fernando Pessoa

Não tenhas nada nas mãos
Nem uma memória na alma,

Que quando te puserem
Nas mãos o óbolo último,

Ao abrirem-te as mãos
Nada te cairá.

Que trono te querem dar
Que Átropos to não tire?

Que louros que não fanem
Nos arbítrios de Minos?

Que horas que te não tornem
Da estatura da sombra

Que serás quando fores
Na noite e ao fim da estrada.

Colhe as flores mas larga-as,
Das mãos mal as olhaste.

Senta-te ao sol. Abdica
E sê rei de ti próprio.

The Heart in Poems: Boris Vian (II)

Boris Vian

QUAND J'AURAI DU VENT DANS MON CRANE

Quand j'aurai du vent dans mon crâne

Quand j'aurai du vert sur mes oses

P'tête qu'on croira que je ricane

Mais ça sera une impression fosse

Car il me manquera

Mon élément plastique

Plastique tique tique

Qu'auront bouffé les rats

Ma paire de bidules

Mes mollets mes rotules

Mes cuisses et mon cule

Sur quoi je m'asseyois

Mes cheveux mes fistules

Mes jolis yeux cérules

Mes couvre-mandibules

Dont je vous pourléchois

Mon nez considérable

Mon coeur mon foi mon râble

Tous ces riens admirables

Qui m'ont fait apprécier

Des ducs et des duchesses

Des papes des papesses

Des abbés des ânesses

Et des gens du métier

Et puis je n'aurai plus

Ce phosphore un peu mou

Cerveau qui me servit

A me prévoir sans vie

Les oses tout verts, le crâne venteux

Ah comme j'ai mal de devenir vieux.

Dans Je voudrais pas crever (1962) 

The Heart in Poems: Francisco X. Fernández Naval

Francisco X. Fernández Naval

ESTIRPE DE HOMEMAR

I 

A estirpe do homemar

sabe ben que o salitre non fecunda,

seca,

que o argazo non afoga,

expira,

que o mar nunca é un final,

só un rumor sen tregua.

O bisavó

rompeu escumas en quilla de xeiteira

agatuñou por cons e lobos de balea

e roubou das pucharcas

a cor secreta das anémonas.

O avó

fixo patria do mar

e navegou sen confín ata as fronteiras de xeo

onde xermola o vento

e onde os homes esquecen

todo canto perdieron.

O pai

mirouse congro. A cada madrugada,

armou palangres, trasmallos, betas,

trallas de corazón

coas que burlar as ondas,

engalanou de encaixes as beiradas

e vestiu os Forcados con colares de chumbo.

Logo enxordou 

por non ceder

ó bico da serea

que cantaba o seu nome

dende o pazo afundido das Lobeiras.

María é do sangue

das que calan,

das que anticipan destinos de tesoiras

e aires de peneira.

Foi ela e non o mar quen pariu fillo,

entón odiou o fluxo das mareas

e renegou da alborada de nácara.

Nesta primeira hora

María sente os pasos furtivos no faiado,

amortiguados pés que descenden os chanzos

dun tempo irremediable,

o se calzar das botas e do traxe de augas

e sabe que el vai beber nos peitos do develo,

mar que só lle dá sal

e calendarios enxoitos de espera.

(...)

En  Mar de Lira (2005)

Libraries (V): Bibliothèque Nationale de France

No paseo literario por París mencionei a Bibliothèque Nationale de France pero, como indiquei, merecía a súa propia entrada, pois é a biblioteca nacional da República Francesa e unha das institucións culturais francesas máis antigas. Chamada BnF desde 1994 (previamente Biblioteca da Nación e Biblioteca Nacional), é herdeira das coleccións reais constituídas desde finais da Idade Media.

No seu momento, o presidente da República, François Mitterrand, que dá nome á BnF, quixo que se deseñase e construíse a "biblioteca máis moderna do mundo". Unha biblioteca enorme que cubrise todos os campos do coñecemento, fose accesible a todo o mundo, empregase as tecnoloxías máis modernas de transmisión de datos, puidese recibir consultas a distancia e colaborase con outras bibliotecas europeas - eses eran os obxectivos.

O lugar elixido foi o distrito XIII, na ribeira do Sena. Escolleuse o proxecto do arquitecto Dominique Perrault, deseñador tamén doutros espazos da bisbarra. A estrutura é cando menos orixinal, con 4 torres darredor dun xardín central máis baixo, o que permite que os/as lectores/as saian á terraza e poidan sentar nas cadeiras e hamacas no que constitúe unha fermosa experiencia sensorial. O equipo de xardineiros ten orde de non intervir máis que para retirar lixo ou reparar ramas rotas co cal a vista é a dun bosque mesto e a banda sonora a dos rechouchíos dos paxaros que aniñan nas árbores. 

Paga a pena facer a visita guiada (3€) coas mediadoras, grandes coñecedoras da historia, as instalacións e os servizos que se ofrecen, ademais de poder acceder a espazos aos que non poderiamos chegar como visitantes ordinarios. Así mesmo, tamén é recomendable facer unha parada na libraría, cun fondo certamente singular.

The Heart in Poems: Susan Coolidge

From New Every Morning

by Susan Coolidge

Every day is a fresh beginning;

Listen, my soul, to the glad refrain,

And, spite of old sorrow and older sinning,

And puzzles forecasted and possible pain, 

Take heart with the day, and begin again.

From The Poetry Pharmacy by William Sieghart

Hands in Poems: Rosario Castellanos (II)

Rosario Castellanos

AMOR

Sólo la voz, la piel, la superficie

pulida de las cosas.

Basta. No quiere más la oreja, que su cuenco

rebasaría y la mano ya no alcanza

a tocar más allá.

Distraída, resbala, acariciando

y lentamente sabe del contorno.

Se retira saciada,

sin advertir el ulular inútil

de la cautividad de las entrañas

ni el ímpetu del cuajo de la sangre

que embiste la compuerta del borbotón, ni el nudo

ya para siempre ciego del sollozo.

El que se va se lleva su memoria,

su modo de ser río, de ser aire,

de ser adiós y nunca.

Hasta que un día otro lo para, lo detiene

y lo reduce a voz, a piel, a superficie

ofrecida, entregada, mientras dentro de sí

la oculta soledad aguarda y tiembla.